ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΝΕΝΑΣ ΘΕΟΣ

 

Δεν υπάρχει κανένας θεός, τουλάχιστον έτσι όπως τον φαντάζονται οι άνθρωποι και οι θρησκείες τους, όπως πολύ σωστά επεσήμανε πρώτος ο μεγάλος Έλληνας φιλόσοφος Επίκουρος.

Δυστυχώς οι θρησκείες, ιδίως οι δογματικές, διεκδικούν έκαστη την αποκλειστικότητα της αλήθειας για το τι είναι θεός. Και έκαστη έχει δημιουργήσει μια δική της διαφορετική προσέγγιση και ερμηνεία (δόγμα). Όλοι τους ωστόσο κάνουν λάθος και σίγουρα δε μπορεί να έχουν όλοι δίκιο.

Δεν μπορεί να είναι αληθής η μια και λάθος οι άλλες. Γιατί όλες έχουν δημιουργηθεί από ανθρώπους. Και μόνο το πλήθος θρησκειών και δογμάτων και αιρέσεων και θεών, που διαφέρουν κατά γεωγραφική περιοχή και ανάλογα με την εποχή, αποδεικνύει από μόνο του ότι όλες οι θρησκείες και οι θεοί τους είναι ανθρώπινα κατασκευάσματα και ως εκ τούτου όλες σφάλλουν και κανένας τέτοιος θεός δεν υπάρχει.

Όμως οι θρησκείες δημιουργούν μια παράδοση που εγκαθίσταται στην συλλογική συνείδηση των ανθρώπων έκαστης γεωγραφικής περιοχής και αποκτά χαρακτηριστικά αυτονόητης παραδοχής της ως αληθινής. Μεταδίδεται από γενιά σε γενιά μέσα από έθιμα και συνήθειες και δρώμενα που δένουν την εκάστοτε θρησκευτική πίστη με τον εκάστοτε λαό και έτσι διαιωνίζεται ως συστατικό στοιχείο κάθε έθνους και λαού.

Η θρησκεία διαιρεί τους ανθρώπους της Γης μαζί με τα λοιπά εθνικά χαρακτηριστικά κάθε λαού. Πέρα από τις φυλετικές διαφορές π.χ. στο χρώμα, την γλώσσα, κλπ, οι άνθρωποι δημιούργησαν πρόσθετους επίπλαστους διαχωρισμούς ιδίως με βάση τις πεποιθήσεις του κάθε λαού περί του «αληθινού» θεού.

Η δογματική θρησκεία και η πίστη σε θεούς, ξεπέρασε τις αρχικές φυσιολατρικές θρησκείες που δημιουργήθηκαν από τον φόβο του ανθρώπου απέναντι στα φυσικά φαινόμενα που δεν κατανοούσε, και από ανάγκη για προστασία από τα φυσικά φαινόμενα, εξελίχθηκε σε μια ματαιοδοξία ότι θα έχει την εύνοια κάποιου παντοδύναμου όντος (θεού) και ακολούθως μια δήθεν άλλη ζωή μετά τον θάνατο.

Πρόκειται για ένα ψυχολογικό-ανθρωπολογικό φαινόμενο που συναρτάται με την δυσκολία του ανθρώπου (ιδίως από τότε που απέκτησε επίγνωση του θανάτου) να αποδεχθεί πρώτον ότι είναι ένα πλάσμα θνητό και αδύναμο και δεύτερον ότι στην ουσία της ύπαρξής του δεν διαφέρει από όλα τα άλλα πλάσματα της φύσης ώστε να έχει μια ξεχωριστή μεταχείριση μετά τον θάνατο. Αυτά είναι ανθρώπινες εγωιστικές επινοήσεις.

Η θρησκεία που καταλαμβάνει και κυριαρχεί με αυτόν τον τρόπο πάνω σε μια κοινωνία και καλλιεργεί τις αντιλήψεις των μελών της δε μπορεί εύκολα να αλλάξει. Υπάρχουν δυο τρόποι για να γίνει αυτό. 

Ο πρώτος είναι η βία και η απαγόρευση, όπως έκανε ο χριστιανισμός στους Έλληνες και άλλους λαούς και άλλαξε τόσο τον φυσιολατρικό θρησκευτικό προσανατολισμό τους όσο και την γενικότερη νοοτροπία τους. Το ίδιο έκανε και το ισλάμ, με τον βίαιο εξισλαμισμό πολλών λαών.

Ο άλλος τρόπος που είναι και ο ορθότερος και πιο βιώσιμος είναι η διεύρυνση του πνευματικού ορίζοντα των ανθρώπων μέσα από την παιδεία και την επιστημονική γνώση. Αλλά αυτός είναι ο πιο δύσκολος δρόμος γιατί προϋποθέτει την εξέλιξη του ανθρώπινου είδους και την απελευθέρωσή του από πρωτόγονες νοοτροπίες.

Αυτό που πρέπει να καταλάβουν άπαντες είναι ότι όλοι οι άνθρωποι ανεξαιρέτως μοιράζονται την ίδια μοίρα, όλους τους ανθρώπους αδιακρίτως τους περιμένει η ίδια τύχη, τόσο όταν ζουν όσο και όταν πεθάνουν, και καμία σχέση, καμία σύνδεση, καμία απολύτως συνάρτηση δεν έχει αυτό το γεγονός με τη θρησκεία και τον θεό ή τους θεούς που πιστεύουν. Με απλά λόγια, η πίστη δεν αλλάζει την πραγματικότητα.

Η ανθρωπότητα βρίσκεται ακόμη σε νηπιακό στάδιο εξέλιξης, όμως έχει γίνει πολύ επικίνδυνη τόσο για την ίδια όσο και για ολόκληρο τον πλανήτη.

© Αθηναΐς Ξούθου

Μύθοι του χριστιανισμού

 

Πέρα από τον χριστιανικό μύθο της ανάστασης, των θαυμάτων, της παρθενογένεσης κλπ, ας δούμε 4 άλλους συνηθισμένους χριστιανικούς μύθους-αφηγήματα.

1ος μύθος: «Ο χριστιανισμός επικράτησε ειρηνικά»

Πολλοί νομίζουν ότι ο χριστιανισμός εξαπλώθηκε αποκλειστικά μέσω πειθούς και αγάπης, χωρίς βία ή καταναγκασμό.

Η ιστορική πραγματικότητα είναι πως ο χριστιανισμός ξεκίνησε μεν ειρηνικά, κυρίως ως κίνημα εντός του ιουδαϊκού κόσμου (προσηλυτιστική προπαγάνδα του Παύλου σε κοινότητες Εβραίων σε διάφορες πόλεις της ρωμαϊκής επικράτειας), ωστόσο, η επικράτησή του στο Ρωμαϊκό κράτος τον 4ο αιώνα έγινε υπό κρατική προστασία και στη συνέχεια καταναγκασμό.

Με τον Κωνσταντίνο, ο χριστιανισμός άρχισε να απολαμβάνει προνόμια και να καταργεί αντίπαλες θρησκείες. Με τον Θεοδόσιο Α’ (379–395 ), οι «παγανιστικές» πρακτικές ποινικοποιήθηκαν, ναοί καταστράφηκαν, και η «ελληνική ειδωλολατρία» χαρακτηρίστηκε παράνομη.

