Δευτέρα 27 Δεκεμβρίου 2010
Κυριακή 26 Δεκεμβρίου 2010
Παρασκευή 24 Δεκεμβρίου 2010
« ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ = ΠΡΟΔΟΣΙΑ ;
Λιάνα Κανέλλη: Ξεπουλημένα από την πατρίδα πολύ φθηνά γαλόνια
Posted by lykofron στο 25/12/2010
Εν όψει της ψήφισης σήμερα τα… μαύρα τα μεσάνυχτα του προϋπολογισμού, διαβάστε την ομιλία της Λιάνας Κανέλλη στη βουλή, που πραγματικά ξεγύμνωσε την εθνομηδενιστική πολιτική του Γιώργου Παπανδρέου, ειδικά στις Ένοπλες Δυνάμεις. Διαφωνούμε σε όλα με τις θέσεις, ακόμη και τη φύση του ΚΚΕ, αλλά η Κανέλλη είπε μεγάλες αλήθειες…
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, σε αυτόν τον προϋπολογισμό εγώ θα σας μιλήσω μόνο για την πατρίδα και με αριθμούς, γιατί υποτίθεται ότι ο προϋπολογισμός αφορά την πατρίδα. Και δεν υποτίθεται απλώς, οφείλει να είναι έτσι, ακόμη και με αυτές τις συνθήκες, ακόμη και με τον τρόπο με τον οποίο συζητάμε σήμερα, ακόμη και με αυτούς τους παράλληλους μονόλογους που δεν παίρνουν απαντήσεις.
Σας καλώ ευθέως –την Κυβέρνηση, ευθέως όμως- να απολογηθείτε εντός του ελληνικού Κοινοβουλίου, εντός εκτός Προϋπολογισμού, για τη συνειδητή απεμπόληση κυριαρχικών δικαιωμάτων.
Δεν μπορούμε να παίξουμε άλλο το παιχνίδι. Ξέρουμε ότι κάνατε διάψευση για τις μυστικές συμφωνίες με τους Τούρκους. Ε, δεν θα σας μιλήσω για τις μυστικές, σας μιλάω για τις φανερές. Δεν θα ασχοληθώ ούτε καν με τον κ. Νταβούτογλου, ο οποίος δηλώνει: «Μα, ποιες; Εμείς ήδη κάνουμε μπίζνες στο Αιγαίο με το Γιώργο». Και εδώ μιλάμε για τις Ένοπλες Δυνάμεις κι εδώ μιλάμε για τις επενδύσεις κι εδώ μιλάμε για τον τρόπο με τον οποίο παραγγέλνετε υποβρύχια που γέρνουν. Δίνετε 30 τρισεκατομμύρια δραχμές από το 1998. Τριάντα τρισεκατομμύρια δραχμές έχετε δώσει.
Τριάντα τρισεκατομμύρια δραχμές -να ακουστεί αυτό εδώ το νούμερο- για να φυλάξετε τι και πώς; Τι δεν φυλάσσεται; Να πούμε την αλήθεια. Με τη συνέργια των κυβερνήσεων της Νέας Δημοκρατίας στην αλληλοδιαδοχή των δύο κομμάτων από το 1982 μέχρι σήμερα αρνείστε και δεν έχετε πάρει καμία θέση -γι’ αυτό σας εγκαλούμε- για την αποκλειστική οικονομική ζώνη που περιλαμβάνει το Καστελόριζο. Δεν μπορείτε να το χρησιμοποιείτε επικοινωνιακά το Καστελόριζο. Δεν μπορεί να έχετε αδρανήσει. Δεν χρειάζεται πολεμοκαπηλική αντίληψη και το Αιγαίο ανήκει στα ψάρια του.
Ξέρετε πάρα πολύ καλά ότι με βάση το δίκαιο της θάλασσας από το 1982 μέχρι σήμερα η αποκλειστική οικονομική ζώνη συνεπάγεται πολύ συγκεκριμένα κυριαρχικά δικαιώματα. Δικός σας άνθρωπος είναι ο Κουλουμπής και δεν μιλάω ούτε μόνο για τις γεωτρήσεις, ούτε για τα πετρέλαια, ούτε για το θησαυρό, ούτε για την πραγματικότητα ότι αυτός ο τόπος είναι πλούσιος και έχει λεφτά. Δεν θα μιλήσω για τον Κουλουμπή και για τον Μπάμπουρα, ούτε για το Λεβιάθαν. Δεν λέω λέξεις τυχαίες. Ο Μπάμπουρας είναι περιοχή πετρελαϊκών κοιτασμάτων στο Βόρειο Αιγαίο και ο Λεβιάθαν είναι περιοχή με κοιτάσματα φυσικού αερίου και πετρελαίου, μεταξύ Κύπρου, ελληνικών χωρικών υδάτων, Αιγύπτου και Ισραήλ. Και έρχεστε σήμερα και μιλάτε για φτώχεια, για τούτο για εκείνο για το άλλο.
Ξοδεύετε να φυλάξετε την Καταχάρ, το Νταρφούρ. Στο Νταρφούρ και στο Σουδάν ποιοι κάνουν επένδυση, κύριοι της Κυβέρνησης; Κάνουν οι μεγάλες πολυεθνικές. Τι θέλετε να μας πείσετε; Ότι είναι εκσυγχρονιστική πολιτική αυτή τη στιγμή και σωτήρια για τη χώρα; Ο Πρωθυπουργός σας έρχεται σε μόνιμη αντίφαση. Δεν μπορεί το Σάββατο να σας λέει στην κοινοβουλευτική ομάδα ότι όλα γίνονται για την πατρίδα και την Ελλάδα για να παραμείνει ανεξάρτητη και ελεύθερη, όταν είναι ο ίδιος άνθρωπος ο οποίος άπειρες φορές από πριν από τις εκλογές μέχρι σήμερα μιλάει για μειωμένη εθνική κυριαρχία συνειδητά και με τη ψήφο του ελληνικού λαού.
Δεν μπορείτε το Καστελόριζο να μην μπορείτε να το υπερασπιστείτε στο επίπεδο της οικονομικής ζώνης, να έχετε πάρει απόφαση, χωρίς να μιλάμε για casus belli. Προσέξτε, εδώ δεν σας μιλάω για casus belli, σας μιλάω για αποκλειστική οικονομική ζώνη. Γιατί δεν είναι μόνο τα κοιτάσματα. Είναι πολλαπλές οικονομικές δραστηριότητες. Και ξέρετε πάρα πολύ καλά τι σημαίνει το οικόπεδο δώδεκα το ισραηλινό στην περιοχή. Έτσι αφήνετε την πατρίδα ακάλυπτη και έρχεστε μετά εδώ και ξοδεύετε, πότε για τους μετανάστες, πότε για τους αγωγούς, πότε για το ένα και πότε για το άλλο.
Πού είναι λοιπόν οι πραγματικές και ουσιαστικές παρεμβάσεις; Ξοδεύουμε τον άμπακο. Ο ελληνικός λαός πληρώνει τα πάντα, για απειλή από την Ανατολή, μετά απειλή από το βορρά και από κάτω το μεγάλο κεφάλαιο με όλα τα ιμπεριαλιστικά του σχέδια, με στρατηγείο τη Θεσσαλονίκη, με Σούδα, με Άκτιο, με στρατόπεδο διεθνών προδιαγραφών στις Σέρρες, με το Κέντρο Θαλασσίων Ερευνών του ΝΑΤΟ. Συμμετείχαμε στα πάντα. Δεν μπορείτε παρά να θυμηθείτε μια ρήση. Είτε σας αρέσει είτε όχι στην ιστορία έχουν γραφτεί πράγματα που δεν αλλάζουν.
Αυτή είναι η αντίληψή σας για τις Ένοπλες Δυνάμεις που μας φέρνετε έναν Προϋπολογισμός που λέει ότι κάνετε οικονομία; Να πούμε την αλήθεια στον ελληνικό λαό. Μεταθέτετε στην πραγματικότητα σε επόμενες χρήσεις προϋπολογισμών τμήμα από τα χρέη. Τι κάνατε πραγματικά; Καταστρέψατε –όπως συμβαίνει και με το σύνολο του ελληνικού λαού- την ποιότητα, τη ζωή, τις συντάξεις, κλείσατε και δύο νοσοκομεία των στρατιωτικών και εκεί φτάσατε.
Σας είπε ποτέ το ΚΚΕ να μην δώσετε; Πού να τα δώσετε; Να τα δώσετε σε πολίτες θητείας που παίρνουν 8 ευρώ και κουβαλούν τις ευχητήριες κάρτες, εκ των πραγμάτων, γιατί αυτή είναι η δουλειά τους.
Φτιάξατε μια δομή Ενόπλων Δυνάμεων, η οποία είναι κυριολεκτικά υποστηρικτική των μεγάλων οικονομικών συμφερόντων σε αυτό που ο Νταβούντογλου –δώδεκα χρόνια δεν μπορεί να καμώνεστε ότι δεν ξέρετε- λέει στο βάθος την ουσία των πραγμάτων ότι η Ανατολική Μεσόγειος, δηλαδή τα δικά μας εθνικά κυριαρχικά συμφέροντα σε πρώτο βαθμό, είναι το κεντρικότερο γεωστρατηγικό, γεωπολιτικό, οικονομικό σημείο στον εξελισσόμενο κόσμο της Ευρασίας. Και τι κάνετε;
Έχετε τσακίσει το ηθικό στις Ένοπλες Δυνάμεις. Στην πραγματικότητα τσιράκια αλλότριων συμφερόντων, εκ των πραγμάτων, οι αξιωματικοί, με συζητήσεις εδώ μέσα κατάπτυστες για μια χώρα που θέλει να είναι εθνικά κυρίαρχη, ανάμεσα στην άδεια του περιπτέρου, στη σύνταξη για κάποιον που δεν έχει, στο κλείσιμο των νοσοκομείων και στη αφαίρεση των γυναικολογικών προδιαγραφών από ένα νοσοκομείο. Αυτά καθόμασταν και συζητούσαμε. Τις τριακονταπενταετίες, τα τρία ευρώ πάνω, τα τρία ευρώ κάτω. Και σε μεταξύ κρουνοί τα λεφτά στους δανειστές κυρίως, γιατί το μεγαλύτερο ποσό το έχετε δανειστεί από τη Γερμανία.
Έτσι, ξεπουλήσατε και τα Ναυπηγεία Σκαραμαγκά. Πού είναι η εθνική πολιτική σας σε αυτά τα πράγματα, η υποστηρικτική πολιτική, για να μπορείτε να μιλάτε για πατρίδα, την ίδια ώρα που μιλάτε για απεμπολημένα κυριαρχικά δικαιώματα και με φόντο το Καστελόριζο προσκαλείτε το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο;
Δεν λέτε αλήθεια και σε πάρα πολλά άλλα πράγματα, όπως για στρατηγικούς τομείς αυτής της χώρας. Γιατί αν τους βάλετε δια των οικονομικών ζωνών της ανοχής σας και της απάθειάς σας στο θαλάσσιο χωράφι των ελληνικών συμφερόντων, τότε βεβαίως μπορείτε να το παίζετε ειρηνιστές και να λέτε ότι το Αιγαίο ανήκει στα ψάρια του, ενώ στην πραγματικότητα θα εννοείτε τους μεγάλους καρχαρίες, τις πολυεθνικές. Εκεί το πάτε. Η CHEVRON είναι. Σας το είπε ο Morningstar, ο Υφυπουργός για την ενέργεια των Ηνωμένων Πολιτειών, ο κ. Αυγερινός. Όχι ο δικό σας, ο συμπαθέστατος κατά τα άλλα πολιτικός, αλλά ο αμερικάνος. Βρείτε τα πρώτα στην οικονομική ζώνη, δηλαδή κάντε πίσω εκεί που πρέπει και μετά θα χαράξουμε σύνορα.
Ξέρετε, ο Στάλιν έλεγε –και μη φοβάστε, μην ανατριχιάζετε, δεν πλανώνται φαντάσματα εδώ μέσα- ότι πρέπει να είναι κάποιος πάρα πολύ γενναίος για να είναι δειλός στον Κόκκινο Στρατό.
Βγαίνει ο κ. Δρούτσας και λέει «ούτε γρατζουνιά στα κυριαρχικά δικαιώματα». Λέγονται μεγάλα πράγματα. Στο ζήτημα της οικονομικής ζώνης δεν υπάρχει casus belli, δεν είναι καν διατυπωμένο. Bussiness plan είναι. Τι κάνατε γι’ αυτό; Τι κάνατε για την ελληνική αμυντική βιομηχανία; Πουλάτε τα πάντα σε ιδιώτες. Όταν πουλάτε και αυτά τα κομμάτια τότε η μειωμένη εθνική κυριαρχία είναι όντως μια αλήθεια εκ στόματος Πρωθυπουργού. Αλλά, μειωμένη εθνική κυριαρχία χωρίς από κάτω ο λαός να γνωρίζει.
Όπως για παράδειγμα δεν γνωρίζει ότι το μεγαλύτερο ποσοστό γης, που βγαίνετε και μιλάτε και λέτε τούτα και εκείνα, στη χώρα, το έχει ο ΟΣΕ. Ο ΟΣΕ έχει τη μεγαλύτερη γη. Γι’ αυτό μιλάτε για τουρισμό και για τουριστικό σιδηρόδρομο. Γι’ αυτό σας φαίνονται πολλά να παίρνει κάποιος 1600 και 1800 ευρώ όταν δουλεύει από τη δεκαετία του 1970 στον ΟΣΕ, στις ράγες, μέχρι σήμερα. Τριάντα χρόνια και είναι πολλά τα λεφτά; Που το βρήκατε γραμμένο αυτό; Στα υποβρύχια που γέρνουν;
Για να σας πω πώς φέρεστε στις Ένοπλες Δυνάμεις και πώς αντιμετωπίζετε το ζήτημα της εθνικής κυριαρχίας, τελειώνω με δύο φράσεις. Κρατείστε τις καλά στο κεφάλι σας, γιατί είναι πραγματικές πληροφορίες. Στα πλαίσια της οικονομίας κόψατε το δωρεάν γάλα στο στρατό, σε στρατιωτικούς των σχολών. Κόψαμε το γάλα στο στρατό. Εγώ ντρέπομαι! Πηγαίνετε στη Vivartia και στους άλλους, στο καρτέλ γάλακτος, να πάρετε με χορηγό γάλα για τις Ένοπλες Δυνάμεις.
Κλείνετε δύο στρατιωτικά νοσοκομεία –αν αυτό το θεωρείτε εξαιρετικά υγειές- έχετε κληρωτούς με οκτώ ευρώ και παραγγείλατε και έξι φρεγάτες για να τις χρησιμοποιήσετε πού; Στη Σομαλία; Εσείς που έχετε συμμετάσχει και στο σχέδιο του ΝΑΤΟ να εκπαιδεύονται οι εθνικοί στρατοί για την αντιμετώπιση των διαδηλώσεων και των εκδηλώσεων;
Δεν σπέρνετε για να θερίσετε θύελλες. Σπέρνετε εκείνη την ανασφάλεια που θα χρειαστεί μια σπίθα για να αποκτήσει έννοια η πατρίδα, έξω από τις δημόσιες σχέσεις και τις επικοινωνίες. Για την ώρα δεν έχει καταργηθεί η έννοια και ούτε πρόκειται να την καταργήσετε. Με ψεύτικα διλλήματα δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί αυτή η ιστορία. Σας το είχα ξαναπεί και την προηγούμενη φορά. Σας το λέω και κάθε φορά που συζητάμε για τις Ένοπλες Δυνάμεις. Όταν δεν μπορείτε να στηρίξετε ως σάρκα εκ της σαρκός σας τον ένστολο Έλληνα στο εικοστό πρώτο αιώνα και τον κάνετε μισθοφόρο, μην ψάχνετε να βρείτε πόσο πάει το κλειδί της κερκόπορτας. Μην το ψάξετε. Θα το βρείτε σε ξεπουλημένα από την πατρίδα πολύ φθηνά γαλόνια. http://www.elora.gr/
ΠΗΓΗ http://infognomonpolitics.blogspot.com/2010/12/blog-post_9141.html Πέμπτη, 23 Δεκεμβρίου 2010
Posted by lykofron στο 25/12/2010
Εν όψει της ψήφισης σήμερα τα… μαύρα τα μεσάνυχτα του προϋπολογισμού, διαβάστε την ομιλία της Λιάνας Κανέλλη στη βουλή, που πραγματικά ξεγύμνωσε την εθνομηδενιστική πολιτική του Γιώργου Παπανδρέου, ειδικά στις Ένοπλες Δυνάμεις. Διαφωνούμε σε όλα με τις θέσεις, ακόμη και τη φύση του ΚΚΕ, αλλά η Κανέλλη είπε μεγάλες αλήθειες…
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, σε αυτόν τον προϋπολογισμό εγώ θα σας μιλήσω μόνο για την πατρίδα και με αριθμούς, γιατί υποτίθεται ότι ο προϋπολογισμός αφορά την πατρίδα. Και δεν υποτίθεται απλώς, οφείλει να είναι έτσι, ακόμη και με αυτές τις συνθήκες, ακόμη και με τον τρόπο με τον οποίο συζητάμε σήμερα, ακόμη και με αυτούς τους παράλληλους μονόλογους που δεν παίρνουν απαντήσεις.
