Ἀθηναΐϛ Ξούθου

5 Αλήθειες για τη λεγόμενη "Βυζαντινή" Αυτοκρατορία:

1) Αποτέλεσε την συνέχιση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας στην Ανατολή μέχρι το οριστικό τέλος της το 1453. Αποκαλούνταν Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και όχι φυσικά Βυζαντινή. Και δεν είχε καμία σχέση με τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό.

2) Παρόλο που περιείχε ελληνογενή πληθυσμό, εξαιτίας του χριστιανισμού οι ελληνόφωνοι υπήκοοί της δεν ένιωθαν ούτε ήταν συγγενείς και συνεχιστές του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού, αντίθετα, ήταν εχθροί του. Είναι αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι ο χριστιανισμός επιβλήθηκε δια της βίας αφού πολέμησε λυσσαλέα κάθε τι ελληνικό. Κι όταν λέμε ελληνικό εννοούμε γενικώς τον αρχαιοελληνικό πολιτισμό. Το χριστιανικό "Βυζάντιο" ήταν η ταφόπλακα της αρχαίας Ελλάδας. Έλληνας στην εν λόγω χριστιανική αυτοκρατορία σήμαινε "ειδωλολάτρης" και παρέμεινε για αιώνες όρος υποτιμητικός.

3) Η ''βυζαντινή'' αυτοκρατορία ήταν περισσότερο μια χριστιανική αυτοκρατορία και μετά το οριστικό σχίσμα των Εκκλησιών του 1054 ήταν μια Ορθόδοξη Αυτοκρατορία όπου χρησιμοποιούσε την ελληνική γλώσσα. Η ελληνική κοινή γλώσσα ήταν η γλώσσα που διαδόθηκε εξ αρχής ο χριστιανισμός.

4) Η αυτοκρατορία αποτελούνταν από ένα μωσαϊκό λαών και όχι μόνο από ελληνογενείς, αν και το ελληνικό στοιχείο ήταν το επικρατέστερο στα υστεροβυζαντινά χρόνια λόγω της εδαφικής συρρίκνωσης. Πολλοί αυτοκράτορες δεν ήταν καν ελληνογενείς ή ελληνόφωνοι (όπως π.χ. ο λατινόφωνος Ιουστινιανός, το καμάρι των νοσταλγών των "βυζαντινών" μεγαλείων), ιδίως στα πρώτα χρόνια της αλλά και αργότερα.

5) Όταν η αυτοκρατορία άρχισε να παρακμάζει, και ιδίως μετά την άλωση από τους Φράγκους της 4ης Σταυροφορίας το 1204 και αφού συρρικνώθηκε εδαφικά στον ελλαδικό χώρο τότε μόνο αποκτά και περισσότερο «ελληνικό χρώμα», αλλά πρόκειται για Έλληνες που έχουν μεταλλαχτεί και νιώθουν χριστιανοί ελληνόφωνοι Ρωμαίοι, Ρωμιοί.

Πρόκειται ασφαλώς για πολιτισμική μετάλλαξη και αλλοίωση την οποία δεν έχουν υποστεί μόνον οι Έλληνες, αλλά όλοι οι εκχριστιανισμένοι ευρωπαϊκοί λαοί. Κανένας λαός όμως δεν είχε πολιτισμό όπως ο ελληνικός και κανείς λαός δεν έχασε όσα έχασε ο ελληνικός.

©Ἀθηναΐϛ Ξούθου

Τι ξέρουμε για τους Έλληνες που ενδεικτικά αναφέρει ονομαστικά ο Μαλάλας:

1. Μακεδόνιος

Πιθανότατα Μακεδόνιος ὁ Ὑπατικός, γνωστός φιλόσοφος ή αξιωματούχος με ελληνικά φρονήματα (μη χριστιανός).

Αναφέρεται και από άλλες πηγές ως “Ἕλλην τὰ ἔθη”, δηλαδή ακόλουθος της παλαιάς θρησκείας.

2. Ἀσκληπιόδοτος

Ο Ἀσκληπιόδοτος ήταν νεοπλατωνικός φιλόσοφος, φίλος του περίφημου Δαμασκίου, τελευταίου σχολάρχη της Πλατωνικής Ακαδημίας Αθηνών.

Ανήκε στον κύκλο των «Ἑλλήνων φιλοσόφων» που διώχθηκαν επί Ιουστινιανού, όταν το 529 εκδόθηκε το διάταγμα που απαγόρευε τη διδασκαλία της φιλοσοφίας σε Έλληνες.

Αναφέρεται επίσης από τον Ἀγαθία τον Σχολαστικό ως σοφός και μαθηματικός.

3. Φωκάς ὁ τοῦ Κρατεροῦ

Οι πηγές τον συνδέουν με τους ίδιους κύκλους των νεοπλατωνικών φιλοσόφων.

Το «τοῦ Κρατεροῦ» είναι πατρωνυμικό, πιθανώς υιός κάποιου φιλοσόφου ή ρήτορα Κρατερού. Μάλλον ήταν μαθητής ή συνεργάτης του Ασκληπιόδοτου.

4. Θωμᾶς

Αναφέρεται από τον Μαλάλα χωρίς επιπλέον στοιχεία. Οι περισσότεροι ερευνητές θεωρούν πως ήταν γραμματικός ή δάσκαλος ελληνικών γραμμάτων στην Αντιόχεια ή στην Κωνσταντινούπολη.