Ο χριστιανισμός ξεκίνησε ειρηνικά. Χρησιμοποίησε τον λόγο και τους χριστιανούς «απολογητές» θεολόγους για να προπαγανδίσει το δόγμα του. Σίγουρα υπήρξαν άνθρωποι που πείστηκαν. Άλλοι είδαν τον Ιησού ως έναν ακόμη θεό στο υπάρχον πάνθεο. Η καθιέρωσή του όμως αργότερα ως επίσημης και μετά ως μοναδικής θρησκείας της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας οδήγησε στην καθολική κρατική επιβολή με βία και όχι ειρηνικά μέσα.

Τα ιστορικά στοιχεία που αποδεικνύουν την βίαιη επικράτηση του χριστιανισμού είναι συντριπτικά και τα βλέπουμε ακόμη και σήμερα στα ερείπια των ελληνικών αρχαιολογικών χώρων-ναών.

2ος μύθος: «Ο χριστιανισμός κατάργησε τη δουλεία»

Η ιδέα ότι ο χριστιανισμός ήταν μια ηθική δύναμη που «ελευθέρωσε τους σκλάβους» στη ρωμαϊκή κοινωνία δεν ισχύει.

Η ιστορική πραγματικότητα είναι πως ο χριστιανισμός δεν κατήργησε τη δουλεία. Στις επιστολές του Παύλου (π.χ. Εφεσίους 6:5–9, Κολοσσαείς 3:22) οι δούλοι καλούνται να υπακούν στους κυρίους τους, ενώ οι κύριοι να φέρονται δίκαια.

Οι χριστιανικές αρχές προέτρεπαν σε ηθική μεταχείριση, όχι σε κατάργηση του θεσμού.

Η δουλεία συνέχισε να υπάρχει στην Ρωμαϊκή και στην έπειτα αποκαλούμενη «βυζαντινή» κοινωνία. Ο χριστιανισμός κήρυξε στην θεωρία πνευματική ισότητα, χωρίς γενική κοινωνική επαναστατική αλλαγή στην πράξη.

Στη συνέχεια ο χριστιανισμός μετρίασε μερικά σκληρά στοιχεία της δουλείας, αλλά δεν την κατήργησε.

3ος μύθος: «Ο χριστιανισμός διέσωσε την αρχαία ελληνική γραμματεία»

Πολλοί νομίζουν εσφαλμένα ότι χωρίς την Εκκλησία θα είχαμε χάσει όλη τη φιλοσοφία και τη λογοτεχνία των αρχαίων Ελλήνων.

Η ιστορική πραγματικότητα είναι ότι οι χριστιανοί δεν κατέστρεψαν όλα τα έργα, αλλά η χριστιανική «Εκκλησία» εξαφάνισε το μεγαλύτερο μέρος της «παγανιστικής» (όπως την αποκαλούσε) λογοτεχνίας και φιλοσοφίας.

Ναοί και βιβλιοθήκες καταστράφηκαν. Έργα που θεωρούνταν «αιρετικά» ή «αντιχριστιανικά» δεν αντιγράφηκαν. Έργα «επικίνδυνα» ή «μη χριστιανικά» κάηκαν.

Ορισμένα έργα διασώθηκαν από μοναστήρια, κυρίως μεταφράσεις στα λατινικά και αραβικά (οι Άραβες επίσης διέσωσαν αρκετά έργα), αλλά η επιλογή των σωζόμενων έργων δεν ήταν πλήρης. Παράλληλα συνεχιζόταν η καταστροφή π.χ. όταν χρειάζονταν πάπυροι για να γραφούν «ανώτερα» χριστιανικά έργα και υπήρχε έλλειψη παπύρου. Αυτά είναι σήμερα τα λεγόμενα παλίμψηστα.

Σε κάθε περίπτωση δεν μπορεί ο χριστιανισμός να διεκδικεί και να αξιώνει ότι συνέβαλε στην διάσωση εκείνων που δεν θα χρειάζονταν διάσωση αν δεν υπήρχε η στοχοποίησή τους από τον χριστιανισμό. Με απλά λόγια, πώς ζητά να αναγνωριστεί ως διασώστης εκείνος που κατέστρεψε το μεγαλύτερο μέρος της αρχαίας γραμματείας και διατήρησε ουσιαστικά ένα μικρό ποσοστό αυτής;

Η «διάσωση» ήταν άλλωστε τυχαία και μη συστηματική. Δεν ήταν μια σκόπιμη «συνεισφορά» του χριστιανισμού στη γνώση. Ενώ όσα έργα διατηρήθηκαν στόχευαν στην εκμετάλλευση από τους χριστιανούς ιδεών ή μαθημάτων στην χρήση του υψηλής ποιότητας ελληνικού λόγου, π.χ. ρητορική. Άρα, η χριστιανική «Εκκλησία» διατήρησε επιλεκτικά ορισμένα έργα, αλλά ΔΕΝ «έσωσε» την αρχαία ελληνική γραμματεία.

4ος μύθος: Οι διωγμοί κατά των χριστιανών από «ειδωλολάτρες».

Αυτό το θέμα κατ’αρχάς αφορά την ρωμαϊκή εξουσία και όχι τους Έλληνες ή την θρησκεία των Ελλήνων.

Οι πρώτοι Χριστιανοί, κατά τους πρώτους δύο αιώνες μετά τον Χριστό, θεωρούνταν συχνά απλώς μια νέα αίρεση ή θρησκευτική ομάδα μέσα στη ρωμαϊκή κοινωνία, όπως και άλλες μυστηριακές λατρείες της εποχής. Μόνο σταδιακά οι ρωμαϊκές αρχές άρχισαν να τους βλέπουν ως απειλή στην κοινωνική ή πολιτική τάξη.

Για μεγάλο διάστημα δεν υπήρχε ειδικό νομικό πλαίσιο εναντίον των Χριστιανών, και το ρωμαϊκό κράτος συνήθως τους αντιμετώπιζε με το γενικό νόμο για «παράνομες ενώσεις» (collegia illicita), παρά με ένα σύστημα καταδίωξης με κεντρική εντολή.

Η ρωμαϊκή πολιτεία θεωρούσε ότι η πίστη στους θεούς του κράτους και η λατρεία του αυτοκράτορα ήταν απαραίτητα στοιχεία της κοινωνικής συνοχής και της ευημερίας. Η άρνηση των Χριστιανών να συμμετάσχουν σε αυτές τις θυσίες (π.χ. στα δημόσια θύματα) θεωρήθηκε σε κάποιες περιπτώσεις αντικαθεστωτική πράξη.

Αντίθετα με ό,τι συχνά λέγεται στη λαϊκή αφήγηση, δεν υπήρξε συνεχής, μόνιμη, και συστηματική αυτοκρατορική εκστρατεία κατά των Χριστιανών από τον 1ο ως τον 4ο αιώνα. Οι διωγμοί ήταν μεμονωμένοι, ως επί το πλείστον τοπικοί ή εξαρτώμενοι από τις περιστάσεις και το χαρακτήρα των αυτοκρατόρων, και όχι ένας συστηματικός, για παράδειγμα, ρωμαϊκός «πολεμικός σχεδιασμός» για εξόντωση των πιστών.

Οι πιο αξιόπιστες σύγχρονες ιστορικές εκτιμήσεις θέτουν τον συνολικό αριθμό των Χριστιανών που εκτελέστηκαν λόγω θρησκείας ανάμεσα σε μερικές χιλιάδες έως περίπου 10.000 σε όλη την διάρκεια των 3+ αιώνων πριν το 313 μ.κ.χ.