Σας καλώ ευθέως –την Κυβέρνηση, ευθέως όμως- να απολογηθείτε εντός του ελληνικού Κοινοβουλίου, εντός εκτός Προϋπολογισμού, για τη συνειδητή απεμπόληση κυριαρχικών δικαιωμάτων.
Δεν μπορούμε να παίξουμε άλλο το παιχνίδι. Ξέρουμε ότι κάνατε διάψευση για τις μυστικές συμφωνίες με τους Τούρκους. Ε, δεν θα σας μιλήσω για τις μυστικές, σας μιλάω για τις φανερές. Δεν θα ασχοληθώ ούτε καν με τον κ. Νταβούτογλου, ο οποίος δηλώνει: «Μα, ποιες; Εμείς ήδη κάνουμε μπίζνες στο Αιγαίο με το Γιώργο». Και εδώ μιλάμε για τις Ένοπλες Δυνάμεις κι εδώ μιλάμε για τις επενδύσεις κι εδώ μιλάμε για τον τρόπο με τον οποίο παραγγέλνετε υποβρύχια που γέρνουν. Δίνετε 30 τρισεκατομμύρια δραχμές από το 1998. Τριάντα τρισεκατομμύρια δραχμές έχετε δώσει.
Τριάντα τρισεκατομμύρια δραχμές -να ακουστεί αυτό εδώ το νούμερο- για να φυλάξετε τι και πώς; Τι δεν φυλάσσεται; Να πούμε την αλήθεια. Με τη συνέργια των κυβερνήσεων της Νέας Δημοκρατίας στην αλληλοδιαδοχή των δύο κομμάτων από το 1982 μέχρι σήμερα αρνείστε και δεν έχετε πάρει καμία θέση -γι’ αυτό σας εγκαλούμε- για την αποκλειστική οικονομική ζώνη που περιλαμβάνει το Καστελόριζο. Δεν μπορείτε να το χρησιμοποιείτε επικοινωνιακά το Καστελόριζο. Δεν μπορεί να έχετε αδρανήσει. Δεν χρειάζεται πολεμοκαπηλική αντίληψη και το Αιγαίο ανήκει στα ψάρια του.
Ξέρετε πάρα πολύ καλά ότι με βάση το δίκαιο της θάλασσας από το 1982 μέχρι σήμερα η αποκλειστική οικονομική ζώνη συνεπάγεται πολύ συγκεκριμένα κυριαρχικά δικαιώματα. Δικός σας άνθρωπος είναι ο Κουλουμπής και δεν μιλάω ούτε μόνο για τις γεωτρήσεις, ούτε για τα πετρέλαια, ούτε για το θησαυρό, ούτε για την πραγματικότητα ότι αυτός ο τόπος είναι πλούσιος και έχει λεφτά. Δεν θα μιλήσω για τον Κουλουμπή και για τον Μπάμπουρα, ούτε για το Λεβιάθαν. Δεν λέω λέξεις τυχαίες. Ο Μπάμπουρας είναι περιοχή πετρελαϊκών κοιτασμάτων στο Βόρειο Αιγαίο και ο Λεβιάθαν είναι περιοχή με κοιτάσματα φυσικού αερίου και πετρελαίου, μεταξύ Κύπρου, ελληνικών χωρικών υδάτων, Αιγύπτου και Ισραήλ. Και έρχεστε σήμερα και μιλάτε για φτώχεια, για τούτο για εκείνο για το άλλο.
Ξοδεύετε να φυλάξετε την Καταχάρ, το Νταρφούρ. Στο Νταρφούρ και στο Σουδάν ποιοι κάνουν επένδυση, κύριοι της Κυβέρνησης; Κάνουν οι μεγάλες πολυεθνικές. Τι θέλετε να μας πείσετε; Ότι είναι εκσυγχρονιστική πολιτική αυτή τη στιγμή και σωτήρια για τη χώρα; Ο Πρωθυπουργός σας έρχεται σε μόνιμη αντίφαση. Δεν μπορεί το Σάββατο να σας λέει στην κοινοβουλευτική ομάδα ότι όλα γίνονται για την πατρίδα και την Ελλάδα για να παραμείνει ανεξάρτητη και ελεύθερη, όταν είναι ο ίδιος άνθρωπος ο οποίος άπειρες φορές από πριν από τις εκλογές μέχρι σήμερα μιλάει για μειωμένη εθνική κυριαρχία συνειδητά και με τη ψήφο του ελληνικού λαού.
Δεν μπορείτε το Καστελόριζο να μην μπορείτε να το υπερασπιστείτε στο επίπεδο της οικονομικής ζώνης, να έχετε πάρει απόφαση, χωρίς να μιλάμε για casus belli. Προσέξτε, εδώ δεν σας μιλάω για casus belli, σας μιλάω για αποκλειστική οικονομική ζώνη. Γιατί δεν είναι μόνο τα κοιτάσματα. Είναι πολλαπλές οικονομικές δραστηριότητες. Και ξέρετε πάρα πολύ καλά τι σημαίνει το οικόπεδο δώδεκα το ισραηλινό στην περιοχή. Έτσι αφήνετε την πατρίδα ακάλυπτη και έρχεστε μετά εδώ και ξοδεύετε, πότε για τους μετανάστες, πότε για τους αγωγούς, πότε για το ένα και πότε για το άλλο.
Πού είναι λοιπόν οι πραγματικές και ουσιαστικές παρεμβάσεις; Ξοδεύουμε τον άμπακο. Ο ελληνικός λαός πληρώνει τα πάντα, για απειλή από την Ανατολή, μετά απειλή από το βορρά και από κάτω το μεγάλο κεφάλαιο με όλα τα ιμπεριαλιστικά του σχέδια, με στρατηγείο τη Θεσσαλονίκη, με Σούδα, με Άκτιο, με στρατόπεδο διεθνών προδιαγραφών στις Σέρρες, με το Κέντρο Θαλασσίων Ερευνών του ΝΑΤΟ. Συμμετείχαμε στα πάντα. Δεν μπορείτε παρά να θυμηθείτε μια ρήση. Είτε σας αρέσει είτε όχι στην ιστορία έχουν γραφτεί πράγματα που δεν αλλάζουν.
Αυτή είναι η αντίληψή σας για τις Ένοπλες Δυνάμεις που μας φέρνετε έναν Προϋπολογισμός που λέει ότι κάνετε οικονομία; Να πούμε την αλήθεια στον ελληνικό λαό. Μεταθέτετε στην πραγματικότητα σε επόμενες χρήσεις προϋπολογισμών τμήμα από τα χρέη. Τι κάνατε πραγματικά; Καταστρέψατε –όπως συμβαίνει και με το σύνολο του ελληνικού λαού- την ποιότητα, τη ζωή, τις συντάξεις, κλείσατε και δύο νοσοκομεία των στρατιωτικών και εκεί φτάσατε.
Σας είπε ποτέ το ΚΚΕ να μην δώσετε; Πού να τα δώσετε; Να τα δώσετε σε πολίτες θητείας που παίρνουν 8 ευρώ και κουβαλούν τις ευχητήριες κάρτες, εκ των πραγμάτων, γιατί αυτή είναι η δουλειά τους.
Φτιάξατε μια δομή Ενόπλων Δυνάμεων, η οποία είναι κυριολεκτικά υποστηρικτική των μεγάλων οικονομικών συμφερόντων σε αυτό που ο Νταβούντογλου –δώδεκα χρόνια δεν μπορεί να καμώνεστε ότι δεν ξέρετε- λέει στο βάθος την ουσία των πραγμάτων ότι η Ανατολική Μεσόγειος, δηλαδή τα δικά μας εθνικά κυριαρχικά συμφέροντα σε πρώτο βαθμό, είναι το κεντρικότερο γεωστρατηγικό, γεωπολιτικό, οικονομικό σημείο στον εξελισσόμενο κόσμο της Ευρασίας. Και τι κάνετε;
Έχετε τσακίσει το ηθικό στις Ένοπλες Δυνάμεις. Στην πραγματικότητα τσιράκια αλλότριων συμφερόντων, εκ των πραγμάτων, οι αξιωματικοί, με συζητήσεις εδώ μέσα κατάπτυστες για μια χώρα που θέλει να είναι εθνικά κυρίαρχη, ανάμεσα στην άδεια του περιπτέρου, στη σύνταξη για κάποιον που δεν έχει, στο κλείσιμο των νοσοκομείων και στη αφαίρεση των γυναικολογικών προδιαγραφών από ένα νοσοκομείο. Αυτά καθόμασταν και συζητούσαμε. Τις τριακονταπενταετίες, τα τρία ευρώ πάνω, τα τρία ευρώ κάτω. Και σε μεταξύ κρουνοί τα λεφτά στους δανειστές κυρίως, γιατί το μεγαλύτερο ποσό το έχετε δανειστεί από τη Γερμανία.
Έτσι, ξεπουλήσατε και τα Ναυπηγεία Σκαραμαγκά. Πού είναι η εθνική πολιτική σας σε αυτά τα πράγματα, η υποστηρικτική πολιτική, για να μπορείτε να μιλάτε για πατρίδα, την ίδια ώρα που μιλάτε για απεμπολημένα κυριαρχικά δικαιώματα και με φόντο το Καστελόριζο προσκαλείτε το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο;
Δεν λέτε αλήθεια και σε πάρα πολλά άλλα πράγματα, όπως για στρατηγικούς τομείς αυτής της χώρας. Γιατί αν τους βάλετε δια των οικονομικών ζωνών της ανοχής σας και της απάθειάς σας στο θαλάσσιο χωράφι των ελληνικών συμφερόντων, τότε βεβαίως μπορείτε να το παίζετε ειρηνιστές και να λέτε ότι το Αιγαίο ανήκει στα ψάρια του, ενώ στην πραγματικότητα θα εννοείτε τους μεγάλους καρχαρίες, τις πολυεθνικές. Εκεί το πάτε. Η CHEVRON είναι. Σας το είπε ο Morningstar, ο Υφυπουργός για την ενέργεια των Ηνωμένων Πολιτειών, ο κ. Αυγερινός. Όχι ο δικό σας, ο συμπαθέστατος κατά τα άλλα πολιτικός, αλλά ο αμερικάνος. Βρείτε τα πρώτα στην οικονομική ζώνη, δηλαδή κάντε πίσω εκεί που πρέπει και μετά θα χαράξουμε σύνορα.
Ξέρετε, ο Στάλιν έλεγε –και μη φοβάστε, μην ανατριχιάζετε, δεν πλανώνται φαντάσματα εδώ μέσα- ότι πρέπει να είναι κάποιος πάρα πολύ γενναίος για να είναι δειλός στον Κόκκινο Στρατό.
Βγαίνει ο κ. Δρούτσας και λέει «ούτε γρατζουνιά στα κυριαρχικά δικαιώματα». Λέγονται μεγάλα πράγματα. Στο ζήτημα της οικονομικής ζώνης δεν υπάρχει casus belli, δεν είναι καν διατυπωμένο. Bussiness plan είναι. Τι κάνατε γι’ αυτό; Τι κάνατε για την ελληνική αμυντική βιομηχανία; Πουλάτε τα πάντα σε ιδιώτες. Όταν πουλάτε και αυτά τα κομμάτια τότε η μειωμένη εθνική κυριαρχία είναι όντως μια αλήθεια εκ στόματος Πρωθυπουργού. Αλλά, μειωμένη εθνική κυριαρχία χωρίς από κάτω ο λαός να γνωρίζει.
Όπως για παράδειγμα δεν γνωρίζει ότι το μεγαλύτερο ποσοστό γης, που βγαίνετε και μιλάτε και λέτε τούτα και εκείνα, στη χώρα, το έχει ο ΟΣΕ. Ο ΟΣΕ έχει τη μεγαλύτερη γη. Γι’ αυτό μιλάτε για τουρισμό και για τουριστικό σιδηρόδρομο. Γι’ αυτό σας φαίνονται πολλά να παίρνει κάποιος 1600 και 1800 ευρώ όταν δουλεύει από τη δεκαετία του 1970 στον ΟΣΕ, στις ράγες, μέχρι σήμερα. Τριάντα χρόνια και είναι πολλά τα λεφτά; Που το βρήκατε γραμμένο αυτό; Στα υποβρύχια που γέρνουν;
Για να σας πω πώς φέρεστε στις Ένοπλες Δυνάμεις και πώς αντιμετωπίζετε το ζήτημα της εθνικής κυριαρχίας, τελειώνω με δύο φράσεις. Κρατείστε τις καλά στο κεφάλι σας, γιατί είναι πραγματικές πληροφορίες. Στα πλαίσια της οικονομίας κόψατε το δωρεάν γάλα στο στρατό, σε στρατιωτικούς των σχολών. Κόψαμε το γάλα στο στρατό. Εγώ ντρέπομαι! Πηγαίνετε στη Vivartia και στους άλλους, στο καρτέλ γάλακτος, να πάρετε με χορηγό γάλα για τις Ένοπλες Δυνάμεις.
Κλείνετε δύο στρατιωτικά νοσοκομεία –αν αυτό το θεωρείτε εξαιρετικά υγειές- έχετε κληρωτούς με οκτώ ευρώ και παραγγείλατε και έξι φρεγάτες για να τις χρησιμοποιήσετε πού; Στη Σομαλία; Εσείς που έχετε συμμετάσχει και στο σχέδιο του ΝΑΤΟ να εκπαιδεύονται οι εθνικοί στρατοί για την αντιμετώπιση των διαδηλώσεων και των εκδηλώσεων;
Δεν σπέρνετε για να θερίσετε θύελλες. Σπέρνετε εκείνη την ανασφάλεια που θα χρειαστεί μια σπίθα για να αποκτήσει έννοια η πατρίδα, έξω από τις δημόσιες σχέσεις και τις επικοινωνίες. Για την ώρα δεν έχει καταργηθεί η έννοια και ούτε πρόκειται να την καταργήσετε. Με ψεύτικα διλλήματα δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί αυτή η ιστορία. Σας το είχα ξαναπεί και την προηγούμενη φορά. Σας το λέω και κάθε φορά που συζητάμε για τις Ένοπλες Δυνάμεις. Όταν δεν μπορείτε να στηρίξετε ως σάρκα εκ της σαρκός σας τον ένστολο Έλληνα στο εικοστό πρώτο αιώνα και τον κάνετε μισθοφόρο, μην ψάχνετε να βρείτε πόσο πάει το κλειδί της κερκόπορτας. Μην το ψάξετε. Θα το βρείτε σε ξεπουλημένα από την πατρίδα πολύ φθηνά γαλόνια. http://www.elora.gr/
ΠΗΓΗ http://infognomonpolitics.blogspot.com/2010/12/blog-post_9141.html Πέμπτη, 23 Δεκεμβρίου 2010
Μαύρες σκέψεις
Αρχίζω να πιστεύω ότι η Ελληνική Επανάσταση του 1821 έμεινε ημιτελής και κολοβωμένη. Ελευθερωθήκαμε από την Τουρκική σκλαβιά και χωρίς ισχυρά θεσμικά θεμέλια, πέσαμε σιγά σιγά στις διάφορες συντεχνίες , στα λαμόγια, στους επιτήδειους, στους θρησκέμπορους στους πολιτικάντηδες, που ζουν την ζωούλα τους εις βάρος του κοινωνικού συνόλου. Χωριστήκαμε στους «Έξυπνους» και στα «Κορόιδα» Οι δικλείδες ασφαλείας και τα ψέματα, τελειώνουν και το «Καζάνι» θα εκραγεί.
Πέμπτη 23 Δεκεμβρίου 2010
Τρίτη 21 Δεκεμβρίου 2010
Δευτέρα 20 Δεκεμβρίου 2010
Κυριακή 19 Δεκεμβρίου 2010
Ανοικτή επιστολή προς κ. Γ.Α.Π.