Για παράδειγμα, στον Διωγμό του Διοκλητιανού (303–311) εκτιμάται ότι σκοτώθηκαν περίπου 3.000–3.500 άτομα σε όλη την αυτοκρατορία.

Οι διώξεις άλλων περιόδων (όπως υπό τον Δέκιο, κ.λπ.) είχαν πολύ μικρότερους αριθμούς θανάτων, μερικές εκατοντάδες το πολύ σε καθεμία.

Να τονίσουμε ότι οι αριθμοί αυτοί είναι πολύ μικροί σε σύγκριση με τον συνολικό πληθυσμό της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (πολλών δεκάδων εκατομμυρίων) και με θανάτους από άλλες αιτίες, όπως επιδημίες ή πολέμους ή με θανάτους άλλων ομάδων που υπέστησαν διώξεις.

Οι πρώιμες χριστιανικές πηγές (π.χ. Ευσέβιος, Μαρτυρολόγια, συναξάρια) έχουν συχνά θεολογική ή ιδεολογική σκοπιμότητα. Παρουσιάζουν τους διωγμούς ως σκληρούς, συνεχείς και καθολικούς, για να δείξουν την αντοχή της πίστης και την αξία των μαρτύρων.

Από την άλλη πλευρά, μη χριστιανικές ρωμαϊκές πηγές, όπως οι επιστολές του Πλινίου του Νεότερου ή τα έργα του Τάκιτου, επιβεβαιώνουν περιστατικά δίωξης και του βασανισμού, αλλά όχι σε τόσο «εκτεταμένη» ή «ολοκληρωτική» μορφή όπως απεικονίζεται στα μαρτυρολόγια.

Γιατί λοιπόν υπάρχει υπερβολή στις παραδόσεις των μαρτύρων;

Ως νικητές, οι χριστιανοί παρουσίασαν την νίκη τους από την δική τους οπτική.

Η χριστιανική παράδοση αποδίδει συχνά «στρατιές» μαρτύρων και υψηλούς αριθμούς θυμάτων, επειδή τα μαρτυρικά αφηγήματα χρησίμευαν ως πνευματικό πρότυπο υπέρβασης και θυσίας για τις κοινότητες, δηλαδή για πιο αποτελεσματικό προσηλυτισμό.

Είναι επίσης γνωστό ότι ο φανατισμός των πιστών της χριστιανικής θρησκείας οδηγούσε σε έναν υπέρμετρο ζήλο ομολογίας πίστης με την οποία πολλοί χριστιανοί ουσιαστικά επεδίωκαν τον θάνατο και τον χαρακτηρισμό τους ως μαρτύρων, μιμούμενοι τα πάθη του μεσσία της θρησκείας τους, ώστε να έχουν μια βέβαιη θέση στον παράδεισο, όπως πίστευαν.

Οι Ρωμαίοι δεν επεδίωξαν να εξαφανίσουν τον Χριστιανισμό. Δεν υπήρχε συνολική «εκστρατεία εξολόθρευσης». Οι διωγμοί ελάχιστα υπήρξαν συντονισμένοι παντού στην αυτοκρατορία εκτελούμενοι ταυτοχρόνως και με διάρκεια. Πολιτικές δίωξης ποίκιλλαν ανάλογα με τον αυτοκράτορα, τις τοπικές συνθήκες και κινδύνους για το κράτος, και σε πολλές περιοχές οι Χριστιανοί ζούσαν σχετικά ειρηνικά.

Η ύπαρξη του Χριστιανισμού δεν απειλήθηκε από την Ρώμη ή την «ειδωλολατρία». Δεν υπήρξε θέμα «θρησκευτικής επιβίωσης» όπως έγινε αντίθετα με την «ειδωλολατρία» όταν επικράτησε ο χριστιανισμός. Ο στόχος των Ρωμαίων δεν ήταν η παντελής εξαφάνιση του Χριστιανισμού. Τα διαθέσιμα στοιχεία δείχνουν ότι ούτε είχαν τέτοια ενιαία πολιτική ούτε βούληση, ούτε ήταν σε θέση (λόγω κοινωνικών, θεσμικών και άλλων περιορισμών) να το πετύχουν.

Η ιστορική έρευνα δείχνει επίσης καθαρά ότι οι Χριστιανοί δεν ήταν η μόνη ομάδα που υπέστη διώξεις στην Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία.

Οι περισσότεροι σύγχρονοι ιστορικοί συμφωνούν ότι ΔΕΝ υπήρξε μοναδικός, πρωτοφανής διωγμός αποκλειστικά κατά των Χριστιανών. Οι Χριστιανοί εντάσσονται σε ένα ευρύτερο μοτίβο ρωμαϊκής καταστολής. Οι διώξεις τους ήταν αποσπασματικές, τοπικές, συνδεδεμένες με πολιτική ανησυχία, όχι μίσος κατά της πίστης τους.

Οι ρωμαϊκές αρχές δεν δίωκαν «θρησκείες» καθεαυτές, αλλά συμπεριφορές, ομάδες ή πρακτικές που θεωρούσαν επικίνδυνες για την publica pax, την κοινωνική τάξη και τη νομιμότητα του κράτους.

Η εικόνα των Χριστιανών ως μοναδικών ή κατεξοχήν θυμάτων θρησκευτικού μίσους δεν επιβεβαιώνεται ιστορικά, είναι σε μεγάλο βαθμό προϊόν μεταγενέστερης νικηφόρας αφήγησης, και αποσιωπά ότι πολλές ομάδες (ιδίως οι Ιουδαίοι και οι Δρουΐδες) υπέστησαν ασύγκριτα βαρύτερη καταστολή.

Οι Εβραίοι ήταν οι πιο βαριά και συστηματικά διωκόμενοι. Οι Ιουδαίοι υπέστησαν στρατιωτικές εκστρατείες, μαζικές σφαγές, εκτοπίσεις και καταστροφή ιερών – κάτι που δεν συνέβη ποτέ σε αυτή την κλίμακα στους Χριστιανούς.

Επίσης οι Δρουΐδες (Κελτικές θρησκευτικές ελίτ) στοχοποιήθηκαν ρητά και ιδεολογικά, επειδή είχαν πολιτική επιρροή, λειτουργούσαν ως ενοποιητικός θεσμός αντίστασης, τελούσαν πρακτικές που οι Ρωμαίοι θεωρούσαν «απαράδεκτες» (π.χ. ανθρωποθυσίες).

Εναντίον τους υπήρξε απαγόρευση της δρουιδικής θρησκείας, Εκτελέσεις, Καταστροφή ιερών (ιδίως στη Βρετανία, νήσος Μόνα). Εδώ έχουμε κρατική απαγόρευση θρησκείας, κάτι που ΔΕΝ ίσχυσε ποτέ συνολικά για τον Χριστιανισμό.

Επί Δομιτιανού διώχθηκαν ακόμη και οι Στωικοί φιλόσοφοι με εξορίες και εκτελέσεις.

©Ἀθηναΐς Ξούθου

Ποιοί ήταν οι ιουδαιοχριστιανοί και πώς επικράτησαν

 Είναι αποδεδειγμένο με αδιάσειστα στοιχεία ότι οι πρώτοι χριστιανοί κατέστρεψαν ολοκληρωτικά τον αρχαιοελληνικό κόσμο αφού επικράτησαν πρώτα δια της βίας μεταξύ του 4ου και 6ου αιώνα. Πρέπει όμως να δούμε λίγο ποιοί ήταν αυτοί οι χριστιανοί. 

Ο χριστιανισμός σύμφωνα με την χριστιανική παράδοση ξεκινά από έναν Εβραίο που τον έλεγαν Yeshua (Γέσουα) από τη Ναζαρέτ και ο οποίος φερόταν ως ο μεσσίας που προφήτευσαν οι Εβραίοι προφήτες. Οι Εβραίοι συμπατριώτες του Γέσουα που τον ακολούθησαν ήταν οι πρώτοι που μετά τον θάνατό του διέδωσαν ότι δήθεν αναστήθηκε και ότι επίκειται σύντομα η δευτέρα παρουσία που θα κρίνει ζωντανούς και νεκρούς. Φυσικά έκτοτε παρήλθαν 2000 έτη και καμία «Δευτέρα Παρουσία» δεν έγινε. Είναι κωμικοτραγικό ότι ο Γέσουα στο εσχατολογικό του κήρυγμα φέρεται να λέει ότι το τέλος του κόσμου με την καταστροφή της Ιερουσαλήμ θα γινόταν πριν ακόμη παρέλθει η γενιά εκείνη [Ματθ. 24,34: ἀμὴν λέγω ὑμῖν, οὐ μὴ παρέλθῃ ἡ γενεὰ αὕτη ἕως ἂν πάντα ταῦτα γένηται]. 

Την υποτιθέμενη διδασκαλία και θαύματα του Γέσουα τα πρωτοδιέδωσαν με ιδιαίτερο ζήλο οι λεγόμενοι απόστολοι, όπως ο Saul (Παύλος), ο Kepha (Πέτρος), αλλά και οι άλλοι Εβραίοι που πάσχισαν να δημιουργήσουν μια νέα θρησκεία γύρω από το πρόσωπο του Γέσουα. Αυτά μας τα λέει φυσικά μόνο η χριστιανική προπαγάνδα και καμία ανεξάρτητη πηγή αφού οι χριστιανοί κατέστρεφαν κάθε αντίθετη φωνή.

Ανάμεσα στις πολυάριθμες θρησκείες που υπήρχαν τότε, ο χριστιανισμός ήταν μια αμελητέα, ασήμαντη αίρεση του ιουδαϊσμού. Τότε ήταν η εποχή που η ρωμαϊκή αυτοκρατορία καταπίεζε τους λαούς που είχε κατακτήσει και το μήνυμα του Γέσουα έβρισκε απήχηση σε αναξιοπαθούντες και ταλαίπωρους, αγράμματους και δούλους. 

Οι Έλληνες, ιδίως στην μητροπολιτική Ελλάδα, δεν ασπάστηκαν το χριστιανισμό. Όταν ο Παύλος μίλησε στην Αθήνα εισέπραξε την απαξίωση των Αθηναίων που απέρριψαν τα σοφίσματα και τις περί Ιησού θεολογίες του ως ασυναρτησίες. Αυτά πάλι τα γράφουν χριστιανοί μόνοι τους γιατί δεν υπάρχουν ανεξάρτητες τρίτες πηγές. 

Για την γνωριμία των Ελλήνων με την εβραϊκή θρησκεία και τον παράξενο αόρατο θεό τους ξέρουμε ήδη από τον Ηρόδοτο. Οι Έλληνες έβλεπαν με αδιαφορία τον θεό των Εβραίων που έγινε μετά θαός και των χριστιανών.

Όταν οι Πτολεμαίοι βασίλευαν στην Αίγυπτο (συγκεκριμένα επί Πτολεμαίου Β’ του Φιλάδελφου) μεταφράστηκαν στα ελληνικά όλα τα εβραϊκά κείμενα της Tanakh (Τανάκ), της εβραϊκής βίβλου. Η μετάφραση αυτή είναι γνωστή ως «Μετάφραση των Εβδομήκοντα» από τους 72 Εβραίους λόγιους που χρησιμοποίησε ο Πτολεμαίος ο Β’ για την μετάφραση των ιερών εβραϊκών κειμένων.

Αυτή ήταν η προεργασία πάνω στην οποία οι πρώτοι χριστιανοί στηρίχτηκαν και χρησιμοποίησαν τα ελληνικά ως όχημα διάδοσης του χριστιανισμού δεδομένου ότι ο χριστιανισμός αποδεχόταν και αποδέχεται πλήρως την εβραϊκή βίβλο, γνωστή στους χριστιανούς ως Παλαιά Διαθήκη αφού ο Γέσουα (Ιησούς) φέρεται στα Ευαγγέλια να λέει ότι δεν ήρθε να καταργήσει τα προηγούμενα γραπτά αλλά να τα συμπληρώσει [κατά Ματθαίον 5:17]. 

Η ελληνιστική κοινή ήταν η διεθνής γλώσσα της εποχής, και τα ελληνικά βοήθησαν στην διάδοση του κηρύγματος των πρωτο-χριστιανών, όπως πχ με τις επιστολές του Παύλου. 

Με τα κηρύγματα και την προπαγάνδα των αιρετικών Ιουδαίων του χριστιανισμού, και με το άνοιγμα σε «εθνικούς» από τον Παύλο, στην νέα θρησκεία προσχώρησαν άνθρωποι από έθνη εκτός των Εβραίων. Και ενώ πολλοί είδαν τον Ιησού ως έναν ακόμη θεό στο υπάρχον πάνθεο, κάποιοι διατήρησαν την μισαλλοδοξία της αποκλειστικότητας του εβραϊκού θεού με την μορφή της νέας αίρεσης του ιουδαιοχριστιανισμού.

 Όσο παράδοξο κι αν ακούγεται, οι άνθρωποι αυτοί, παρόλο που δεν είχαν εβραϊκή καταγωγή (Ρωμαίοι, Έλληνες, Σύριοι κλπ), τοποθετούσαν τη θρησκεία πάνω από την εθνική τους καταγωγή, όμοια με τους Εβραίους, για τους οποίους δεν είχε σημασία ποια υπηκοότητα έχουν, αλλά μόνο το εβραϊκό θρήσκευμα. Το θρήσκευμα ήταν αυτό που τους προσδιόριζε. Έτσι και ο πρωτο-χριστιανός, είτε Έλληνας στην καταγωγή είτε Ρωμαίος, δεν ενδιαφερόταν για την καταγωγή του, αλλά πάνω από όλα για τη χριστιανική πίστη. Και το κατά πόσο βέβαια ήταν πραγματικά Έλληνες τέτοια άτομα τίθεται εύλογα υπό αμφισβήτηση. 

Τέτοιοι μάλιστα υπήρξαν αρκετοί ήδη στην αρχή του χριστιανισμού, θεολόγοι ελληνίζοντες ή με ελληνική καταγωγή που με ιδιαίτερο ζήλο ασπάστηκαν το χριστιανισμό και βοήθησαν στην δογματική του θεμελίωση. Θεολόγοι όπως ο Ειρηναίος από τη Μικρά Ασία ή ο Ιππόλυτος από τη Ρώμη. Ο τελευταίος έγραψε και ένα σύγγραμμα κατά των Ελλήνων φιλοσόφων – και ιδίως κατά του Πλάτωνα – και σχετικά με την αρχαιότητα του ιουδαϊσμού για να καταδείξει ότι η εβραϊκή θρησκεία και ο εβραίικος θεός, που ήταν πλέον και θεός των χριστιανών διά του Γέσουα («Χριστού»), ήταν πιο παλαιός και φυσικά ο μόνος αληθινός [Προς Έλληνας και προς Πλάτωνα ή περί της παντός ουσίας]. 