Posted by lykofron στο 07/12/2010
Κύριε Παπανδρέου: α) γιατί έχουν τόσα προνόμια οι βουλευτές και οι υπάλληλοι της βουλής και μάλιστα σε περίοδο κρίσεως ; (βλέπε http://www.facebook.com/l/8b1c3xDctTAWwsOynRVcU7UIVew;www.youtube.com/watch?v=sBJ-LsK2jeY) β ) γιατί δεν τιμωρήθηκε ΚΑΝΕΝΑΣ από τους πολιτικούς που οδήγησαν την χώρα στην οικονομική καταστροφή ; γ) γιατί δεν τιμωρήθηκε ΚΑΝΕΝΑΣ από τους μεγαλοφοροφυγάδες αλλά επινόησες την “περαίωση” και προσπαθείς έτσι να στύψεις περισσότερο το λαό και αναζητάς ακόμα και πεθαμένους για περαίωση ; ΝΤΡΟΠΗ ΣΟΥ
Κύριε Παπανδρέου: Στύβεις τον λαό με εκβιαστικό τρόπο για να εισπράξεις χρήματα και αφήνεις ανέγγιχτους τους παπάδες. Μόνον φασιστοδικτάτωρες ποδοπατούν τον λαό χάριν της εκκλησίας και κύπτουν τον αυχένα στους μελανοχιτώνες. Απόλυσε όλους τους παπάδες και φορολόγησε την τεράστια ακίνητη περιουσία την οποία απόκτησαν με παραχωρήσεις από τους εκάστοτε κατακτητές μας (Ρωμαίους και Τούρκους). Είναι απαράδεκτο να παίρνεις μετρα που οδηγούν τον ιδιωτικό τομέα να απολύουν υπαλλήλους, να απολύεις υπαλλήλους του δημόσιου τομέα και να μην απολύεις τους παπάδες. Μήπως είσαι και συ υποχείριο των παπάδων ; Οι παπάδες, οι δεσποτάδες κλπ που μισθοδοτούνται από το κράτος ξεπερνούν τις 12.000 ενώ οι δεσποτάδες (άγαμοι χωρίς οικογένεια) παίρνουν παχυλούς μισθούς και το κράτος τους χορηγεί πολυτελή αυτοκίνητα με οδηγούς. Όλα αυτά δεν είναι σπατάλες σε βάρος του λαού;
Κύριε Παπανδρέου, Είναι απαράδεκτο για μια πραγματική δημοκρατία το ιερατείο την ορθοδοξίας να είναι ΔΗΜΟΣΙΟΙ ΥΠΑΛΛΗΛΟΙ και να μισθοδοτούνται από τον κρατικό προϋπολογισμό δηλαδή από τα χρήματα που πληρώνει φόρους ο λαός ενώ παράλληλα η τεράστια ακίνητη περιουσία της ορθοδοξίας να είναι αφορολόγητη. Τώρα που η οικονομία της χώρα βρίσκεται σε καθοδική πορεία μια μόνο λύση υπάρχει ΔΙΑΚΟΠΗ ΤΗΣ ΜΙΣΘΟΔΟΣΙΑΣ ΤΩΝ ΠΑΠΑΔΩΝ ΚΑΙ ΦΟΡΟΛΟΓΗΣΗ ΤΗΣ ΤΕΡΑΣΤΙΑΣ ΑΚΙΝΗΤΗΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ. Σχετική είναι η άποψη της καθηγήτριας της Σορβόνης κ. Γλύκατζη-Αρβελέρ στο ακόλουθο βίντεο http://www.facebook.com/video/video.php?v=1447197216698&oid=271979592778
Κύριε Παπανδρέου: α) γιατί έχουν τόσα προνόμια οι βουλευτές και οι υπάλληλοι της βουλής και μάλιστα σε περίοδο κρίσεως ; (βλέπε http://www.facebook.com/l/8b1c3xDctTAWwsOynRVcU7UIVew;www.youtube.com/watch?v=sBJ-LsK2jeY) β ) γιατί δεν τιμωρήθηκε ΚΑΝΕΝΑΣ από τους πολιτικούς που οδήγησαν την χώρα στην οικονομική καταστροφή ; γ) γιατί δεν τιμωρήθηκε ΚΑΝΕΝΑΣ από τους μεγαλοφοροφυγάδες αλλά επινόησες την “περαίωση” και προσπαθείς έτσι να στύψεις περισσότερο το λαό και αναζητάς ακόμα και πεθαμένους για περαίωση ; ΝΤΡΟΠΗ ΣΟΥ
Κύριε Παπανδρέου: Στύβεις τον λαό με εκβιαστικό τρόπο για να εισπράξεις χρήματα και αφήνεις ανέγγιχτους τους παπάδες. Μόνον φασιστοδικτάτωρες ποδοπατούν τον λαό χάριν της εκκλησίας και κύπτουν τον αυχένα στους μελανοχιτώνες. Απόλυσε όλους τους παπάδες και φορολόγησε την τεράστια ακίνητη περιουσία την οποία απόκτησαν με παραχωρήσεις από τους εκάστοτε κατακτητές μας (Ρωμαίους και Τούρκους). Είναι απαράδεκτο να παίρνεις μετρα που οδηγούν τον ιδιωτικό τομέα να απολύουν υπαλλήλους, να απολύεις υπαλλήλους του δημόσιου τομέα και να μην απολύεις τους παπάδες. Μήπως είσαι και συ υποχείριο των παπάδων ; Οι παπάδες, οι δεσποτάδες κλπ που μισθοδοτούνται από το κράτος ξεπερνούν τις 12.000 ενώ οι δεσποτάδες (άγαμοι χωρίς οικογένεια) παίρνουν παχυλούς μισθούς και το κράτος τους χορηγεί πολυτελή αυτοκίνητα με οδηγούς. Όλα αυτά δεν είναι σπατάλες σε βάρος του λαού;
Κύριε Παπανδρέου, Είναι απαράδεκτο για μια πραγματική δημοκρατία το ιερατείο την ορθοδοξίας να είναι ΔΗΜΟΣΙΟΙ ΥΠΑΛΛΗΛΟΙ και να μισθοδοτούνται από τον κρατικό προϋπολογισμό δηλαδή από τα χρήματα που πληρώνει φόρους ο λαός ενώ παράλληλα η τεράστια ακίνητη περιουσία της ορθοδοξίας να είναι αφορολόγητη. Τώρα που η οικονομία της χώρα βρίσκεται σε καθοδική πορεία μια μόνο λύση υπάρχει ΔΙΑΚΟΠΗ ΤΗΣ ΜΙΣΘΟΔΟΣΙΑΣ ΤΩΝ ΠΑΠΑΔΩΝ ΚΑΙ ΦΟΡΟΛΟΓΗΣΗ ΤΗΣ ΤΕΡΑΣΤΙΑΣ ΑΚΙΝΗΤΗΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ. Σχετική είναι η άποψη της καθηγήτριας της Σορβόνης κ. Γλύκατζη-Αρβελέρ στο ακόλουθο βίντεο http://www.facebook.com/video/video.php?v=1447197216698&oid=271979592778
Σάββατο 18 Δεκεμβρίου 2010
Τρίτη 14 Δεκεμβρίου 2010
Κυριακή 12 Δεκεμβρίου 2010
ΚΑΙ ΟΙ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΕΣ ΚΡΙΝΟΝΤΑΙ ΕΚ ΤΟΥ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΟΣ
Ο χρήστης Χάρης Κατής δημοσίευσε στην ομάδα ΦΙΛΟΙ ΚΑΙ ΦΙΛΕΣ ΤΟΥ ΕΝΔΟΞΟΥ ΑΡΧΗΓΟΥ ΤΗΣ 21 ΑΠΡΙΛΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ.
Χάρης Κατής
13 Δεκεμβρίου 12:35 π.μ.
ΚΑΙ ΟΙ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΕΣ ΚΡΙΝΟΝΤΑΙ ΕΚ ΤΟΥ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΟΣ
(από το πόσο ωφελούν τον λαό ή οχι)
...ΕΙΝΑΙ Η ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΓΕΓΟΝΟΣ ΟΤΙ Η ΕΛΛΑΔΑ ΓΝΩΡΙΣΕ ΕΝΑ ΑΝΕΠΑΝΑΛΗΠΤΟ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΘΑΥΜΑ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΔΟ 1968-1973 ΜΕ ΤΟ ΣΤΑΘΕΡΟΤΕΡΟ ΝΟΜΙΣΜΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΙΜΑΡΙΘΜΟ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ, ΜΕ ΤΡΙΠΛΑΣΙΑΣΜΟ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΥ ΕΙΣΟΔΗΜΑΤΟΣ, ΜΕ ΜΗΔΕΝΙΚΟ ΠΛΗΘΩΡΙΣΜΟ ΚΑΙ ΕΦΘΑΣΕ ΝΑ ΠΑΙΡΝΕΙ ΒΡΑΒΕΙΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΟΣΑ(1971-1972) ΩΣ Η ΠΛΕΟΝ ΤΑΧΕΙΑ ΑΝΑΠΤΥΣΣΟΜΕΝΗ ΧΩΡΑ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΙΑΠΩΝΙΑ?
ΕΙΝΑΙ Η ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ ΟΤΙ ΤΟΤΕ ΕΞΑΛΕΙΦΘΗΚΕ Η ΑΝΕΡΓΙΑ, ΣΤΕΓΑΣΤΗΚΑΝ ΟΛΟΙ ΟΙ ΑΣΤΕΓΟΙ, ΕΠΕΚΤΑΘΗΚΕ ΤΟ 8ΩΡΟ ΚΑΙ ΟΙ ΚΟΙΝ ΑΣΦΑΛΙΣΕΙΣ, ΧΑΡΙΣΤΗΚΑΝ ΤΑ ΑΓΡΟΤΙΚΑ ΧΡΕΗ, ΙΔΡΥΘΗΚΕ Ο ΟΑΕΔ, ΕΦΑΡΜΟΣΤΗΚΕ ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ Η ΔΩΡΕΑΝ ΠΑΙΔΕΙΑ ΚΛΠ?ΕΙΝΑΙ Η ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ ΟΤΙ ΤΟΤΕ ΕΓΙΝΑΝ ΤΑ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΑ ΕΡΓΑ, ΔΡΟΜΟΙ, ΛΙΜΑΝΙΑ, ΑΕΡΟΔΡΟΜΙΑ, ΣΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΠΙΚΡΑΤΕΙΑ?
ΕΙΝΑΙ Η ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ ΟΤΙ ΤΟΤΕ Η ΥΠΑΙΘΡΟΣ ΑΠΕΚΤΗΣΕ ΦΩΣ, ΝΕΡΟ, ΤΗΛΕΦΩΝΟ, ΔΡΟΜΟΥΣ, ΣΧΟΛΕΙΑ ΜΕΧΡΙ ΚΑΙ ΣΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΧΩΡΙΟ?
ΕΙΝΑΙ Η ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ ΟΤΙ ΕΦΤΙΑΞΕ ΤΟ ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΟΤΕΡΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ (1968). ΜΕ ΜΕΙΩΣΗ ΤΩΝ ΒΟΥΛΕΥΤΩΝ ΣΕ 150 ΧΩΡΙΣ ΦΟΡΟΛΟΓΙΚΕΣ ΑΠΑΛΛΑΓΕΣ, ΜΕ ΑΣΥΜΒΙΒΑΣΤΟ ΥΠΟΥΡΓΟΥ-ΒΟΥΛΕΥΤΟΥ, ΜΕ ΕΚΛΟΓΗ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΑΠΟ ΤΟΝ ΛΑΟ, ΜΕ ΙΔΡΥΣΗ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΚΑΙ ΔΕΚΑΔΕΣ ΑΛΛΟΥΣ ΠΡΩΤΟΦΑΝΕΙΣ ΘΕΣΜΟΥΣ ΠΟΥ ΘΕΜΕΛΙΩΝΑΝ ΜΙΑ ΝΕΑ ΑΛΗΘΙΝΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΕΙΑ?
ΕΙΝΑΙ Η ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ ΟΤΙ ΕΚΑΝΕ ΤΗΝ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΗ ΑΠΟΚΕΝΤΡΩΣΗ ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΟΘΩΝΑ ΜΕ ΤΟΝ ΘΕΣΜΟ ΤΩΝ 7 ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΩΝ ΔΙΟΙΚΗΣΕΩΝ?
(1971)ΕΙΝΑΙ Η ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΓΕΓΟΝΟΣ ΟΤΙ ΤΟΤΕ ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ Η ΕΛΛΑΔΑ ΠΑΡΑΙΤΗΘΗΚΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΔΩΡΕΑΝ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗ ΒΟΗΘΕΙΑ ΚΑΙ ΑΡΧΙΣΕ ΝΑ ΕΞΟΠΛΙΖΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ ΜΕ ΕΘΝΙΚΟΥΣ ΠΟΡΟΥΣ ΜΕ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΝΑ ΑΠΟΚΤΗΣΟΥΜΕ ΑΕΡΟΝΑΥΤΙΚΗ ΥΠΕΡΟΠΛΙΑ ΕΝΑΝΤΙ ΤΩΝ ΤΟΥΡΚΩΝ?
ΕΙΝΑΙ Η ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΓΕΓΟΝΟΣ ΟΤΙ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΠΕΣΕΙ Ο ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ (ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 1973) ΓΙΑ ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ ΟΣΑ ΕΓΙΝΑΝ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ 8 ΜΗΝΕΣ ΜΕΤΑ, ΤΟΣΟ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΩΑΝΝΙΔΗ, ΟΣΟ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗ?
ΠΩΣ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΛΟΓΟΚΡΙΝΕΤΕ ΤΟΝ ΟΠΟΙΟΔΗΠΟΤΕ ΑΠΟ ΤΟ ΝΑ ΠΙΣΤΕΥΕΙ Η ΕΣΤΩ ΝΑ ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΕΙ ΚΑΙ ΚΑΛΑ Σ' ΕΚΕΙΝΗ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΔΟ?
ΒΓΗΚΕ Η ΔΕΝ ΒΓΗΚΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΨΗΦΟΦΟΡΙΑ ΤΟΥ ΣΚΑΙ Ο 62ος ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΣ ΕΛΛΗΝΑΣ?
ΣΕ ΔΗΜΟΣΚΟΠΗΣΕΙΣ (ΒΗΜΑ, ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ) ΒΓΗΚΕ Η ΔΕΝ ΒΓΗΚΕ ΟΤΙ ΠΕΡΙΠΟΥ ΤΟ 55-58% ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΠΙΣΤΕΥΕΙ ΟΤΙ ΕΚΑΝΕ ΚΑΛΟ?
ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΣΑΣ?
ΕΓΩ ΔΕΝ ΛΕΩ ΝΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΧΟΥΝΤΙΚΟΙ. ΣΑΣ ΛΕΩ ΜΟΝΟΝ ΝΑ ΨΑΞΕΤΕ ΛΙΓΟ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΧΩΡΙΣ ΠΑΡΩΠΙΔΕΣ. ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΟΤΙ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΟΝΟ ΜΑΥΡΟ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΑΣΠΡΟ. ΚΑΙ ΚΥΡΙΩΣ ΩΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΕΣ ΝΑ ΜΗ ΣΤΕΡΕΙΤΕ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΣΤΟΝ ΑΛΛΟ ΝΑ ΕΚΦΕΡΕΙ ΑΠΟΨΗ. ΔΙΟΤΙ ΤΟΤΕ ΚΑΝΕΤΕ ΑΥΤΟ ΓΙΑ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΚΑΤΗΓΟΡΕΙΤΕ ΤΟΝ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟ ΟΤΙ ΔΗΘΕΝ ΕΚΑΝΕ.
Χάρης Κατής
13 Δεκεμβρίου 12:35 π.μ.
ΚΑΙ ΟΙ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΕΣ ΚΡΙΝΟΝΤΑΙ ΕΚ ΤΟΥ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΟΣ
(από το πόσο ωφελούν τον λαό ή οχι)
...ΕΙΝΑΙ Η ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΓΕΓΟΝΟΣ ΟΤΙ Η ΕΛΛΑΔΑ ΓΝΩΡΙΣΕ ΕΝΑ ΑΝΕΠΑΝΑΛΗΠΤΟ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΘΑΥΜΑ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΔΟ 1968-1973 ΜΕ ΤΟ ΣΤΑΘΕΡΟΤΕΡΟ ΝΟΜΙΣΜΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΙΜΑΡΙΘΜΟ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ, ΜΕ ΤΡΙΠΛΑΣΙΑΣΜΟ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΥ ΕΙΣΟΔΗΜΑΤΟΣ, ΜΕ ΜΗΔΕΝΙΚΟ ΠΛΗΘΩΡΙΣΜΟ ΚΑΙ ΕΦΘΑΣΕ ΝΑ ΠΑΙΡΝΕΙ ΒΡΑΒΕΙΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΟΣΑ(1971-1972) ΩΣ Η ΠΛΕΟΝ ΤΑΧΕΙΑ ΑΝΑΠΤΥΣΣΟΜΕΝΗ ΧΩΡΑ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΙΑΠΩΝΙΑ?
ΕΙΝΑΙ Η ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ ΟΤΙ ΤΟΤΕ ΕΞΑΛΕΙΦΘΗΚΕ Η ΑΝΕΡΓΙΑ, ΣΤΕΓΑΣΤΗΚΑΝ ΟΛΟΙ ΟΙ ΑΣΤΕΓΟΙ, ΕΠΕΚΤΑΘΗΚΕ ΤΟ 8ΩΡΟ ΚΑΙ ΟΙ ΚΟΙΝ ΑΣΦΑΛΙΣΕΙΣ, ΧΑΡΙΣΤΗΚΑΝ ΤΑ ΑΓΡΟΤΙΚΑ ΧΡΕΗ, ΙΔΡΥΘΗΚΕ Ο ΟΑΕΔ, ΕΦΑΡΜΟΣΤΗΚΕ ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ Η ΔΩΡΕΑΝ ΠΑΙΔΕΙΑ ΚΛΠ?ΕΙΝΑΙ Η ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ ΟΤΙ ΤΟΤΕ ΕΓΙΝΑΝ ΤΑ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΑ ΕΡΓΑ, ΔΡΟΜΟΙ, ΛΙΜΑΝΙΑ, ΑΕΡΟΔΡΟΜΙΑ, ΣΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΠΙΚΡΑΤΕΙΑ?
ΕΙΝΑΙ Η ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ ΟΤΙ ΤΟΤΕ Η ΥΠΑΙΘΡΟΣ ΑΠΕΚΤΗΣΕ ΦΩΣ, ΝΕΡΟ, ΤΗΛΕΦΩΝΟ, ΔΡΟΜΟΥΣ, ΣΧΟΛΕΙΑ ΜΕΧΡΙ ΚΑΙ ΣΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΧΩΡΙΟ?