Η επόμενη γενιά θεολόγων έγινε ακόμη πιο φανατισμένη, με πρόσωπα όπως ο Ιωάννης «Χρυσόστομος» από την Αντιόχεια, ο Βασίλειος από την Καισαρεία, και άλλοι, όλοι από τις ανατολικές επαρχίες. Αυτοί φυσικά δεν ένιωθαν Έλληνες και ενδιαφέρονταν μονάχα για την ιουδαιοχριστιανική τους πίστη. Για αυτούς ο όρος «Έλληνας» δεν σήμαινε τίποτα άλλο παρά «ασέβεια και ειδωλολατρία» και κατέστη όρος απαγορευμένος για χριστιανούς. Πρέπει να λάβουμε υπόψη ότι αυτοί οι άνθρωποι είχαν τόσο βαθιά πεισθεί και υποστεί πλύση εγκεφάλου που νόμιζαν ότι σύντομα θα έρθει το τέλος του κόσμου και η δευτέρα παρουσία. Ήδη ο Παύλος στην πρώτη επιστολή προς Κορινθίους [7, 29] λέει ότι «ο καιρός που απομένει είναι πολύ λίγος». Ο Ωριγένης Αδαμάντιος, ένας άλλος χριστιανός θεολόγος, ήταν τόσο φανατισμένος με τα χριστιανικά γραπτά που λέγεται ότι ευνούχισε ο ίδιος τον εαυτό του εφαρμόζοντας κατά γράμμα μια φράση που φέρεται να εκστομίζει ο Γέσουα («Ιησούς Χριστός») σε ένα από τα Ευαγγέλια [«υπάρχουν ευνούχοι που μόνοι τους ευνουχίστηκαν, για χάρη της βασιλείας των ουρανών» (κατά Ματθαίον 19:12)].

Αυτός ο φανατισμός τους κατέστησε αμείλικτους διώκτες της αρχαίας ελληνικής θρησκείας και των Ελλήνων γενικά τους οποίους θεωρούσαν δαιμονισμένους «ειδωλολάτρες» και ανόητους φιλοσόφους… 

Αυτή η χριστιανική θεολογία με την επικράτηση του χριστιανισμού ως επίσημης θρησκείας της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας ήταν ο ηθικός αυτουργός που οδήγησε στα καταστροφικά διατάγματα που επέβαλαν τον χριστιανισμό δια της βίας σε όλους τους Έλληνες και έβαλαν την ταφόπλακα στον αρχαίο ελληνικό κόσμο.

Αυτός ο τραγελαφικός ανθελληνικός ζήλος χριστιανών θεολόγων που ασχολήθηκαν τόσο έντονα και εκτεταμένα για την επικράτηση και διάδοση του χριστιανισμού κάνοντας για το σκοπό αυτό χρήση της ελληνικής γλώσσας είναι που έδωσε την αφορμή να ταυτίζεται εσφαλμένα ο χριστιανισμός με τον ελληνισμό. Πρόκειται ωστόσο για αντίφαση και διαστρέβλωση αφού ο χριστιανισμός πολέμησε λυσσαλέα τον πραγματικό ελληνισμό, ήτοι τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό. Η αβάσιμη ταύτιση ελληνισμού και χριστιανισμού προέρχεται μόνο από την αλλοιωμένη ταυτότητα που απέδωσε ο χριστιανισμός σε όσους Έλληνες εκχριστιάνισε, αλλά και από την ύπουλη και δολερή επιχείρηση να γεφυρωθεί εκ των υστέρων και αναδρομικά το χάσμα μεταξύ ελληνικής αρχαιότητας και χριστιανισμού με διάφορα παραφιλολογικά κατασκευάσματα. Λέγεται βέβαια πως η προσπάθεια εναρμόνισης χριστιανισμού και ελληνικής φιλοσοφίας ανάγεται παλιότερα και πως επιχειρήθηκε ήδη από τους πρώτους χριστιανούς θεολόγους όπως ο Κλήμης από την Αλεξάνδρεια και ο Γρηγόριος ο Ναζιανζηνός. Ωστόσο πρόκειται περισσότερο για επιχείρηση των πρώτων χριστιανών να διαστρεβλώσουν και να χρησιμοποιήσουν ιδέες από την ελληνική φιλοσοφία για να προσηλυτίσουν ευκολότερα τους Έλληνες και να θεμελιώσουν και να παγιώσουν τα χριστιανικά δόγματα και τη χριστιανική θεολογία.

©Αθηναΐς Ξούθου

ΝΗΠΙΟΒΑΠΤΙΣΜΟΣ

 ΝΗΠΙΟΒΑΠΤΙΣΜΟΣ Η ΜΑΥΡΗ ΜΑΓΕΙΑ ΤΩΝ ΤΣΑΡΛΑΤΑΝΩΝ ΤΟΥ ΕΒΡΑΙΟΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΥ

ΔΕΙΤΕ ΠΩΣ ΑΡΧΙΖΕΙ Η ΤΕΛΕΤΗ ΜΑΥΡΗΣ ΜΑΓΕΙΑΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΤΣΑΡΛΑΤΑΝΟΥΣ ΜΕ ΤΑ ΜΑΥΡΑ, της "Ελληνικότατης" βάπτισης :

«Κύριε Σαβαώθ, ο θεός του Ισραήλ, ο ιώμενος πάσαν νόσον και πάσα μαλακίαν....

ΠΕΡΙ ΒΑΠΤΙΣΜΑΤΟΣ"

Το τυπικό της τελετής του χριστιανικού βαπτίσματος...

Αρχικά ο ιερέας παίρνει το «φακελάκι» στο γραφείο του απ΄ το νονό ή τους γονείς του βρέφους για ν΄ αρχίσει την τελετή. Διαβάζουμε μερικά απ’ τα λόγια του τελετουργικού, που πήραμε κατευθείαν απ΄ το Λειτουργικό Βιβλίο της Εκκλησίας της Ελλάδος, «Ακολουθία του Αγίου Βαπτίσματος»: «…Απόστησον απ΄ αυτού ή αυτής, την παλαιάν εκείνην πλάνην» (σελ. 6). Εδώ βλέπουμε ξεκάθαρα, ότι το τελετουργικό του νηπιοβαπτισμού ξεκινά με την προσπάθεια αποβολής απ΄ το νήπιο της πλάνης των Ελλήνων.

Αυτός ήταν και ο κύριος λόγος που καθιερώθηκε η βάπτιση. Φτάνουμε γρήγορα στον 1ο εξορκισμό (εξορκισμό) κατά του Σατανά: «Επιτιμά σοι Κύριος, Διάβολε, ο παραγενόμενος εις τον κόσμον και κατασκηνώσας εν ανθρώποις…

Επιτιμήθητι και αναχώρησον… Φοβήθητι, έξελθε και υπαναχώρησον από του πλάσματος τούτου…» (σελ. 7). Στο ίδιο μέτρο συνεχίζονται οι απειλές κατά του Σατανά και στον 2ο εξορκισμό. Στον 3ο εξορκισμό ξεκινά με επίκληση στον θεό Γιαχβέ: «Κύριε Σαβαώθ, ο θεός του Ισραήλ, ο ιώμενος πάσαν νόσον και πάσα μαλακίαν, επίβλεψον επί τον-την δούλον-η σου… σύντριψον τον Σατανά» (σελ. 9).