ΕΙΝΑΙ Η ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ ΟΤΙ ΕΦΤΙΑΞΕ ΤΟ ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΟΤΕΡΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ (1968). ΜΕ ΜΕΙΩΣΗ ΤΩΝ ΒΟΥΛΕΥΤΩΝ ΣΕ 150 ΧΩΡΙΣ ΦΟΡΟΛΟΓΙΚΕΣ ΑΠΑΛΛΑΓΕΣ, ΜΕ ΑΣΥΜΒΙΒΑΣΤΟ ΥΠΟΥΡΓΟΥ-ΒΟΥΛΕΥΤΟΥ, ΜΕ ΕΚΛΟΓΗ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΑΠΟ ΤΟΝ ΛΑΟ, ΜΕ ΙΔΡΥΣΗ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΚΑΙ ΔΕΚΑΔΕΣ ΑΛΛΟΥΣ ΠΡΩΤΟΦΑΝΕΙΣ ΘΕΣΜΟΥΣ ΠΟΥ ΘΕΜΕΛΙΩΝΑΝ ΜΙΑ ΝΕΑ ΑΛΗΘΙΝΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΕΙΑ?
ΕΙΝΑΙ Η ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ ΟΤΙ ΕΚΑΝΕ ΤΗΝ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΗ ΑΠΟΚΕΝΤΡΩΣΗ ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΟΘΩΝΑ ΜΕ ΤΟΝ ΘΕΣΜΟ ΤΩΝ 7 ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΩΝ ΔΙΟΙΚΗΣΕΩΝ?
(1971)ΕΙΝΑΙ Η ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΓΕΓΟΝΟΣ ΟΤΙ ΤΟΤΕ ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ Η ΕΛΛΑΔΑ ΠΑΡΑΙΤΗΘΗΚΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΔΩΡΕΑΝ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗ ΒΟΗΘΕΙΑ ΚΑΙ ΑΡΧΙΣΕ ΝΑ ΕΞΟΠΛΙΖΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ ΜΕ ΕΘΝΙΚΟΥΣ ΠΟΡΟΥΣ ΜΕ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΝΑ ΑΠΟΚΤΗΣΟΥΜΕ ΑΕΡΟΝΑΥΤΙΚΗ ΥΠΕΡΟΠΛΙΑ ΕΝΑΝΤΙ ΤΩΝ ΤΟΥΡΚΩΝ?
ΕΙΝΑΙ Η ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΓΕΓΟΝΟΣ ΟΤΙ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΠΕΣΕΙ Ο ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ (ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 1973) ΓΙΑ ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ ΟΣΑ ΕΓΙΝΑΝ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ 8 ΜΗΝΕΣ ΜΕΤΑ, ΤΟΣΟ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΩΑΝΝΙΔΗ, ΟΣΟ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗ?
ΠΩΣ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΛΟΓΟΚΡΙΝΕΤΕ ΤΟΝ ΟΠΟΙΟΔΗΠΟΤΕ ΑΠΟ ΤΟ ΝΑ ΠΙΣΤΕΥΕΙ Η ΕΣΤΩ ΝΑ ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΕΙ ΚΑΙ ΚΑΛΑ Σ' ΕΚΕΙΝΗ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΔΟ?
ΒΓΗΚΕ Η ΔΕΝ ΒΓΗΚΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΨΗΦΟΦΟΡΙΑ ΤΟΥ ΣΚΑΙ Ο 62ος ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΣ ΕΛΛΗΝΑΣ?
ΣΕ ΔΗΜΟΣΚΟΠΗΣΕΙΣ (ΒΗΜΑ, ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ) ΒΓΗΚΕ Η ΔΕΝ ΒΓΗΚΕ ΟΤΙ ΠΕΡΙΠΟΥ ΤΟ 55-58% ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΠΙΣΤΕΥΕΙ ΟΤΙ ΕΚΑΝΕ ΚΑΛΟ?
ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΣΑΣ?
ΕΓΩ ΔΕΝ ΛΕΩ ΝΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΧΟΥΝΤΙΚΟΙ. ΣΑΣ ΛΕΩ ΜΟΝΟΝ ΝΑ ΨΑΞΕΤΕ ΛΙΓΟ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΧΩΡΙΣ ΠΑΡΩΠΙΔΕΣ. ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΟΤΙ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΟΝΟ ΜΑΥΡΟ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΑΣΠΡΟ. ΚΑΙ ΚΥΡΙΩΣ ΩΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΕΣ ΝΑ ΜΗ ΣΤΕΡΕΙΤΕ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΣΤΟΝ ΑΛΛΟ ΝΑ ΕΚΦΕΡΕΙ ΑΠΟΨΗ. ΔΙΟΤΙ ΤΟΤΕ ΚΑΝΕΤΕ ΑΥΤΟ ΓΙΑ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΚΑΤΗΓΟΡΕΙΤΕ ΤΟΝ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟ ΟΤΙ ΔΗΘΕΝ ΕΚΑΝΕ.
Σάββατο 11 Δεκεμβρίου 2010
Τρίτη 7 Δεκεμβρίου 2010
ΦΟΡΟΛΟΓΙΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΣ
Ανοικτή επιστολή προς Γ.Α.Π.
Posted by lykofron στο 07/12/2010
Κύριε Παπανδρέου: Στύβεις τον λαό με εκβιαστικό τρόπο για να εισπράξεις χρήματα και να αφήνεις ανέγγιχτους τους παπάδες. Μόνον φασιστοδικτάτωρες ποδοπατούν τον λαό χάριν της εκκλησίας και κύπτουν τον αυχένα στους μελανοχιτώνες. Απόλυσε όλους τους παπάδες και φορολόγησε την τεράστια ακίνητη περιουσία την οποία απόκτησαν με παραχωρήσεις από τους εκάστοτε κατακτητές μας (Ρωμαίους και Τούρκους).
Κύριε Παπανδρέου, Είναι απαράδεκτο για μια πραγματική δημοκρατία το ιερατείο την ορθοδοξίας να είναι ΔΗΜΟΣΙΟΙ ΥΠΑΛΛΗΛΟΙ και να μισθοδοτούνται από τον κρατικό προϋπολογισμό δηλαδή από τα χρήματα που πληρώνει φόρους ο λαός ενώ παράλληλα η τεράστια ακίνητη περιουσία της ορθοδοξίας να είναι αφορολόγητη. Τώρα που η οικονομία της χώρα βρίσκεται σε καθοδική πορεία μια μόνο λύση υπάρχει ΔΙΑΚΟΠΗ ΤΗΣ ΜΙΣΘΟΔΟΣΙΑΣ ΤΩΝ ΠΑΠΑΔΩΝ ΚΑΙ ΦΟΡΟΛΟΓΗΣΗ ΤΗΣ ΤΕΡΑΣΤΙΑΣ ΑΚΙΝΗΤΗΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ
Κύριε Παπανδρέου: Οι παπάδες, οι δεσποτάδες κλπ που μισθοδοτούνται από το κράτος ξεπερνούν τις 12.000 ενώ οι δεσποτάδες (άγαμοι χωρίς οικογένεια) παίρνουν παχυλούς μισθούς και το κράτος τους χορηγεί πολυτελή αυτοκίνητα με οδηγούς. Όλα αυτά δεν είναι σπατάλες σε βάρος του λαού;
Κύριε Παπανδρέο: α) γιατί δεν τιμωρήθηκε ΚΑΝΕΝΑΣ από τους πολιτικούς που οδήγησαν την χώρα στην οικονομική καταστροφή;;; β) γιατί δεν έκλεισες στην φυλακή ΚΑΝΕΝΑΝ από τους μεγαλοφοροφυγάδες αλλά επινόησες την “περαίωση” και προσπαθείς έτσι να στύψεις περισσότερο το λαό και αναζητάς ακόμα και πεθαμένους για περαίωση;;; ΝΤΡΟΠΗ ΣΟΥ,,,
Posted by lykofron στο 07/12/2010
Κύριε Παπανδρέου: Στύβεις τον λαό με εκβιαστικό τρόπο για να εισπράξεις χρήματα και να αφήνεις ανέγγιχτους τους παπάδες. Μόνον φασιστοδικτάτωρες ποδοπατούν τον λαό χάριν της εκκλησίας και κύπτουν τον αυχένα στους μελανοχιτώνες. Απόλυσε όλους τους παπάδες και φορολόγησε την τεράστια ακίνητη περιουσία την οποία απόκτησαν με παραχωρήσεις από τους εκάστοτε κατακτητές μας (Ρωμαίους και Τούρκους).
Κύριε Παπανδρέου, Είναι απαράδεκτο για μια πραγματική δημοκρατία το ιερατείο την ορθοδοξίας να είναι ΔΗΜΟΣΙΟΙ ΥΠΑΛΛΗΛΟΙ και να μισθοδοτούνται από τον κρατικό προϋπολογισμό δηλαδή από τα χρήματα που πληρώνει φόρους ο λαός ενώ παράλληλα η τεράστια ακίνητη περιουσία της ορθοδοξίας να είναι αφορολόγητη. Τώρα που η οικονομία της χώρα βρίσκεται σε καθοδική πορεία μια μόνο λύση υπάρχει ΔΙΑΚΟΠΗ ΤΗΣ ΜΙΣΘΟΔΟΣΙΑΣ ΤΩΝ ΠΑΠΑΔΩΝ ΚΑΙ ΦΟΡΟΛΟΓΗΣΗ ΤΗΣ ΤΕΡΑΣΤΙΑΣ ΑΚΙΝΗΤΗΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ
Κύριε Παπανδρέου: Οι παπάδες, οι δεσποτάδες κλπ που μισθοδοτούνται από το κράτος ξεπερνούν τις 12.000 ενώ οι δεσποτάδες (άγαμοι χωρίς οικογένεια) παίρνουν παχυλούς μισθούς και το κράτος τους χορηγεί πολυτελή αυτοκίνητα με οδηγούς. Όλα αυτά δεν είναι σπατάλες σε βάρος του λαού;
Κύριε Παπανδρέο: α) γιατί δεν τιμωρήθηκε ΚΑΝΕΝΑΣ από τους πολιτικούς που οδήγησαν την χώρα στην οικονομική καταστροφή;;; β) γιατί δεν έκλεισες στην φυλακή ΚΑΝΕΝΑΝ από τους μεγαλοφοροφυγάδες αλλά επινόησες την “περαίωση” και προσπαθείς έτσι να στύψεις περισσότερο το λαό και αναζητάς ακόμα και πεθαμένους για περαίωση;;; ΝΤΡΟΠΗ ΣΟΥ,,,
Κυριακή 5 Δεκεμβρίου 2010
Σάββατο 4 Δεκεμβρίου 2010
Παρασκευή 3 Δεκεμβρίου 2010
Ποιὸς εἶδε κράτος λιγοστὸ
σ᾿ ὅλη τὴ γῆ μοναδικό,
ἑκατὸ νὰ ἐξοδεύῃ
καὶ πενήντα νὰ μαζεύῃ;
Νὰ τρέφῃ ὅλους τοὺς ἀργούς,
νἄχῃ ἑπτὰ Πρωθυπουργούς,
ταμεῖο δίχως χρήματα
καὶ δόξης τόσα μνήματα;
Νἄχῃ κλητῆρες γιὰ φρουρὰ
καὶ νὰ σὲ κλέβουν φανερά,
κι ἐνῷ αὐτοὶ σὲ κλέβουνε
τὸν κλέφτη νὰ...
γυρεύουνε;
Κλέφτες φτωχοὶ καὶ ἄρχοντες μὲ ἅμαξες καὶ ἄτια,
κλέφτες χωρὶς μία πῆχυ γῆ καὶ κλέφτες μὲ παλάτια,
ὁ ἕνας κλέβει ὄρνιθες καὶ σκάφες γιὰ ψωμὶ
ὁ ἄλλος τὸ ἔθνος σύσσωμο γιὰ πλούτη καὶ τιμή.
Ὅλα σ᾿ αὐτὴ τὴ γῆ μασκαρευτῆκαν
ὀνείρατα, ἐλπίδες καὶ σκοποί,
οἱ μοῦρες μας μουτσοῦνες ἐγινῆκαν
δὲν ξέρομε τί λέγεται ντροπή.
Ὁ Ἕλληνας δυὸ δίκαια ἀσκεῖ πανελευθέρως,
συνέρχεσθαί τε καὶ οὐρεῖν εἰς ὅποιο θέλει μέρος.
Χαρὰ στοὺς χασομέρηδες! χαρὰ στοὺς ἀρλεκίνους!
σκλάβος ξανάσκυψε ὁ ρωμιὸς καὶ δασκαλοκρατιέται.
Γι᾿ αὐτὸ τὸ κράτος, ποὺ τιμᾶ τὰ ξέστρωτα γαϊδούρια,
σικτὶρ στὰ χρόνια τὰ παλιά, σικτὶρ καὶ στὰ καινούργια!
Καὶ τῶν σοφῶν οἱ λόγοι θαρρῶ πὼς εἶναι ψώρα,
πιστὸς εἰς ὅ,τι λέγει κανένας δὲν ἐφάνη…
αὐτὸς ὁ πλάνος κόσμος καὶ πάντοτε καὶ τώρα,
δὲν κάνει ὅ,τι λέγει, δὲν λέγει ὅ,τι κάνει.
Σουλούπι, μπόϊ, μικρομεσαῖο,
ὕφος τοῦ γόη, ψευτομοιραῖο.
Λίγο κατσούφης, λίγο γκρινιάρης,
λίγο μαγκούφης, λίγο μουρντάρης.
Σπαθὶ ἀντίληψη, μυαλὸ ξεφτέρι,
κάτι μισόμαθε κι ὅλα τὰ ξέρει.
Κι ἀπὸ προσπάππου κι ἀπὸ παπποῦ
συγχρόνως μποῦφος καὶ ἀλεποῦ.
Καὶ ψωμοτύρι καὶ γιὰ καφὲ
τὸ «δὲ βαρυέσαι» κι «ὢχ ἀδερφέ».
Ὡσὰν πολίτης, σκυφτὸς ραγιᾶς
σὰν πιάσει πόστο: δερβεναγᾶς.
Θέλει ἀκόμα -κι αὐτὸ εἶναι ὡραῖο-
νὰ παριστάνει τὸν εὐρωπαῖο.
Στὰ δυὸ φορώντας τὰ πόδια πού ῾χει
στό ῾να λουστρίνι, στ᾿ ἄλλο τσαρούχι.
Δυστυχία σου Ἑλλάς, μὲ τὰ τέκνα ποὺ γεννᾶς.
Ὦ Ελλάς, ἡρώων χώρα, τί γαϊδάρους βγάζεις τώρα;
Γιώργος Σουρής
σ᾿ ὅλη τὴ γῆ μοναδικό,
ἑκατὸ νὰ ἐξοδεύῃ
καὶ πενήντα νὰ μαζεύῃ;
Νὰ τρέφῃ ὅλους τοὺς ἀργούς,
νἄχῃ ἑπτὰ Πρωθυπουργούς,
ταμεῖο δίχως χρήματα
καὶ δόξης τόσα μνήματα;
Νἄχῃ κλητῆρες γιὰ φρουρὰ
καὶ νὰ σὲ κλέβουν φανερά,
κι ἐνῷ αὐτοὶ σὲ κλέβουνε
τὸν κλέφτη νὰ...
γυρεύουνε;
Κλέφτες φτωχοὶ καὶ ἄρχοντες μὲ ἅμαξες καὶ ἄτια,
κλέφτες χωρὶς μία πῆχυ γῆ καὶ κλέφτες μὲ παλάτια,
ὁ ἕνας κλέβει ὄρνιθες καὶ σκάφες γιὰ ψωμὶ
ὁ ἄλλος τὸ ἔθνος σύσσωμο γιὰ πλούτη καὶ τιμή.
Ὅλα σ᾿ αὐτὴ τὴ γῆ μασκαρευτῆκαν
ὀνείρατα, ἐλπίδες καὶ σκοποί,
οἱ μοῦρες μας μουτσοῦνες ἐγινῆκαν
δὲν ξέρομε τί λέγεται ντροπή.
Ὁ Ἕλληνας δυὸ δίκαια ἀσκεῖ πανελευθέρως,
συνέρχεσθαί τε καὶ οὐρεῖν εἰς ὅποιο θέλει μέρος.
Χαρὰ στοὺς χασομέρηδες! χαρὰ στοὺς ἀρλεκίνους!
σκλάβος ξανάσκυψε ὁ ρωμιὸς καὶ δασκαλοκρατιέται.
Γι᾿ αὐτὸ τὸ κράτος, ποὺ τιμᾶ τὰ ξέστρωτα γαϊδούρια,
σικτὶρ στὰ χρόνια τὰ παλιά, σικτὶρ καὶ στὰ καινούργια!
Καὶ τῶν σοφῶν οἱ λόγοι θαρρῶ πὼς εἶναι ψώρα,
πιστὸς εἰς ὅ,τι λέγει κανένας δὲν ἐφάνη…
αὐτὸς ὁ πλάνος κόσμος καὶ πάντοτε καὶ τώρα,
δὲν κάνει ὅ,τι λέγει, δὲν λέγει ὅ,τι κάνει.
Σουλούπι, μπόϊ, μικρομεσαῖο,
ὕφος τοῦ γόη, ψευτομοιραῖο.
Λίγο κατσούφης, λίγο γκρινιάρης,
λίγο μαγκούφης, λίγο μουρντάρης.
Σπαθὶ ἀντίληψη, μυαλὸ ξεφτέρι,
κάτι μισόμαθε κι ὅλα τὰ ξέρει.
Κι ἀπὸ προσπάππου κι ἀπὸ παπποῦ
συγχρόνως μποῦφος καὶ ἀλεποῦ.
Καὶ ψωμοτύρι καὶ γιὰ καφὲ
τὸ «δὲ βαρυέσαι» κι «ὢχ ἀδερφέ».
Ὡσὰν πολίτης, σκυφτὸς ραγιᾶς
σὰν πιάσει πόστο: δερβεναγᾶς.
Θέλει ἀκόμα -κι αὐτὸ εἶναι ὡραῖο-
νὰ παριστάνει τὸν εὐρωπαῖο.
Στὰ δυὸ φορώντας τὰ πόδια πού ῾χει
στό ῾να λουστρίνι, στ᾿ ἄλλο τσαρούχι.
Δυστυχία σου Ἑλλάς, μὲ τὰ τέκνα ποὺ γεννᾶς.
Ὦ Ελλάς, ἡρώων χώρα, τί γαϊδάρους βγάζεις τώρα;
Γιώργος Σουρής
Πέμπτη 2 Δεκεμβρίου 2010
Τετάρτη 1 Δεκεμβρίου 2010
Δευτέρα 29 Νοεμβρίου 2010
Κυριακή 28 Νοεμβρίου 2010
Σάββατο 27 Νοεμβρίου 2010
Πέμπτη 25 Νοεμβρίου 2010
Η οικονομική κατάσταση της χώρας
Μνημόνιο: Το μνήμα της κομματοκρατίας
Ἀναρτήθηκε στὶς 25 Νοεμβρίου 2010 ἀπὸ τὸν/τὴν filologos10
Γράφει ο Όθων Ιακωβίδης
Έχουν περάσει έξι μήνες από την υπογραφή του επαίσχυντου «Μνημονίου», που σφράγισε και «κλείδωσε» την παράδοση της εθνικής Ανεξαρτησίας μας, στον πιο ζωτικό εθνικό χώρο, αυτόν της Οικονομίας μας.
Όμως, «ουδέν κακόν αμιγές καλού».
Έτσι, προς επιβεβαίωση, για ακόμη μία φορά, της σοφής αυτής ρήσης, αυτή η οδυνηρή και εξευτελιστική απώλεια της εθνικής Ανεξαρτησίας μας, (η κατάκτηση της οποίας είναι πληρωμένη με εκατόμβες Ελληνικών κορμιών και ποτάμια αίματος ) ήδη δρα προς τη θετική της πλευρά. Άρχισε να υφαίνεται η κατεδάφιση και το ξήλωμα του πλέγματος των αιτίων αυτής της τραγικής και εξευτελιστικής εθνικής απώλειας.
Αυτό, γίνεται με την αποκάλυψη της σύνθεσης αυτού του πλέγματος, σε όσους πολίτες δεν έχουν, ακόμη, αντιληφθεί ότι η κύρια αιτία της πτώχευσης είναι η «κομματοκρατία» και η πατρωνία τής κατεστημένης πολιτικής ηγεσίας, από οικονομικά συμφέροντα, εγχώρια και διεθνή.
Η αποκάλυψη αυτή, γίνεται με μία σειρά επί μέρους αποκαλύψεων, όπως:
* Η αποκάλυψη του ψεύδους που εξέπεμπαν επί σειρά ετών τα δύο «κόμματα εξουσίας» που έχαιραν για την επίτευξη μίας Υγιούς Οικονομίας, την ίδια ώρα που στη χώρα κυριαρχούσε η αποβιομηχανοποίηση, η συρίκνωση του Αγροτικού τομέα, το θέριεμα του Δημοσιοϋπαλληλισμού, ο άκρατος και δανειοτροφούμενος καταναλωτισμός (με την παράλληλη ανάπτυξη της Τραπεζικής επέκτασης), η πλήρης αδιαφορία για έρευνα και τεχνολογία, το ξερίζωμα κάθε ίχνους κινήτρου επιχειρηματικότητας, ο οικονομικός εφησυχασμός, κλπ.
* Η αποκάλυψη του κομματικού ψεύδους της ύπαρξης ιδεολογικών στοχεύσεων (Σοσιαλισμός, πατριωτισμός) με τον παταγώδη παραμερισμό τους από τον χυδαίο «κυβερνητισμό» (δηλαδή την επιδίωξη διαχείρισης του εθνικού πλούτου, υπάρχοντος και μέλλοντος) που αποκαλύφθηκε ότι, όλα αυτά τα χρόνια, αποτελούσε τον μοναδικό πολιτικό στόχο των κομμάτων.
* Η αποκάλυψη του κομματικού ψεύδους της ύπαρξης διαφορών στην οικονομική πολιτική διαχείρισης των κοινών. Μία αποκάλυψη που έγινε με την άσκηση πανομοιότυπης πρακτικής και ρητορικής κατά την εναλλαγή των δύο «κομμάτων εξουσίας» στην κυβέρνηση και αντιπολίτευση, τα τελευταία 30 χρόνια. (Ότι έλεγε ο ένας σαν κυβέρνηση και το απέρριπτε ο άλλος σαν αντιπολίτευση, το έλεγε ο άλλος σαν κυβέρνηση και το απέρριπτε ο ένας σαν αντιπολίτευση).
* Η τελευταία αποκάλυψη, που ήδη βρίσκεται σε εξέλιξη και δεν έχει ολοκληρωθεί, είναι το ψέμα ότι η παρούσα κρίση είναι κάτι που σύντομα θα περάσει με τα μέτρα που παίρνονται.
Το καθεστώς πολιτικό σύστημα, είναι βουτηγμένο στο ψέμα, διότι δεν έχει άλλο δρόμο σωτηρίας, έξω από τη συνέχιση του ψέματος.
Ο λαός ξέρει ότι αν αρχίσεις με ένα ψέμα, που δεν θέλεις να το αποκαλύψεις, είσαι υποχρεωμένος να λες συνέχεια ψέματα για να δικαιολογήσεις πράγματα που έχουν σχέση με το πρώτο σου ψέμα.
Έτσι, το πολιτικό προσωπικό του καθεστώτος πολιτικού συστήματος, είναι υποχρεωμένο να ψεύδεται συνεχώς, αφού δεν μπορεί να αποκαλύψει το αρχικό του (και θεμελιώδες) ψέμα. Ότι, δηλαδή, σύσσωμο το καθεστώς πολιτικό σύστημα είναι ο μόνος υπαίτιος της πτώχευσης, με τη νοοτροπία και πρακτική της «κομματοκρατίας» που ανέπτυξε όλα αυτά τα χρόνια της μεταπολίτευσης.
Και δικαιολογημένα (από τη δική του οπτική) δεν μπορεί να το κάνει, διότι το αποτέλεσμα θα είναι ολέθριο γι’ αυτόν. «Σφάξτε τους όλους μετά τα Χριστούγεννα!», «Είπατε ψέματα, μας εξαπατήσατε, φύγετε τώρα για χάρη της Χώρας»! γράφει στο κύριο άρθρο της η φιλοκυβερνητική μέχρι τώρα Ιρλανδική εφημερίδα «Σάντεϊ Ιντιπέντεντ», και παρουσιάζει στην πρώτη σελίδα της, με τη μορφή… επικήρυξης, τα κεφάλια και των 15 μελών της κυβέρνησης με αυτό τον οκτάστηλο τίτλο.
Έτσι, η προπαγάνδα του καθεστώτος πολιτικού συστήματος, δίνει τον «υπέρ όλων» αγώνα της, όχι για να σώσει το ένοχο καθεστώς, (αυτό είναι νομοτελειακά τελειωμένο), αλλά για να του δώσει λίγο χρόνο να ανασυντάξει την υποχώρησή του.
Έτσι, ο πάταγος της κατάρρευσης που, τον πρώτο που θα πλάκωνε ήταν το πολιτικό προσωπικό του καθεστώτος, παρουσιάστηκε σαν μεγάλη επιτυχία της κυβέρνησης, αφού έτσι, το κράτος, απόφυγε την πτώχευση, την οποία η προπαγάνδα (προκειμένου να ναρκώσει τη λαϊκή αντίδραση) παρουσίασε ως αδυναμία πληρωμής των μισθών και των συντάξεων. Αυτό είναι το τελευταίο ψέμμα που η αποκάλυψή του είναι εν εξελίξει.
Είναι το ψέμμα, επάνω στο οποίο παίζεται το τελευταίο κέρδος χρόνου, καθώς οι εκατοντάδες χιλιάδες μισθωτών και συνταξιούχων, μικροεμπόρων και μαγαζατόρων παραμένουν στα σπίτια τους, μπροστά στην τηλεόραση, για να καταλάβουν το τι γίνεται, μπερδεμένοι από τις νέες έννοιες των νέων λέξεων που κυριάρχησαν στα ερτζιανά κύματα και στους Ελληνικούς αιθέρες και μπήκαν στη ζωή μας: Τα spreads, τα CDS, «οι αγορές», το ΔΝΤ, ο «Ευρωπαϊκός μηχανισμός στήριξης», τα πιστόλια που έσκαγαν στα χέρια μας και όλα τα συναφή, ζάλισαν περισσότερο τα ήδη ζαλισμένα μυαλά της Ελληνικής κοινωνίας που από την ευφορία της εκλογικής νίκης τού «λεφτά υπάρχουν», έχει ήδη πέσει στην οργισμένη απογοήτευση τού «δεν υπάρχει σάλιο» (και όλοι γνωρίζουν πως, όταν δεν υπάρχει σάλιο, η διείσδυση (του ΔΝΤ και κάθε δυνατού) είναι πολύ πιο οδυνηρή, έως και αβάσταχτη.…).
Αλλά, «το ψέμα έχει κοντά ποδάρια», όπως αποφαίνεται η λαϊκή σοφία.
Έτσι, όσο προχωρούμε στην υλοποίηση των επιταγών του «Μνημονίου», όλο και περισσότερο θα αποκαλύπτεται το έγκλημα της παράδοσης της πανάκριβης και ανεκτίμητης εθνικής Ανεξαρτησίας μας, που «αγοράζεται» μόνο με αίμα.
* Η μετατροπή των δανείων μας , από δάνεια οφειλόμενα σε ιδιώτες (ιδιωτικές Τράπεζες, Ταμεία, Funds, κλπ) σε δάνεια οφειλόμενα σε Κράτη
* Η αποδοχή του «μεταβιβαστέου» των «ομολόγων δανεισμού» μας, από τους δανειστές μας σε τρίτους (άλλα κράτη ή χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς), με ότι αυτό συνεπάγεται, που δεν είναι του παρόντος να αναλυθεί
* Η παραίτησή μας από τη διεθνή «ασυλία» της Δημόσιας περιουσίας του Ελληνικού κράτους (που έχει η Δημόσια περιουσία κάθε κράτους) προς τους πιστωτές του.
* Η παραίτησή μας από τη δικαιοδοσία των Ελληνικών δικαστηρίων για την εκδίκαση της υπόθεσης μη πληρωμής δόσεων των δανείων μας και η εκ μέρους μας αποδοχή της εκδίκασης τέτοιων υποθέσεων από τα δικαστήρια της Αγγλίας,
αποτελούν κάποιες αδιανόητες και ασυγχώρητες παραχωρήσεις προ τους δανειστές μας, οι οποίες, όμως, δείχνουν την πραγματική στόχευση της δανειακής αυτής σύμβασης (Μνημόνιο) και αποκαλύπτουν το άλλο ψέμα: Το Μνημόνιο δεν έγινε για το καλό της Ελληνικής Οικονομίας. Έγινε για τη διασφάλιση της καταβολής του χρέους μας στους δανειστές μας. Έτσι, ενώ η εξόφλησή του ήταν αμφίβολη, διότι δεν υπήρχαν εμπράγματες εγγυήσεις («υποθήκευση» περιουσιακών στοιχείων), τώρα έγινε σίγουρη, αφού «υποθηκεύτηκε», κατά τον καλύτερο τρόπο για τους δανειστές μας, η (διεθνώς απαγορευμένη να υποθηκεύεται) Δημόσια περιουσία του κράτους.
Αλλά, το χειρότερο, δεν είναι αυτό !!!
Το ακόμη χειρότερο, είναι το ότι με όλα αυτά που γίνονται: περικοπές μισθών και συντάξεων, απολύσεις, ανεργία, ανέχεια, στραγγάλισμα της αγοράς και σπάσιμο της «ραχοκοκαλιά της οικονομίας» (των μικρομεσαίων επιχειρήσεων), είναι αποδεδειγμένο και ομολογημένο από κορυφαίους Νομπελίστες οικονομολόγους, ότι δεν μπορούν να αποτρέψουν την πτώχευση.
Προχθές, (23/11) ο σοβαρός Αλέκος Παπαδόπουλος, σε ομιλία του στο ΕΛΙΑΜΕΠ, είπε, μεταξύ άλλων, κατά λέξη: «Ένα ψεύδος που επίσης καλλιεργείται στο λαό είναι αν η χώρα μας θα χρεοκοπήσει ή όχι. Αρνείται ο παραπλανητικός λαϊκισμός ν’ αποδεχθεί ότι τέτοιο δίλημμα ουσιαστικά δεν υπάρχει, γιατί η χώρα ήδη τελεί “υπό χρεοστάσιο” από τον περασμένο Μάιο, όταν οι διεθνείς κεφαλαιαγορές αρνήθηκαν να μας χρηματοδοτήσουν….»
Έτσι, λοιπόν, οδηγούμενοι, με μαθηματική ακρίβεια (από το καθεστώς πολιτικό σύστημα), προς αυτό το οποίο προσπαθούμε, θυσιάζοντας την αξιοπρέπειά μας, να αποφύγουμε (την πτώχευση), όλες οι θυσίες μας είναι μάταιες και χωρίς κανένα απολύτως αντίκρυσμα.
Ο λόγος, λοιπόν, που γίνονται αυτές οι αιματηρές για την κοινωνία θυσίες, δεν είναι για το καλύτερο αύριό της. (Αυτό είναι το τελευταίο ψέμα του καθεστώτος).
Ο μόνος λόγος που γίνονται, είναι για να κερδηθεί λίγος χρόνος, υπέρ:
* της ανασύνταξης του ίδιου του ενόχου (του καθεστώτος πολιτικού συστήματος) που διέπραξε το έγκλημα
* της καλύτερης κατοχύρωσης των απαιτήσεων των δανειστών μας, οι οποίοι, στο βάθος, είναι οι πάτρωνες του ενόχου αυτού καθεστώτος.
Αυτές οι αλήθειες, οδηγούν στο συμπέρασμα ότι το Μνημόνιο θα αποτελέσει το μνήμα του ένοχου καθεστώτος πολιτικού συστήματος που, πέραν όλων αυτών, έχει οδηγήσει τη Δημοκρατία να αποτελεί πρόσχημα της λειτουργίας μίας πολιτικής και οικονομικής Ολιγαρχίας, το καταστροφικό αποτέλεσμα της οποίας, το βιώνουμε όλοι μας, σαν φτωχοί πολίτες μίας πτωχευμένης Χώρας.
Η κοινωνία, δηλαδή ο κάθε πολίτης και κυρίως η νεολαία, στην οποία ανήκει αυτός ο πλούτος, πρέπει να αγωνισθεί, μέσα στις πόλεις και τα χωριά αυτού του τόπου, για την ανάσχεση της καταστροφικής πορείας που έχουμε πάρει.
Σ’ αυτό τον αγώνα, που ήδη άρχισε, καλείται κάθε Έλληνας / Ελληνίδα, να δώσει όλη του τη δύναμη και ενέργεια.
Και, επειδή από ‘δώ και πέρα τα σημειώματά μου που αναρτώνται σε bloggs παύουν να είναι απλώς καταγγελτικά και περιγραφικά της εφιαλτικής κατάστασης που βιώνουμε, όποιος θέλει να πάρει μέρος σε αυτό τον αγώνα, δεν έχει παρά να στείλει ένα σημείωμα στο othonj3@gmail.com.
Ζητούνται πολίτες / οπλίτες
για να σταματήσουμε, πριν είναι πολύ αργά, την εκτροπή της Δημοκρατίας προς την πλήρη επικράτηση της πολιτικής και οικονομικής Ολιγαρχίας που, ήδη, αφού πρόδωσε τις (δήθεν) ιδεολογίες της (σοσιαλισμό, πατριωτισμό, κλπ) παράδωσε σε αλλοεθνείς τον πλέον ζωτικό χώρο της Πατρίδας μας, την Εθνική μας Οικονομία και ετοιμάζεται, όπως δείχνουν τα σημάδια, να παραδώσει κάθε πλουτοπαραγωγική πηγή, δηλαδή το μέλλον της κοινωνίας μας.
Εμείς είμαστε αυτός που περιμένουμε.
Εμείς είμαστε αυτό που θέλουμε.