Και φτάνουμε στην ουσία, δηλαδή πάλι στην ελληνική «ειδωλολατρία»: «Πνεύμα πλάνης, πνεύμα πονηρίας, πνεύμα ειδωλολατρίας και πάσης πλεονεξίας, πνεύμα ψεύδους και πάσης ακαθαρσίας, της ενεργουμένης κατά την διδασκαλίαν του Διαβόλου» (σελ 11). Εδώ πλέον τα πράγματα γίνονται ξεκάθαρα.

Ο Σατανάς ταυτίζεται και καθοδηγεί το ελληνικό πνεύμα. Η τελετή συνεχίζεται με συνεχόμενες αποτάξεις και συντάξεις: «Αποτάσση τω Σατανά;… Απετάξω τω Σατανά; Απεταξάμην… Συντάση τω Χριστώ; Συντάσσομαι. Συνετάξω τω Χριστώ; Συνεταξάμην» (σελ. 12). Ακολουθεί το «πιστεύω» και οι παρακλήσεις να φωτίσει ο Γιαχβέ-Χριστός τον βαπτισθέντα δούλο του…

Στην συνέχεια έρχονται οι επικλήσεις στα Χερουβείμ και στα Σεραφείμ, σε αρχαγγέλους κ.ά.. Ο θεός μετά κατατροπώνει δράκοντες, το Σατανά, δαιμονικά πνεύματα και φυσικά τα είδωλα των Ελλήνων θεών: «Υποχωρησάτωσαν ημίν πάντα τα εναέρια και αφανή είδωλα, και μη υποκρυβήτω τω ύδατι τούτω δαιμόνιον σκοτεινόν…» (σελ. 22). Μετά γίνεται αναφορά στο Νώε, τον Δαβίδ, τον Σαμουήλ και σε άλλους Εβραίους προπάτορές μας… και όταν πέφτουν τα λάδια «χρίεται ο δούλος ή η δούλη του θεού…» (σελ. 24).

Το τελετουργικό τελειώνει με την φράση: «Και απόπλυνόν μου τον ρύπον του σώματος και τον σπίλον της ψυχής· αυτός ως δούλος αμαρτίας δόκιμος γένομαι· μη αποστραφείην τεταπεινωμένος και κατησχυμένος.» Η ύβρις της βάπτισης εναντίον ενός αθώου βρέφους έχει ολοκληρωθεί.

Ο Σατανάς, δηλαδή το παλαιό ελληνικό πνεύμα έχει αποβληθεί και το παιδί έχει καθαρθεί.

Κατά την διάρκεια της τελετής το νήπιο βουτιέται τρεις φορές με την βία αν χρειαστεί, μέσα στην κολυμπήθρα (πολλά ατυχήματα έχουν καταγραφεί κατά την διάρκεια αυτής της βάρβαρης πράξης).

 Ο ιερέας φτύνει στο πρόσωπο το βρέφος τρεις φορές, φτύνει άλλες τρεις φορές στο πάτωμα και κατά την διάρκεια του αλείμματος με το λάδι, κόβει τρεις τούφες απ΄ τα μαλλιά του.

Βέβαια ύστερα από παρακλήσεις των χριστιανών γονέων, τα τελευταία χρόνια οι πράξεις αυτές γίνονται με ηπιότερο τρόπο.

Αφού η τελετή έχει τελειώσει η μητέρα για να παραλάβει το παιδί της γονατίζει μπροστά στο νονό ή στη νονά, που κρατάει το παιδί και προσκυνάει.

Ο περισσότερος κόσμος πιστεύει, ότι η μητέρα προσκυνάει το νονό, για να της δώσει το παιδί πίσω.

Στην πραγματικότητα όμως, η μητέρα προσκυνάει το ίδιο της το παιδί, το οποίο, μέσα απ΄ το θέατρο αυτό της υποκρισίας, υποτίθεται, ότι εκείνη τη στιγμή είναι ο μόνος αναμάρτητος επί της γης, καθ΄ ότι μόλις έχει βαπτιστεί κι έχουν συγχωρεθεί οι έως τότε τυχόν αμαρτίες του (π.χ. αν έχει πιει κάποτε με βουλιμία το γάλα της μάνας του, σύμφωνα με κάποιο θεολογικό προβληματισμό...)

Το τελετουργικό της ορθόδοξης βάπτισης μοιάζει πολύ με τελετή μαύρης μαγείας.

Ο ιερέας φυσάει στο πρόσωπο του βρέφους και φτύνει προς τη Δύση και καταριέται το Σατανά (ελληνικό πνεύμα). Μέχρι πρό τινος οι ιερείς δέν φυσούσαν, αλλά έφτυναν και επάνω στα κεφάλια των νηπίων.

Με τη σειρά της η νονά φυσάει και φτύνει προς τη δύση αποποιούμενη κι αυτή το Σατανά (ελληνικό πνεύμα) και γυρνάει προς την Ανατολή (Ιερουσαλήμ), όπου συντάσσεται με το Χριστό (εβραϊκό πνεύμα). Ο ιερέας κατόπιν κόβει μαλλιά από το βρέφος, το αλείφει με λάδια και μύρο και το βουτάει με βία μέσα στην κολυμπήθρα.

 Η απαράδεκτη προσφώνηση απ΄ τον ιερέα «βαπτίζεται ο δούλος του θεού» οριοθετεί τη δουλική σχέση, που θα έχει το βαπτισμένο παιδί με τη θρησκεία και το θεό του Χριστιανισμού σε όλη του τη ζωή.

Υποσυνείδητα καταγράφηκε στο βρέφος ο φόβος και η δουλική υποταγή στο θεό Γιαχβέ-Χριστό. Ο Χριστιανισμός σφραγίστηκε στην ψυχή του…

 Η βάπτιση αποτελούσε στα σκοτεινά χρόνια του Βυζαντινού Μεσαίωνα χειραγώγηση και εκμετάλλευση του αγράμματου όχλου, κάτι που συνεχίζεται αδιάκοπα και στις μέρες μας, πάντοτε με το πρόσχημα της παράδοσης.

Όλοι γελούν και χαίρονται σαν υπνωτισμένοι και νοιώθουν ευχαριστημένοι χωρίς να έχουν καταλάβει τι ειπώθηκε και γιατί έγινε όλο αυτό, χωρίς καν να αναρωτηθούν.

Όλοι, εκτός απ΄ το μωρό, που έχει βιασθεί, σοκαριστεί και κλαίει ασταμάτητα…

Αξίζει εδώ να σημειωθεί, ότι η εξευτελιστική και υβριστική αυτή τελετή αρχικά γινόταν απ΄ τους ιερείς της Ορθοδοξίας και απευθυνόταν προς όσους είχαν σχέση με την ελληνική παιδεία και το ελληνικό πνεύμα εν γένει.

Σήμερα η τελετή γίνεται με τον ίδιο τρόπο στους υπόλοιπους Ορθοδόξους επί γης

Θέλεις να συνέχισης την Ιουδαία παράδοση και να βαπτίσεις το παιδάκι σου Χριστιανικά; ΈΛΛΗΝΑ ΠΑΨΕ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΕΡΜΑΙΟ ΤΩΝ ΜΑΥΡΟΦΟΡΕΜΕΝΩΝ ΣΥΝΩΜΟΤΩΝ ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΠΑΝΟΥΚΛΑΣ... ΣΕ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΝ ΓΙΑ ΝΑ ΕΠΙΒΙΩΝΟΥΝ ΣΠΑΣΕ ΤΑ ΔΕΣΜΑ 

ΔΙΑ ΔΩΣΤΕ

ΠΟΙΟΣ ΤΗΝ ΖΩΗ ΜΟΥ ΚΥΝΗΓΑ

 

https://www.youtube.com/watch?v=rJLy1xJY1l4

ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΣ ??