* κομματοκρατία: η πολιτική νοοτροπία και συμπεριφορά, που προτάσσει το κομματικό συμφέρον από το κοινωνικό όφελος και έχει καταστεί κρατούσα άποψη στην καθημερινή πολιτική πρακτική, κατά τα χρόνια της «μεταπολίτευσης».
Ἀναρτήθηκε στὶς 25 Νοεμβρίου 2010 ἀπὸ τὸν/τὴν filologos10
Γράφει ο Όθων Ιακωβίδης
Έχουν περάσει έξι μήνες από την υπογραφή του επαίσχυντου «Μνημονίου», που σφράγισε και «κλείδωσε» την παράδοση της εθνικής Ανεξαρτησίας μας, στον πιο ζωτικό εθνικό χώρο, αυτόν της Οικονομίας μας.
Όμως, «ουδέν κακόν αμιγές καλού».
Έτσι, προς επιβεβαίωση, για ακόμη μία φορά, της σοφής αυτής ρήσης, αυτή η οδυνηρή και εξευτελιστική απώλεια της εθνικής Ανεξαρτησίας μας, (η κατάκτηση της οποίας είναι πληρωμένη με εκατόμβες Ελληνικών κορμιών και ποτάμια αίματος ) ήδη δρα προς τη θετική της πλευρά. Άρχισε να υφαίνεται η κατεδάφιση και το ξήλωμα του πλέγματος των αιτίων αυτής της τραγικής και εξευτελιστικής εθνικής απώλειας.
Αυτό, γίνεται με την αποκάλυψη της σύνθεσης αυτού του πλέγματος, σε όσους πολίτες δεν έχουν, ακόμη, αντιληφθεί ότι η κύρια αιτία της πτώχευσης είναι η «κομματοκρατία» και η πατρωνία τής κατεστημένης πολιτικής ηγεσίας, από οικονομικά συμφέροντα, εγχώρια και διεθνή.
Η αποκάλυψη αυτή, γίνεται με μία σειρά επί μέρους αποκαλύψεων, όπως:
* Η αποκάλυψη του ψεύδους που εξέπεμπαν επί σειρά ετών τα δύο «κόμματα εξουσίας» που έχαιραν για την επίτευξη μίας Υγιούς Οικονομίας, την ίδια ώρα που στη χώρα κυριαρχούσε η αποβιομηχανοποίηση, η συρίκνωση του Αγροτικού τομέα, το θέριεμα του Δημοσιοϋπαλληλισμού, ο άκρατος και δανειοτροφούμενος καταναλωτισμός (με την παράλληλη ανάπτυξη της Τραπεζικής επέκτασης), η πλήρης αδιαφορία για έρευνα και τεχνολογία, το ξερίζωμα κάθε ίχνους κινήτρου επιχειρηματικότητας, ο οικονομικός εφησυχασμός, κλπ.
* Η αποκάλυψη του κομματικού ψεύδους της ύπαρξης ιδεολογικών στοχεύσεων (Σοσιαλισμός, πατριωτισμός) με τον παταγώδη παραμερισμό τους από τον χυδαίο «κυβερνητισμό» (δηλαδή την επιδίωξη διαχείρισης του εθνικού πλούτου, υπάρχοντος και μέλλοντος) που αποκαλύφθηκε ότι, όλα αυτά τα χρόνια, αποτελούσε τον μοναδικό πολιτικό στόχο των κομμάτων.
* Η αποκάλυψη του κομματικού ψεύδους της ύπαρξης διαφορών στην οικονομική πολιτική διαχείρισης των κοινών. Μία αποκάλυψη που έγινε με την άσκηση πανομοιότυπης πρακτικής και ρητορικής κατά την εναλλαγή των δύο «κομμάτων εξουσίας» στην κυβέρνηση και αντιπολίτευση, τα τελευταία 30 χρόνια. (Ότι έλεγε ο ένας σαν κυβέρνηση και το απέρριπτε ο άλλος σαν αντιπολίτευση, το έλεγε ο άλλος σαν κυβέρνηση και το απέρριπτε ο ένας σαν αντιπολίτευση).
* Η τελευταία αποκάλυψη, που ήδη βρίσκεται σε εξέλιξη και δεν έχει ολοκληρωθεί, είναι το ψέμα ότι η παρούσα κρίση είναι κάτι που σύντομα θα περάσει με τα μέτρα που παίρνονται.
Το καθεστώς πολιτικό σύστημα, είναι βουτηγμένο στο ψέμα, διότι δεν έχει άλλο δρόμο σωτηρίας, έξω από τη συνέχιση του ψέματος.
Ο λαός ξέρει ότι αν αρχίσεις με ένα ψέμα, που δεν θέλεις να το αποκαλύψεις, είσαι υποχρεωμένος να λες συνέχεια ψέματα για να δικαιολογήσεις πράγματα που έχουν σχέση με το πρώτο σου ψέμα.
Έτσι, το πολιτικό προσωπικό του καθεστώτος πολιτικού συστήματος, είναι υποχρεωμένο να ψεύδεται συνεχώς, αφού δεν μπορεί να αποκαλύψει το αρχικό του (και θεμελιώδες) ψέμα. Ότι, δηλαδή, σύσσωμο το καθεστώς πολιτικό σύστημα είναι ο μόνος υπαίτιος της πτώχευσης, με τη νοοτροπία και πρακτική της «κομματοκρατίας» που ανέπτυξε όλα αυτά τα χρόνια της μεταπολίτευσης.
Και δικαιολογημένα (από τη δική του οπτική) δεν μπορεί να το κάνει, διότι το αποτέλεσμα θα είναι ολέθριο γι’ αυτόν. «Σφάξτε τους όλους μετά τα Χριστούγεννα!», «Είπατε ψέματα, μας εξαπατήσατε, φύγετε τώρα για χάρη της Χώρας»! γράφει στο κύριο άρθρο της η φιλοκυβερνητική μέχρι τώρα Ιρλανδική εφημερίδα «Σάντεϊ Ιντιπέντεντ», και παρουσιάζει στην πρώτη σελίδα της, με τη μορφή… επικήρυξης, τα κεφάλια και των 15 μελών της κυβέρνησης με αυτό τον οκτάστηλο τίτλο.
Έτσι, η προπαγάνδα του καθεστώτος πολιτικού συστήματος, δίνει τον «υπέρ όλων» αγώνα της, όχι για να σώσει το ένοχο καθεστώς, (αυτό είναι νομοτελειακά τελειωμένο), αλλά για να του δώσει λίγο χρόνο να ανασυντάξει την υποχώρησή του.
Έτσι, ο πάταγος της κατάρρευσης που, τον πρώτο που θα πλάκωνε ήταν το πολιτικό προσωπικό του καθεστώτος, παρουσιάστηκε σαν μεγάλη επιτυχία της κυβέρνησης, αφού έτσι, το κράτος, απόφυγε την πτώχευση, την οποία η προπαγάνδα (προκειμένου να ναρκώσει τη λαϊκή αντίδραση) παρουσίασε ως αδυναμία πληρωμής των μισθών και των συντάξεων. Αυτό είναι το τελευταίο ψέμμα που η αποκάλυψή του είναι εν εξελίξει.
Είναι το ψέμμα, επάνω στο οποίο παίζεται το τελευταίο κέρδος χρόνου, καθώς οι εκατοντάδες χιλιάδες μισθωτών και συνταξιούχων, μικροεμπόρων και μαγαζατόρων παραμένουν στα σπίτια τους, μπροστά στην τηλεόραση, για να καταλάβουν το τι γίνεται, μπερδεμένοι από τις νέες έννοιες των νέων λέξεων που κυριάρχησαν στα ερτζιανά κύματα και στους Ελληνικούς αιθέρες και μπήκαν στη ζωή μας: Τα spreads, τα CDS, «οι αγορές», το ΔΝΤ, ο «Ευρωπαϊκός μηχανισμός στήριξης», τα πιστόλια που έσκαγαν στα χέρια μας και όλα τα συναφή, ζάλισαν περισσότερο τα ήδη ζαλισμένα μυαλά της Ελληνικής κοινωνίας που από την ευφορία της εκλογικής νίκης τού «λεφτά υπάρχουν», έχει ήδη πέσει στην οργισμένη απογοήτευση τού «δεν υπάρχει σάλιο» (και όλοι γνωρίζουν πως, όταν δεν υπάρχει σάλιο, η διείσδυση (του ΔΝΤ και κάθε δυνατού) είναι πολύ πιο οδυνηρή, έως και αβάσταχτη.…).
Αλλά, «το ψέμα έχει κοντά ποδάρια», όπως αποφαίνεται η λαϊκή σοφία.
Έτσι, όσο προχωρούμε στην υλοποίηση των επιταγών του «Μνημονίου», όλο και περισσότερο θα αποκαλύπτεται το έγκλημα της παράδοσης της πανάκριβης και ανεκτίμητης εθνικής Ανεξαρτησίας μας, που «αγοράζεται» μόνο με αίμα.
* Η μετατροπή των δανείων μας , από δάνεια οφειλόμενα σε ιδιώτες (ιδιωτικές Τράπεζες, Ταμεία, Funds, κλπ) σε δάνεια οφειλόμενα σε Κράτη
* Η αποδοχή του «μεταβιβαστέου» των «ομολόγων δανεισμού» μας, από τους δανειστές μας σε τρίτους (άλλα κράτη ή χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς), με ότι αυτό συνεπάγεται, που δεν είναι του παρόντος να αναλυθεί
* Η παραίτησή μας από τη διεθνή «ασυλία» της Δημόσιας περιουσίας του Ελληνικού κράτους (που έχει η Δημόσια περιουσία κάθε κράτους) προς τους πιστωτές του.
* Η παραίτησή μας από τη δικαιοδοσία των Ελληνικών δικαστηρίων για την εκδίκαση της υπόθεσης μη πληρωμής δόσεων των δανείων μας και η εκ μέρους μας αποδοχή της εκδίκασης τέτοιων υποθέσεων από τα δικαστήρια της Αγγλίας,
αποτελούν κάποιες αδιανόητες και ασυγχώρητες παραχωρήσεις προ τους δανειστές μας, οι οποίες, όμως, δείχνουν την πραγματική στόχευση της δανειακής αυτής σύμβασης (Μνημόνιο) και αποκαλύπτουν το άλλο ψέμα: Το Μνημόνιο δεν έγινε για το καλό της Ελληνικής Οικονομίας. Έγινε για τη διασφάλιση της καταβολής του χρέους μας στους δανειστές μας. Έτσι, ενώ η εξόφλησή του ήταν αμφίβολη, διότι δεν υπήρχαν εμπράγματες εγγυήσεις («υποθήκευση» περιουσιακών στοιχείων), τώρα έγινε σίγουρη, αφού «υποθηκεύτηκε», κατά τον καλύτερο τρόπο για τους δανειστές μας, η (διεθνώς απαγορευμένη να υποθηκεύεται) Δημόσια περιουσία του κράτους.
Αλλά, το χειρότερο, δεν είναι αυτό !!!
Το ακόμη χειρότερο, είναι το ότι με όλα αυτά που γίνονται: περικοπές μισθών και συντάξεων, απολύσεις, ανεργία, ανέχεια, στραγγάλισμα της αγοράς και σπάσιμο της «ραχοκοκαλιά της οικονομίας» (των μικρομεσαίων επιχειρήσεων), είναι αποδεδειγμένο και ομολογημένο από κορυφαίους Νομπελίστες οικονομολόγους, ότι δεν μπορούν να αποτρέψουν την πτώχευση.
Προχθές, (23/11) ο σοβαρός Αλέκος Παπαδόπουλος, σε ομιλία του στο ΕΛΙΑΜΕΠ, είπε, μεταξύ άλλων, κατά λέξη: «Ένα ψεύδος που επίσης καλλιεργείται στο λαό είναι αν η χώρα μας θα χρεοκοπήσει ή όχι. Αρνείται ο παραπλανητικός λαϊκισμός ν’ αποδεχθεί ότι τέτοιο δίλημμα ουσιαστικά δεν υπάρχει, γιατί η χώρα ήδη τελεί “υπό χρεοστάσιο” από τον περασμένο Μάιο, όταν οι διεθνείς κεφαλαιαγορές αρνήθηκαν να μας χρηματοδοτήσουν….»
Έτσι, λοιπόν, οδηγούμενοι, με μαθηματική ακρίβεια (από το καθεστώς πολιτικό σύστημα), προς αυτό το οποίο προσπαθούμε, θυσιάζοντας την αξιοπρέπειά μας, να αποφύγουμε (την πτώχευση), όλες οι θυσίες μας είναι μάταιες και χωρίς κανένα απολύτως αντίκρυσμα.
Ο λόγος, λοιπόν, που γίνονται αυτές οι αιματηρές για την κοινωνία θυσίες, δεν είναι για το καλύτερο αύριό της. (Αυτό είναι το τελευταίο ψέμα του καθεστώτος).
Ο μόνος λόγος που γίνονται, είναι για να κερδηθεί λίγος χρόνος, υπέρ:
* της ανασύνταξης του ίδιου του ενόχου (του καθεστώτος πολιτικού συστήματος) που διέπραξε το έγκλημα
* της καλύτερης κατοχύρωσης των απαιτήσεων των δανειστών μας, οι οποίοι, στο βάθος, είναι οι πάτρωνες του ενόχου αυτού καθεστώτος.
Αυτές οι αλήθειες, οδηγούν στο συμπέρασμα ότι το Μνημόνιο θα αποτελέσει το μνήμα του ένοχου καθεστώτος πολιτικού συστήματος που, πέραν όλων αυτών, έχει οδηγήσει τη Δημοκρατία να αποτελεί πρόσχημα της λειτουργίας μίας πολιτικής και οικονομικής Ολιγαρχίας, το καταστροφικό αποτέλεσμα της οποίας, το βιώνουμε όλοι μας, σαν φτωχοί πολίτες μίας πτωχευμένης Χώρας.
Η κοινωνία, δηλαδή ο κάθε πολίτης και κυρίως η νεολαία, στην οποία ανήκει αυτός ο πλούτος, πρέπει να αγωνισθεί, μέσα στις πόλεις και τα χωριά αυτού του τόπου, για την ανάσχεση της καταστροφικής πορείας που έχουμε πάρει.
Σ’ αυτό τον αγώνα, που ήδη άρχισε, καλείται κάθε Έλληνας / Ελληνίδα, να δώσει όλη του τη δύναμη και ενέργεια.
Και, επειδή από ‘δώ και πέρα τα σημειώματά μου που αναρτώνται σε bloggs παύουν να είναι απλώς καταγγελτικά και περιγραφικά της εφιαλτικής κατάστασης που βιώνουμε, όποιος θέλει να πάρει μέρος σε αυτό τον αγώνα, δεν έχει παρά να στείλει ένα σημείωμα στο othonj3@gmail.com.
Ζητούνται πολίτες / οπλίτες
για να σταματήσουμε, πριν είναι πολύ αργά, την εκτροπή της Δημοκρατίας προς την πλήρη επικράτηση της πολιτικής και οικονομικής Ολιγαρχίας που, ήδη, αφού πρόδωσε τις (δήθεν) ιδεολογίες της (σοσιαλισμό, πατριωτισμό, κλπ) παράδωσε σε αλλοεθνείς τον πλέον ζωτικό χώρο της Πατρίδας μας, την Εθνική μας Οικονομία και ετοιμάζεται, όπως δείχνουν τα σημάδια, να παραδώσει κάθε πλουτοπαραγωγική πηγή, δηλαδή το μέλλον της κοινωνίας μας.
Εμείς είμαστε αυτός που περιμένουμε.
Εμείς είμαστε αυτό που θέλουμε.
* κομματοκρατία: η πολιτική νοοτροπία και συμπεριφορά, που προτάσσει το κομματικό συμφέρον από το κοινωνικό όφελος και έχει καταστεί κρατούσα άποψη στην καθημερινή πολιτική πρακτική, κατά τα χρόνια της «μεταπολίτευσης».
Κυριακή 14 Νοεμβρίου 2010
Κυριακή 7 Νοεμβρίου 2010
ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΠΑΤΑ
ΚΑΙ ΤΟΝ ΤΑΤΟΗ,
ΣΤΟ ΧΑΛΑΝΔΡΙ
ΚΑΙ ΤΗ ΛΟΥΤΣΑ...
Οι αλβανικοί μεσαιωνικοί
εποικισμοί στον ελλαδικό χώρο
Αλβανική -κι όχι ελληνική-
η καταγωγή των Αρβανιτών
Κύρια προσπάθεια τής επιχείρησης δημιουργίας ελληνικής εθνικής ταυτότητας από επίσημους και μη φορείς τής Ρωμιοσύνης από τον 19ο αιώνα και εντεύθεν αποτέλεσε η προσπάθεια «απόδειξης» τής φυλετικής καθαρότητας, δηλαδή τής συνέχειας των σημερινών κατοίκων τού ελλαδικού χώρου στο χρόνο και στο χώρο. Εργασίες - μελέτες από κύκλο λογίων τής εποχής, που δημοσιεύτηκαν κατά κόρον σε διάφορα περιοδικά (Παρνασσός, Ελληνομνήμων, κ.ά.), εξακολουθούν δε αυτούσιες ή παρόμοιες να δημοσιεύονται σε εθνικιστικά περιοδικά και ιστοσελίδες ακόμα και σήμερα, αφιερώθηκαν σε μια αγωνιώδη προσπάθεια να αποδοθεί η προέλευση αρβανίτικων, σλάβικων, τούρκικων κ.λπ. λέξεων, ονομάτων και τοπωνυμίων σε δήθεν παραφθορές τής αρχαίας ελληνικής γλώσσας.