 

Όταν μία θεατρική αλλοπρόσαλλη και αντιφατική παράσταση , δεν σου αρέσει , δεν καταφέρεσαι,  επουδενί εναντίον του υποδυόμενου ήρωα του έργου . Χλευάζεις τον Συγγραφέα, τον Σκηνοθέτη , τους Ηθοποιούς και τους θεατές που θα εκδηλώσουν . ένθερμο ενθουσιασμό , χειροκροτώντας.  Όποιος κατάλαβε , κατάλαβε.

ΟΙ ΡΙΖΕΣ ΤΟΥ ΕΒΡΑΙΟΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΥ

 George Anagnostou

ΟΙ ΡΙΖΕΣ ΤΟΥ ΕΒΡΑΙΟΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΥ

Σύμφωνα με την Παλαιά Διαθήκη, ο Μωυσής όταν ήταν μωρό, η μάνα του τον έβαλε σε ένα καλάθι από καλαμιές, και τον απέθεσε στον ποταμό Νείλο. Λίγο πιο κάτω τον περισυνέλεξαν οι κόρες ου Φαραώ, που έκαναν μπάνιο. Άρα ο Μωυσής μεγάλωσε σαν πριγκιπόπουλο, μέσα στο βασιλικό παλάτι.

Κατά μία εκδοχή του Ραβινικού Ιουδαϊσμού, πιθανολογείται ότι γεννήθηκε το 1393 π.Χ. και πέθανε το 1273 π.χ. σε ηλικία 120 ετών. Η Αίγυπτος τότε ήταν μια μεγάλη χώρα, και περιλάμβανε όλη την ΒΑ Αφρική, όπου κατοικούσαν πλήθος ετεροκλήτων λαών, και επόμενο ήταν να δημιουργούν προβλήματα στους Φαραώ. Ο Φαραώ Αμενχοτέπ, (που σημαίνει ο Άμμων είναι ευχαριστημένος), προσπαθώντας να λύσει το πρόβλημα αυτό, αποφάσισε να δώσει σε όλους αυτούς τους λαούς κάτι κοινό, ώστε να δέσει ως ενιαίο κράτος. Αυτό θα ήταν ένας θεός, και να καταργήσει τους 700 και πλέον θεούς που λατρεύονταν στην τότε επικράτεια της Αιγύπτου. Σαν έξυπνος βασιλιάς, που ήταν, δεν τους έδωσε τον Άμμωνα, τον Όσιρη, ή την Ίσιδα, που ήταν οι μεγάλοι θεοί της μητροπολιτικής Αιγύπτου, αλλά τον Ζωοδότη Ήλιο, τον θεό που λατρεύονταν ήδη από όλους τους λαούς της χώρας του. Στα Αιγυπτιακά, ο ήλιος λεγόταν «Ατών» και ο Φαραώ διαμόρφωσε το όνομά του από «Αμενχοτέπ», σε «Ακενατόν», που σημαίνει, «αυτός που εκπροσωπεί τον Ήλιο». Στον Μωυσή, που είχε πλέον ανδρωθεί, του ανέθεσε τα καθήκοντα του Αρχιερέα της νέας θρησκείας. Ο Ακενατόν, με την ενέργειά του αυτή ήταν ο πρώτος ηγέτης παγκοσμίως που συνέλαβε την ιδέα, και την εφάρμοσε για 17 χρόνια που βασίλευσε (1379-1362 π.Χ.) του μονοθεϊστικού συστήματος. Η πράξη του αυτή όμως προκάλεσε την δυσφορία και την οργή του πολυθεϊστικού ιερατείου. Μετά τον θάνατο του Ακενατόν οι επόμενοι βραχύβιοι Φαραώ, Σμενκάρε και Τουταγχαμόν, για να έχουν καλές σχέσεις με το ιερατείο, επανέφεραν το παλιό πολυθεϊστικό σύστημα.

Ο Μωυσής αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την Αίγυπτο, μεταβαίνοντας στη Μαδιάμ. (Η χώρα αυτή βρίσκεται στο βορειοδυτικό τμήμα της σημερινής Σαουδικής Αραβίας). Μετά τον θάνατο του Τουταγχαμόν, ο Μωυσής επανήλθε στην Αίγυπτο και έχοντας στο πλευρό του, Εβραίους, μονοθεϊστές και δυσαρεστημένους, προσπάθησε να πάρει τον θρόνο από τον Ραμψή τον Β΄, αλλά απέτυχε. Ο Ραμψής για να αποφύγει τον εμφύλιο πόλεμο και τον υπολογίσιμο πλέον Μωυσή του επέτρεψε ελεύθερη έξοδο από την Αίγυπτο, μαζί με τους οπαδούς του, και την κινητή τους περιουσία που ήταν κυρίως τα ζώα, οι άμαξες, οι σκηνές, και τα γεωργικά τους εργαλεία.

Η Παλαιά Διαθήκη αφήνει να νοηθεί ότι οι Εβραίοι που ακολούθησαν τον Μωυσή ανέρχονταν σε 2.000.000 περίπου. Σύγχρονοι μελετητές τους υπολογίζουν για πολύ λιγότερους. Ακολούθησαν τη γνωστή στον Μωυσή διαδρομή που οδηγεί στο βόρειο άκρο της Ερυθράς θάλασσας το σημερινό Σουέζ. Το πλέον κατάλληλο μέρος να παρακάμψουν τη θάλασσα. Διότι πιο νότια το εύρος της είναι 30 χιλιόμετρα περίπου, και ακόμη πιο νότια η κυρίως Ερυθρά θάλασσα έχει εύρος μεγαλύτερο των 200 χιλιομέτρων, και η διάβασή της από τόσους ανθρώπους, με τη κινητή τους περιουσία θα ήταν αδύνατος. Το μέρος αυτό ήταν γεμάτο βάλτους και παπύρους. Οι Εβραίοι όμως διάβηκαν το μέρος αυτό καλοκαίρι, εποχή ξηρασίας, χωρίς προβλήματα, και έφθασαν στη χερσόνησο του όρους Σινά, όπου και στρατοπέδευσαν, για μεγάλο χρονικό διάστημα, διότι έπρεπε να καλλιεργήσουν τη γη ώστε να εφοδιαστούν με τρόφιμα.

Βλέποντας ο Φαραώ Ραμψής ότι οι Εβραίοι δεν απομακρύνονται και φοβούμενος τυχόν επιστροφή των, έστειλε τον στρατό του να τους εκδιώξει, όμως είχαν αρχίσει οι φθινοπωρινές βροχές, και ο στρατός του κόλλησε στους βάλτους. (Έτσι δικαιολογούν οι σύγχρονοι μελετητές το εβραϊκό παραμύθι για τη διάβαση της Ερυθράς θάλασσας με την υποχώρηση των υδάτων). Στην χερσόνησο του Σινά (η οποία έχει μέγεθος όσο η Στερεά Ελλάς και η Πελοπόννησος μαζί), περιπλανήθηκαν για 40 χρόνια (σύμφωνα με το ίδιο εβραϊκό παραμύθι), αντιμετωπίζοντας τρομερά προβλήματα. Η γη αυτή ήταν αφιλόξενη, άνυδρη και πετρώδης οι βροχές σπάνιες, ποτάμια με νερά και γόνιμες κοιλάδες δεν υπήρχαν, ο ήλιος καυτός έκανε την ατμόσφαιρα πραγματικό καμίνι. Η πείνα η δίψα και οι αρρώστιες τους εξουθένωσαν.