Στη νεοελληνική παιδεία στοχοποιήθηκε ο «ανθέλληνας» Φαλμεράγιερ, παρ΄ όλο, που δεν είναι ο μόνος· το σύνολο των περιηγητών (αρχαιολατρών, ιστορικών, απεσταλμένων ξένων κυβερνήσεων κ.λπ.) των μεσαιωνικών χρόνων περιγράφουν την μεγάλη έκταση των εποικισμών στην περιοχή. Απάντηση σε όλους αυτούς επιχείρησε να δώσει ο ιστορικός τής Ρωμιοσύνης, Κ. Παπαρρηγόπουλος (βλ. K. Παπαρρηγόπουλος: Ο “εγκέφαλος” τής απάτης τού “ελληνοχριστιανισμού”) γράφοντας περί τής δήθεν συνέχειας και τής φυλετικής ενότητας των κατοίκων τού ελλαδικού χώρου στη διαδρομή τής Ιστορίας. Η αμφισβήτηση τού κυρίαρχου αυτού ιστοριογραφικού μοντέλου στην επιεικέστερη εκδοχή της επιχειρήθηκε να παρουσιασθεί ως προερχόμενη από ήσσονος αξίας ιστορικούς και στην αυστηρότερη ως εθνική προδοσία.
Καμμία φυλή όμως, ούτε κανένας λαός στις μέρες μας είναι φυλετικά καθαρός. Στον ελλαδικό χώρο ειδικότερα κι εξ αιτίας των βυζαντινών διωγμών, των επιδημιών, των ανεπάλληλων κατακτήσεων και τής πειρατείας, ο αριθμός των ελληνόφωνων Ρωμιών ελαττώθηκε σημαντικά. Έτσι, ο αριθμός των κατοίκων ενισχύθηκε επανειλημμένα στο πέρασμα τής Ιστορίας από ξένους λαούς, στους οποίους τις περισσότερες φορές δόθηκαν από τις εκάστοτε αρχές επί πλέον κίνητρα, προκειμένου να εγκατασταθούν στην περιοχή και να καλύψουν τα πληθυσμιακά κενά.
Θα ξεκινήσουμε στην «Ελεύθερη Έρευνα» την παρουσίαση μιας σειράς μελετών μας σχετικών με τους εποικισμούς (αλβανικών, σλάβικων, τούρκικων κ.ά) στην περιοχή, που εκτείνεται το σημερινό ελληνικό κράτος.
Η αρχή γίνεται με την παρουσίαση των αλβανικών εποικισμών.
Γενικά ιστορικά στοιχεία για τους Αλβανούς
Από τους αρχαίους Έλληνες συγγραφείς γίνεται πολύς λόγος για Ιλλυριούς, που κατοικούσαν από την περιοχή τής Βορείου Ηπείρου μεχρι τη σημερινή Κροατία και Σερβία. Οι Ιλλυριοί αποτελούνταν από διάφορα φύλα, τους Ταυλάντιους, τους Δερρίποες, τούς Δαλματούς, τους Αρδιαίους ή Ουαρδαίους κ.ά., καθώς και το πιο νότιο φύλο, τους Αλβανούς. Από την αρχαιότητα ως τα πρώτα χρόνια τού περασμένου αιώνα οι Αλβανοί ήταν σκλαβωμένοι σε άλλες αυτοκρατορίες και δεν είχαν καταφέρει να σχηματίσουν ενιαίο και ανεξάρτητο βασιλειο. Τον 4ο αιώνα π.Χ., ο βασιλιάς Βάρδυλλις μετάτρεψε την Ιλλυρία σε αξιόλογη τοπική δύναμη. Οι πιο σημαντικές πόλεις των Ιλλυριών ήταν η Σκόδρα (στη σημερινή Αλβανία) και η Ρίζων (στο σημερινό Μαυροβούνιο). Κατά την αρχαιότητα οι Έλληνες είχαν καταλάβει τα παράλια τής Νότιας Ιλλυρίας. Οι αποικίες, που ίδρυσαν κυρίως οι Αθηναίοι, οι Κορίνθιοι και οι Κερκυραίοι στα παράλια τής Ιλλυρίας αναπτύχθηκαν πολύ. Μερικές μάλιστα πόλεις, όπως η Επίδαμνος (σήμερα λέγεται Durrës = Δυρράχιο), η Απολλωνία (Fier), ο Ωρικός (Orikum), η Αυλώνα (Vlora) κι η Εφύρα ήταν ακουστές, γιατί έγιναν κέντρα ανταλλακτικού εμπορίου και αμοιβαίας πολιτιστικής επίδρασης. Στα χρόνια τής μακεδονοκρατίας οι Ιλλυριοί υποτάχτηκαν στους Μακεδόνες και αργότερα στους Ρωμαίους, οπότε σιγά-σιγά εκλατινίστηκαν.
Στη διαδρομή των αιώνων οι Ιλλυριοί είχαν στενές σχέσεις (επικοινωνίες, επιγαμίες) με τους Ηπειρώτες καί πολλές φορές ακολούθησαν την ίδια τύχη. Το αρχαίο όνομα των κατοίκων τής Αλβανίας αν και διατηρήθηκε ως τα βυζαντινά χρόνια, στα νεώτερα ξεχάστηκε. Από τίς πηγές που έφτασαν ως εμάς ξέρουμε, πως ο Έλληνας γεωγράφος Πτολεμαίος τού 2ου μ.Χ. αιώνα μνημονεύει μια αλβανική φυλή, καθώς και μια αλβανική πόλη, την Αλβανόπολη (το σημερινό αλβανικό χωριό λίγο έξω από τα Τίρανα, Άρβανα). Με τον ερχομό των σλαβικών φύλων τον 7ο αιώνα στα Βαλκάνια, πολλά ιλλυρικά φύλα τού βορά εξαφανίστηκαν, ενώ άλλα καταπιέστηκαν και συγχωνεύτηκαν. Έτσι, σταδιακά, το όνομα Ιλλυριοί αντικαταστάθηκε με το όνομα Αλβανοί από τα λίγα φύλα, που επιβίωσαν. Οι Έλληνες τους κατοίκους τής Αλβανίας τους έλεγαν όχι μόνον Αλβανούς, αλλά και Αρβανούς και Αρβανίτες, οι δυτικοί Arbanenses ή Albanenses, ενώ οι Τούρκοι Αρναούτ. Αργότερα πρόβαλε ένα άλλο όνομα, το Σκιπετάρ, που ακόμα οι γλωσσολόγοι δεν κατόρθωσαν να συμφωνήσουν για την ετυμολογία του. Επειδή η Αλβανία κατακτήθηκε από ξένους λαούς, η σημερινή αλβανική γλώσσα έχει πολλές λέξεις ρωμαϊκές - λατινικές, βενετσάνικες, ελληνικές και τουρκικές.
Η Αλβανία στη βυζαντινή περίοδο απο τη μια μεριά με το να είναι τόπος βουνήσιος και άγονος και από την άλλη με το να είναι μακριά από τα τότε εμπορικά κέντρα και σταυροδρόμια έμεινε καθυστερημένη. Η βυζαντινή κυβέρνηση δεν ενδιαφέρθηκε για την Αλβανία, όπως γιά άλλες επαρχίες κι έτσι οι Αλβανοί έμειναν πολύ πίσω. Αποτελούσαν ξεχωριστές κοινωνικές ομάδες, που λέγονταν φάρες. Αρκετοί Αλβανοί πάντως υπηρέτησαν στο βυζαντινό στρατό και πολλοί ήταν στρατιωτικοί και πολιτικοί αξιωματούχοι. Μάλιστα μερικοί απ΄ αυτούς πήραν μεγάλα αξιώματα. Βυζαντινολόγοι δέχονται, πως ο αυτοκράτορας τού Βυζαντίου Αναστάσιος Α΄ ήταν Αλβανός, καθώς και η οικογένεια τού Ιουστινιανού. (Βλ. Ούτε ένας Έλληνας βυζαντινός αυτοκράτορας!)
Όπως και στις άλλες περιοχές τής Βαλκανικής, έτσι και στην Αλβανία σημειώθηκαν μεγάλες εθνογραφικές μεταβολές από την εισβολή διαφόρων φυλών, όπως κυρίως των Σλάβων. Ο αρχαίος πληθυσμός της ανακατώθηκε με τους λαούς που εισέβαλαν από τον 4ο αιώνα κι ύστερα από το βορά στο έδαφός της. Τον 7ο αιώνα εγκαταστάθηκαν στην Αλβανία Σέρβοι καί Βούλγαροι, που με τις επιγαμίες τους με τους ντόπιους άσκησαν μεγάλη επίδραση. Από την εποχή αυτή και μετά η πολιτιστική αλληλεπίδραση Αλβανών και Σλάβων είναι φανερή κι εκδηλώνεται στα διαμορφωθέντα ήθη καί έθιμα. Η Αλβανία για μια ορισμένη εποχή πέρασε και στην κατοχή των Βουλγάρων, τον 11ο όμως αιώνα, ο αυτοκράτορας Βασίλειος έδιωξε τους Βούλγαρους από την Αλβανία.
Στα χρόνια τής παρακμής τού Βυζαντίου, η Αλβανία ξέφυγε από τον έλεγχο τής βυζαντινής κυβέρνησης, οπότε τον 12ο αιώνα σχηματίστηκαν δύο ανεξάρτητα αλβανικά πριγκηπάτα με επικεφαλής τούς αδελφούς Προγγόνη και Γκίνη, ο οποίος λεγόταν από τους βυζαντινούς Ιωάννης Μπούας ή Σπάτας. Αργότερα, όταν σχηματίστηκε η λατινική αυτοκρατορία, η Αλβανία μαζί με την Ήπειρο και τη δυτική κεντρική Ελλάδα ανήκαν στο δεσποτάτο τής Ηπείρου, ενώ ορισμένες μόνον παράλιες πόλεις της ήταν κτήσεις τής Βενετίας. Στα κατοπινά χρόνια, όταν η βαλκανική αναστατώθηκε από ξένες επιδρομές και πολέμους, η Αλβανία είδε να πηγαινοέρχονται στόλοι και στρατοί των εμπολέμων. Ως εκείνη την εποχή δεν είχαν σημειωθεί ομαδικές μετακινήσεις Αλβανών προς τις νοτιότερες περιοχές. Από τα μέσα όμως τού 14ου αιώνα πολλοί Αλβανοί μετακινούνται προς τη Θεσσαλία και στο τέλος τού ίδιου αιώνα και τον 15ο, ακόμα νοτιότερα, στην κεντρική Ελλάδα, Πελοπόννησο, νησιά Αργοσαρωνικού και Αιγαίου. Ο Σπυρίδων Λάμπρου, σε μιά σχετικά σύντομη μελέτη του, θεωρεί τούς Αρβανίτες τής Θεσσαλίας λιγότερους από 10.000, αλλά χαρακτηρίζει μιά μεταγενέστερη εποίκισή τους «έτι πολυπληθεστέρα», («Η ονοματολογία τής Αττικής και η εις την χώραν εποίκισις των Αλβανών», Φιλολογικός Σύλλογος Παρνασσός, Επετηρίας, τόμ. Α΄, σελ. 166, 1897.)
Οι Αλβανοί συνίστανται από δύο διακεκριμένους κλάδους. Τους Γκέγκηδες και τους Τόσκηδες. Οι Γκέγκηδες είναι ψηλοί με σκοτεινό χρώμα τριχών, ενώ οι Τόσκηδες είναι κοντύτεροι, λιγότερο βραχυκέφαλοι και με ανοικτό χρώμα τριχών. Οι αλβανικές αποικίες στην Ελλάδα συνίστανται αποκλειστικά από Τόσκηδες. Ο κλάδος αυτός διαιρείται σε πολλές φατρίες: Τους κυρίως Τόσκηδες, τους Τσάμηδες και τους Λιάπηδες.
* * *
Παλαιότερα υποστηρίχτηκε, πως οι Αλβανοί ήρθαν στην Ελλάδα κι εγκαταστάθηκαν μάλιστα πολλοί στη Μάνη, από τον 8ο και 9ο αιώνα. (Βλ. μελέτη Σ.Γ. Παναγιωτόπουλου, στο περ. «Εβδομάς», τ.4, 1884, σ. 113 και ΚανελλΙδη, στο ίδιο περιοδικό, τ.4, 1887, φύλ. 37, σελ. 1-3, φύλ. 38, σελ. 3 - 4 και φύλ. 39, σελ. 1). Πρίν όμως από αυτούς, ο Σάθας διατύπωσε τη γνώμη, πως οι Αλβανοί είχαν έρθει στην Πελοπόννησο από τον 7ο αιώνα και πως οι αναφερόμενοι από τους βυζαντινούς, Σλάβοι και Άβαροι, ήταν Αλβανοί. («Μνημεία τής ελληνικής ιστoρίας», πρόλογοι τόμ. Ι και ΙV).
Η Ήπειρος, η Θεσσαλία, η Ρούμελη, η Αττική, η Μεγαρίδα, το μεγαλύτερο μέρος τής Βοιωτίας, η Πελοπόννησος (όλη η Αργολίδα και η Κορινθία μέχρι την ανατολική Αχαΐα και τη βόρεια Αρκαδία, οι πλαγιές τού Ταΰγετου -Βαρδούνια-, Κάβο Μαλιά -Βάτικα-, βόρεια Καρύταινα, Πύλος, Κορώνη), η νότια Εύβοια και πολλά νησιά (Άνδρος, όλη η Ύδρα, όλες οι Σπέτσες, όλη η Σαλαμίνα, μέρος τής Αίγινας, καθώς και πολλά νησιά τού Αιγαίου, π.χ. Κέα, Κύθνος, Σκόπελος, Ίος, Σάμος, Κάσος κ.ά.) γέμισαν από Αλβανούς, πολλοί από τους οποίους ακόμα και σήμερα μιλούν την αλβανική (αρβανίτικα). (Βλ. Σπυρ. Λάμπρου: «Η ονοματολογία τής Αττικής και η εις την χώραν εποίκησις των Αλβανών» στην «Επετηρίδα Συλλόγου Παρνασσού», τ. 1, 1896, Μ. Λαμπρινίδου: «Οι Αλβανοί κατά την κυρίως Ελλάδα και την Πελοπόννησον», Αθήνα, 1907, Ιωάννη Χρ. Πούλου: «Η εποίκησις των Αλβανών εις Κορινθίαν», Αθήνα, 1950, Π. Φουρίκη: «Μελέτες και άρθρα», στη «Λαογραφία», τ. 9, 1926, σελ. 507-563, στο περιοδ. «Αθηνά», τ. 40, 1928, σελ. 26-59 και τ. 43, 1931, σελ. 3 και πέρα, στο «Ημερολόγιο Μεγάλης Ελλάδος», 1922, σελ. 404-420), Δ. Πασχάλη: «Οι Αλβανοί εις τας Κυκλάδας», στο «Ημερολόγιο Μεγάλης Ελλάδος», 1934, σελ. 262-282.)
Πλήθος Αλβανών κατέκλυσαν και τα Ιόνια. Σύμφωνα με τον Ουίλλιαμ Μίλλερ, έως το 1470, είχαν έλθει 15.000 στη Λευκάδα από την Ήπειρο και 10.000 στη Ζάκυνθο. («Ιστορία τής Φραγκοκρατίας εν Ελλάδι», τόμ. III, σελ. 47.) Το 1528 ο Αλβανικός πληθυσμός τής Ζακύνθου είχε αυξηθεί στα 17.255 άτομα.
Ο μεσαιωνοδίφης Κ. Σάθας, ανακάλυψε στα αρχεία τής Βενετικής Δημοκρατίας έγγραφα και διατάγματα, που μας μιλούν γι΄ αυτές τις αλβανικές μεταναστεύσεις. Σύμφωνα με αυτά, στις 30.4.1541, αποφασίστηκε από την Βενετική Γερουσία η εγκατάσταση τεσσάρων σωμάτων Αρβανιτών με αρχηγούς τους Παύλο Μπούα, Ρεπούση Μπουζίκα, Γιώργο Γκερμπέση και Αλέξη Γκαμπριέρα στις Βενετικές κτήσεις τής Κρήτης, Ζακύνθου, Κεφαλλονιάς και Κέρκυρας.
Η κατάληξη -ατ είναι αθροιστική και σημαίνει τους οικιστές, όταν τη βρίσκουμε σε ονόματα χωριών, ή ολόκληρη μία φάρα Αρνανιτών. Επικράτησε στην Κεφαλλονιά με τον τύπο -άτα, από τους πρώτους Αρβανίτες εποίκους, που εγκαταστάθηκαν εκεί κατά τις αρχές τού 16ου αιώνα. Στο χάρτη εικονίζεται ένα μέρος τής Κεφαλονιάς· όλα τα τοπωνύμια είναι σε -άτα, εκτός μιάς Παναγιάς και μιάς Αγίας Ευφημίας.