Ο Μωυσής, ένας πεπειραμένος θεοπλάστης λόγω της θητείας του κοντά στον Ακενατόν, έπλασε έναν θεό πολύ σκληρό, κομμένο και ραμμένο στα μέτρα των Εβραίων και της σκληρής πραγματικότητας που ζούσαν στο Σινά, και κατόρθωσε να τους τον επιβάλλει με επιτυχία.

Οι αγριότητες οι λεηλασίες και οι γενοκτονίες που διέπραξαν στη συνέχεια οι Εβραίοι στην Ιεριχώ, την Γαΐ και σε άλλες πόλεις της Παλαιστίνης που κυρίευσαν, όπως γράφει η Παλαιά Διαθήκη, έγιναν κατόπιν εντολής του Θεού. Οι εκφράσεις «απέκτεινε διά ρομφαίας» και το απειλητικό «ουέ», που συναντάμε δεκάδες φορές στην ίδια γραφή, ακόμη ότι είπε ο Θεός προς τους Εβραίους «σεις είσθε ο περιούσιος λαός μου», όλα αυτά δείχνουν ότι εδώ έχουμε να κάνουμε πλέον με έναν Θεό, ασυγκρίτως σκληρό, που διψά για αίμα, εκδικητικό, απειλητικό, ρατσιστή. Χαρακτηριστικό απόσπασμα, «…αυτούς δε πάντες εξολόθρευσαν εν στόματι ξίφους, έως απώλεσεν αυτούς, ου κατέλειπεν εξ αυτών ουδέν εμπνέον. Ον τρόπον συνέταξε Κύριος τω Μωυσή τω παιδί αυτού, και Μωυσής ωσαύτως ενετείλατο τω Ιησοί. Και ούτως εποίησεν Ιησούς, ου παρέβη ουδέν από πάντων ων συνέταξε αυτώ Μωυσής» (Ιησούς του Ναυή, 11: 12-16). Δεν άφησαν δηλαδή τίποτα που είχε ζωή και ό,τι ανέπνεε, ακόμη και τα ζώα. Όπως διέταξε ο Κύριος.

Δεν είναι δυνατόν όλα αυτά να χαρακτηρίζουν έναν ανθρώπινο θεό, αλλά τον θεό που έπλασε ο Μωυσής, για να κατορθώσει να ελέγξει και να κατευθύνει τους Εβραίους. Αυτόν λοιπόν τον θεό, ο Χριστός τον αποκαλεί «πατέρα» του. Οι χριστιανοί αποδεχόμενοι τον Χριστό ως ιδρυτή της θρησκείας τους, είναι υποχρεωμένοι να αποδεχθούν και τον πατέρα του. Εσείς είστε;

ΤΡΑΒΑ ΡΕ ΜΑΓΚΑ ΚΑΙ ΑΛΑΝΙ

 https://www.youtube.com/watch?v=FA_7ielDop0

Ο ΥΜΝΟΣ ΤΟΥ (ΒΟΛΕΜΕΝΟΥ) ΕΛΛΗΝΑ ΑΡΙΣΤΕΡΟΥ

Θέλω να γίνω Αριστερός, να είμαι χιπ και τρέντυ
κι οι φουκαράδες να ’χουνε εμένα για αφέντη.
Θέλω να γίνω Αριστερός, να γδέρνω, να μαδάω,
να τρέφομαι απ’ το καθεστώς, αυτό που πολεμάω.
Θέλω να γίνω Αριστερός, να παίρνω χορηγίες,
επιδοτήσεις, αρπαχτές, κονδύλια, αργομισθίες.
Θέλω να γίνω Αριστερός και στη δεξιά μου τσέπη
να βάζω όσα ο λαός σε μια ζωή δεν βλέπει.
Θέλω να γίνω Αριστερός, χρυσά να ’χω κουτάλια,
κι όταν μαζί μου διαφωνούν να σπάω και κεφάλια.
Θέλω να γίνω Αριστερός, να έχω ασυλία,
θολές παρόλες να πετώ, να γράφω και βιβλία.
Θέλω να γίνω Αριστερός, ένα με τους παρίες,
κοστούμι Αρμάνι να φορώ δίπλα τους στις πορείες.
Θέλω να γίνω Αριστερός, ξερόλας τέλος πάντων,
κήνσωρ, Ιεροεξεταστής, και τιμητής των πάντων.
Θέλω να γίνω Αριστερός, μονά ζυγά δικά μου,
ο πιο στυγνός δικτάτορας να ωχριά μπροστά μου.
Θέλω να γίνω Αριστερός, να μένω στην Εκάλη,
φασίστες, ρατσιστόμουτρα να είναι όλοι οι άλλοι.
Θέλω να γίνω Αριστερός, να εισβάλω στη Βουλή,
να καταλάβω έδρανο να κοιμηθώ πολύ.
Θέλω να γίνω Αριστερός την ανεργία να σκίσω,
δούλους πολλούς, εισαγωγής, τον τόπο να γεμίσω.
Θέλω να γίνω Αριστερός, να βρίζω τον Χριστό,
αλλοδαποί θρησκόληπτοι να μ’ έχουν γι’ αρχηγό.
Θέλω να γίνω Αριστερός, τις εκκλησιές να κλείσω,
μπούρκες να βλέπω ολόγυρα, πολλά τζαμιά να χτίσω.
Θέλω να γίνω Αριστερός και πολυπολιτισμικός,
τις παραδόσεις του Έλληνα να θάψω δια παντός.
Θέλω να γίνω Αριστερός, μοντέρνος, ριζοσπάστης,
δανδής και ανανεωτής, φελλός κι απεργοσπάστης.
Θέλω να γίνω Αριστερός, τον Μαρξ να ακυρώσω,
τους συνεπείς Αριστερούς στα τάρταρα να χώσω.
Θέλω να γίνω Αριστερός, να είμαι χιπ και τρέντυ,
άνεργοι, εργάτες, και φτωχοί να μ’ έχουν για αφέντη…
(aristidisdikaios.blogspot)

ΜΠΗΚΑΝ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ ΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΒΙΝΤΕΟ

 https://youtu.be/JP031mg80DE?si=YHE0SwBlaHakFlZC

ΑΠΟΛΛΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ: ΗΤΑΝ Ο ΙΗΣΟΥΣ ΕΝΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΠΡΟΣΩΠΟ?ΟΧΙ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧ...

ΑΠΟΛΛΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ: ΗΤΑΝ Ο ΙΗΣΟΥΣ ΕΝΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΠΡΟΣΩΠΟ?ΟΧΙ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧ...:   Υπάρχουν πραγματικά στοιχεία για την ύπαρξη του Ιησού; ΗΤΑΝ Ο ΙΗΣΟΥΣ ΕΝΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΠΡΟΣΩΠΟ; από τον Michael R. Burch Για το μεγαλύτερο μέ...