Μέχρι σήμερα συναντάμε στα μέρη αυτά Αρβανίτικα ονόματα. Στην Κρήτη: Κούντουρος, Βρεττός κ.λπ.. Στη Ζάκυνθο: Σιγούρος (Σγούρος ή Σγουρός), Μάτεσης, Δούσμανης, Μάρμορης, Κόκλας κ.λπ.. Στην Κεφαλλονιά υπάρχουν ολόκληρα Αρβανιτοχώρια: Κομποθεκράτα (Κομποθέκρα), Μουζακάτα (Μουζάκι), καθώς και ονόματα, όπως Μενάγιας, Λουκίσιας.
Στην Κεφαλλονιά πρωτοκατέβηκαν οι Αρβανίτες με άδεια τής Βενετσάνικης Διοίκησης τον Μάιο τού 1502 με αρχηγούς τον Γιάννη Σπάτα, Σγούρο Καγκάδη Μπούα, Θόδωρο Μαρκεζίνη, Νικόλα Μενάγια κ.λπ.. (Κ. Σάθα: «Ελληνικά ανέκδοτα», τόμ. Α΄). Ο Θόδωρος Μπούας Γρίβας εποίκισε στα 1502 επίσης, την σχεδόν έρημη κι ακατοίκητη Ιθάκη.
«Ο Μαραθών, αι Πλαταιαί, τα Λεύκτρα, η Σαλαμίς, η Μαντινεία, η Είρα και η Ολυμπία κατοικούνται νυν από Αλβανών και όχι υπό Ελλήνων. Ακόμη και εις τας οδούς των Αθηνών, καίτοι διατελούσης ήδη τόσων χρόνων πρωτευούσης τού Ελληνικού βασιλείου, η Αλβανική γλώσσα ακούεται ακόμη μεταξύ των παιδίων των παιζόντων εις τους δρόμους παρά τον ναόν τού Θησέως και την πύλην τού Αδριανού». (Γεωργίου Φίνλεϋ: «Ιστορία τής ελληνικής επαναστάσεως», μετάφραση: Αλ. Παπαδιαμάντη, τ. Α΄, κεφ. Β΄, σελ. 74, έκδ. «Ίδρυμα τής Βουλής των Ελλήνων», Αθήνα, 2008).
Παρακάτω θα εξετάσουμε τους αλβανικούς αυτούς εποικισμούς αναλυτικότερα.
Γενική παρακμή - ερήμωση τού ελλαδικού χώρου
Στην Αθήνα, οι ανασκαφές τής Αγοράς απέδειξαν, ότι υπήρξαν εκτεταμένες καταστροφές γύρω στο 580 κι ύστερα μια περίοδος πρόχειρων καταλυμάτων, πού διάρκεσε μέχρι το δεύτερο μισό τού 7ου αιώνα, Στή συνέχεια η περιοχή τής Αγοράς εγκαταλείφθηκε τελείως και ο οικισμός περιορίστηκε στην Ακρόπολη και σε ένα μικρό οχυρωμένο περίβολο προς τη βόρεια πλευρά της.
Στην Κόρινθο, πολλοί από τους κατοίκους της κατέφυγαν στην Αίγινα περί το 580, ενώ η βυζαντινή παρουσία διατηρήθηκε στο απρόσιτο φρούριο τής Ακροκορίνθου. Στήν υπόλοιπη Πελοπόννησο όλες οι πόλεις εξαφανίστηκαν. Ο Cyriaco de Pizicolli, γνωστός ως Κυριακός ο Αγκωνίτης, Καλαβρός αρχαιολάτρης περιηγητής τού ιε΄ αιώνα περιγράφει ως εξής τη Σπάρτη: «Είδαμε τα ερείπια μεγάλης πολιτείας, περιφανή αγάλματα, μαρμαρένιους κίονες και επιστύλια σκορπισμένα εδώ κι εκεί στους αγρούς. Από τα μέγιστα κι επιφανέστατα κτίρια απόμειναν το γυμναστήριο από λείο μάρμαρο και πολλά μαρμάρινα βάθρα αγαλμάτων».
Για την κεντρική Ελλάδα οι μαρτυρίες που έχουμε είναι σποραδικές. Στις Βοιωτικές Θήβες δεν υπάρχουν ενδείξεις για ύπαρξη αστικής ζωής ανάμεσα στον 6ο και το δεύτερο μισό τού 9ου αιώνα. Οι Φθιώτιδες Θήβες στη θεσσαλική ακτή καταστράφηκαν στο τέλος τού 6ου ή τον 7ο αιώνα. Ούτε μία παλαιοχριστιανική εκκλησία δεν έμεινε όρθια σε όλη την Ελλάδα με εξαίρεση τη Θεσσαλονίκη και την Πάρο. Δεν υπάρχει κανένα δείγμα οικοδομικής δραστηριότητας ανάμεσα στο 600 περίπου και στα πρώτα χρόνια τού 9ου αιώνα.
Η Θεσσαλονίκη, έδρα τού έπαρχου τού Ιλλυρικού, παρέμεινε σε βυζαντινά χέρια σε όλη τη διάρκεια των σκοτεινών αιώνων. Τα τείχη της, πού πιθανόν χτίστηκαν περί το 450, περιέκλειαν μια σημαντική έκταση: περίπου 1.750 μέτρα από τα ανατολικά προς τα δυτικά και 2.100 μέτρα από βορρά προς νότο. Πέντε φορές πολιορκήθηκε από τους Σλάβους και τους Αβάρους κι επανειλημμένα προσβλήθηκε από το λοιμό και την πείνα.
Πολλές ιστορικές πηγές αναφέρουν πολλαπλά κρούσματα πανώλης σε πολλά μέρη τού ελλαδικού χώρου. Ειδικά τo 746 η πανούκλα, που μεταδόθηκε στην Ελλάδα και την Ιταλία εξολόθρευσε τον ελληνικό πληθυσμό. Ο αυτοκράτορας τού Βυζαντίου, Κωνσταντίνος Πορφυρογέννητος μνημονεύοντας το γεγονός τού λοιμού και κάνοντας λόγο για την τότε κάθοδο των Σλάβων γράφει, πως «εσλαβώθη πάσα η χώρα» («Περί θεμάτων», ΙΙ, 3). (Για τους σλάβικους εποικισμούς στον ελλαδικό χώρο θα παρουσιασθεί ειδική σχετική μελέτη προσεχώς στην «Ελεύθερη Έρευνα».) Στη «λειψανδρία» αναφέρεται κι ο Κ. Παπαρρηγόπουλος στην «Ιστορία τού ελληνικού έθνους» (τόμ. Δ΄, σελ. 391). Το 1348 η πανούκλα, που έμεινε γνωστή στη μεσαιωνική ιστορία σαν μαύρος θάνατος, θέρισε τη Μεσόγειο και ολόκληρη την ηπειρωτική Ευρώπη, από τη Μόσχα ως τη Φλάνδρα. Οι πληθυσμοί των ελληνικών ακτών και των νήσων αποδεκατίστηκαν και πάλι.
Από τον 9ο έως τον 11ο αιώνα υπήρξε θαλασσοκρατία των Αράβων, οπότε η πειρατεία στις ελληνικές θάλασσες είχε λάβει τρομακτικές διαστάσεις. Η Κρήτη έχει μεταβληθεί από το 823 σε ορμητήριο των Αράβων πειρατών, που ερήμωσαν τα νησιά τού Αιγαίου και τις ηπειρωτικές ακτές. Πολιορκήθηκε η Πάτρα. Η Νικόπολη δέχθηκε επίθεση. Η Αίγινα καταστράφηκε. Η Πελοπόννησος λεηλατήθηκε, εξαφανίστηκε η Δημητριάς. Το 904 οι Σαρακηνοί πειρατές κυρίευσαν τη Θεσσαλονίκη κι αιχμαλώτισαν 22.000 ανθώπους.
Ο Λέων Χοιροσφάκτης, πρεσβευτής τού Βυζαντίου στους Άραβες τής Μάλτας, τής Ταρσού και τής Βαγδάτης, υπερηφανευόταν, ότι κατόρθωσε να εξαγοράσει (πέτυχε «αλλάγιον») εκατόν είκοσι χιλιάδες αιχμαλώτους, που είχαν συλληφθεί κατά τις επιδρομές των πειρατών στα εδάφη τής αυτοκρατορίας. Τη θαλασσοκρατία των Αράβων ακολούθησαν οι νορμαδικές επιδρομές και οι σταυροφορίες. Η πειρατική δράση ξανάρχισε ακολουθώντας την πορεία των δραματικών γεγονότων, που συντάραξαν την ανατολική λεκάνη τής Μεσογείου. Έτσι και κατά τον 12ο αιώνα ήταν αβέβαιη η έκβαση τού ταξιδιού στο Αιγαίο. Τότε, η Αττική βρισκόταν στο έλεος των πειρατών, Τούρκων, Λατίνων και Ελλήνων. Οι αυτοκρατορικές φυλακίδες δεν περιπολούσαν πιά στο Σαρωνικό και τον Ευβοϊκό και οι παράκτιες φρουρές ήταν τόσο αραιές, που αδυνατούσαν να αντιμετωπίσουν τις επιδρομές.
Ορμητήρια των κουρσάρων ήταν η Αίγινα, η Σαλαμίνα και η Μάκρη (πρόκειται για την απέναντι τού Λαυρίου, Μακρόνησο, όπου υπήρχε μονή τού Αγίου Γεωργίου). Η Αίγινα είχε ερημωθεί. Οι περισσότεροι κάτοικοι είχαν εγκαταλείψει το νησί κι όσοι απέμειναν συνεργάζονταν με τους πειρατές. Ασύδοτοι αποβιβάζονταν στις ακτές τής Αττικής, απογύμνωναν και αιχμαλώτιζαν τους κατοίκους και ακρωτηρίαζαν ή ρινοκοπούσαν όσους δεν μπορούσαν να προσφέρουν λύτρα. Κλάδευαν τα χέρια των ανθρώπων «σαν ξερόκλαδα». Και γέμισε ο τόπος από «χειροτμήτους» και «ρινοτμήτους». Κι είχαν τόσο αποθρασυνθεί, που εισχωρούσαν και στα μεσόγεια. Οι πειρατικές επιδρομές είχαν ξεκληρίσει τους πληθυσμούς των νησιών και των παραλιακών περιοχών τής ηπειρωτικής Ελλάδας.
Μεταξύ 1480 και 1546 η πόλη των Αθηνών είχε ξεκληρισθεί από επιδημίες, όπως προκύπτει από το ανώνυμο χρονικό τής Οξφόρδης (Ectesis chronica and chronicon Athenarum, London, 1902.) Οι ιστορικοί συμφωνούν: Η Αθήνα είχε απολησμονηθεί εξ αιτίας τού ιστορικού κενού τόσων αιώνων. Ήταν ένα ασήμαντο κάστρο τής φραγκοκρατίας. Ως το τελευταίο τέταρτο τού 17ου αιώνα ήταν σχεδόν ανύπαρκτη για τους ξένους. Όλοι πίστευαν, πως αποτελούσε ένα σωρό ερειπίων, άν δεν είχε ολότελα εξαφανισθεί. Έγραφε το 1675 ο Guillet: «Είχα διαβάσει κι είχα χίλιες φορές ακούσει, πως η Αθήνα ήταν ένας έρημος τόπος» (Guillet, σελ. 211). Αλλά και και πριν 500 ακριβώς χρόνια βρισκόταν στην ίδια τραγική παρακμή. Όταν ο Μιχαήλ Ακομινάτος ανήλθε στο μητροπολιτικό θρόνο των Αθηνών και μπήκε (το 1175) εν πομπή στην πολιτεία είδε στο «κλεινόν άστυ» χαλάσματα και καλυβόσπιτα εδώ κι εκεί σε πανάθλια στενορύμια. Η Αθήνα, γράφει, ήταν «σωρός ερειπίων οικουμένων υπό ανθρώπων πενομένων».
Ο Ολλανδός περιηγητής Favolius περιέγραφε την πόλη των Αθηνών ως «μιά πολίχνη φτωχών ανθρώπων». (Hodoeporiki byzantini lib. III auctore Hugone Favolio - Lovanii (Excudebat Servatius Sassenus, 1563).
Ένα τουρκοχώρι είδε στην Αθήνα και ο Γάλλος ταξιδιώτης Julien Bordier: «Απ΄ αυτή την πανένδοξη πολιτεία δεν έχει απομείνει παρά ένα θλιβερό τουρκοχώρι, που λέγεται Σετίνα και βρίσκεται στα χέρια ενός αγά». (Η Αθήνα ονομαζόταν Σατίνες ή Σετίνες ή Στίνες. Η Ακρόπολη, Κάστρο. O Πειραιάς λεγόταν Πόρτο-Δράκο ή Πόρτο-Λεόνε από το μαρμάρινο λεοντάρι, που άρπαξαν αργότερα οι Βενετοί.)
Ο Γενοβέζος καπετάνιος Francesco - Maria Levanto σημείωνε στο χρονικό του: «Η σημερινή Αθήνα δεν είναι παρά ένας έρημος, άγονος τόπος, κατασπαρμένος με πέτρες». (Prima parte dello specchio del Mare Mediterraneo dal capitan Francesco - Maria Levanto (In Genova, 1664.)
«Η άλλοτε ένδοξη Αθήνα είναι τόσο ερημωμένη, που φαίνεται απίστευτο, ότι υπήρξε κάποτε ένδοξη. Εγώ, τουλάχιστον, δεν είδα πουθενά φοβερότερο τόπο. Ερημιά, ξεραΐλα, αγκαθιές και βάλτοι.» Εντυπώσεις τού Γάλλου πρεσβευτή, D΄ Aramon, όπως τις κατέγραψε ο γραμματικός του, ο ευγενής Jean Chesneau το 1546. (Jean Chesneau: Le voyage de monsieur d΄ Aramon ambassadeur pour le Roy en Levant, escript par un noble homme Jean Chesneau publie et annote par M. Ch. Schefer (Paris, 1887).
Οι Αλβανοί στη Θεσσαλία
Από τις πηγές που έχουμε βγαίνει το συμπέρασμα, πως ο αλβανικός εποικισμός έγινε ειρηνικά. Οι άποικοι Αλβανοί δεν ήρθαν ως κατακτητές, αλλά αναγκάστηκαν να μεταναστεύσουν άλλοι μεν στην Ήπειρο από το Σέρβο βασιλιά Στέφανο Ντουσάν, που τους είχε στρατιώτες του και τους έδωσε κτήματα και άλλοι προσκαλέστηκαν από τους δούκες και κυβερνήτες τής Θεσσαλίας, Στερεάς και Πελοποννήσου, καθώς και από τους Βενετσάνους, για να καλύψουν τα κενά στις αγροτικές περιοχές.
Αποικίζοντας τη Θεσσαλία [ο όρος Θεσσαλία (=Βλαχιά) την εποχή εκείνη περιλάμβανε όλη τη Μέση Ελλάδα με την Αιτωλία και την Ακαρνανία], την Αττική, την Πελοπόννησο με μεγάλες ομάδες (πατριές) Αλβανών, ήθελαν να καλύψουν τις γεωργικές ανάγκες των μερών αυτών, γιατί δεν υπήρχαν εργατικά χέρια για την καλλιέργεια τής γης.
Εκτός από αυτούς τους λόγους όμως, οι Αλβανοί από τα μέσα τού 14ου αιώνα κι έπειτα αντίκριζαν μεγάλες βιωτικές δυσχέρειες. Οι στρατοί, που πέρασαν από τον τόπο τους, το σταμάτημα των ανταλλαγών στη βορειοδυτική Ελλάδα, η εγκατάλειψή τους από τους κυβερνήτες τού Δεσποτάτου τής Ηπείρου και τού Βυζαντίου, δημιούργησαν σε πολλές περιοχές τής Αλβανίας αφάνταστες βιωτικές δυσχέρειες. Αναγκάστηκαν λοιπον ν΄ αφήσουν τα χωριά τους πολλές φάρες και να κατέβουν στη Θεσσαλία και Ήπειρο, για να βρουν τα μέσα τής συντήρησής τους.
Ο Καντακουζηνός, γράφοντας για τις κινήσεις τού εξόριστου Συργιάννη, δίνει αξιοπρόσεκτες πληροφορίες για τους Αλβανούς τής Θεσσαλίας: «Επιβάς (ο Συργιάννης) νεώς επ΄ Εύβοιαν πλεούσης, εκεί απεκομίσθη πρώτον· έπειτα εκείθεν δια Λοκρών και Ακαρνάνων εις Αλβανούς, οι περί την Θετταλίαν οικούσιν αυτόνομοι νομάδες, διεσώθη κατά φιλίαν παλαιαν, ην προς αυτούς ην πεποιημένος, ότε τής εσπερίας εστρατήγει» (II, 450).
Ο ίδιος πιο κάτω κάνοντας λόγο για τις προσπάθειες τού Ανδρόνικου Γ΄ (1333) να φέρει την τάξη στην κυρίως Ελλάδα, γράφει: «Διατριβόντα δε εν Θετταλία βασιλέα, οι τα ορεινά τής Θεσσαλίας νεμόμενοι Αλβανοί αβασίλευτοι Μαλακάσιοι, Μπούιοι και Μεσαρίται από των φυλάρχων προσαγορευόμενοι, περί δισχιλίους καί μύριους όντες, προσεκύνησαν ελθόντες και υπέσχοντο δουλεύσειν. Εδεδοίκεσαν γαρ μη, χειμώνας επελθόντος, διαφθαρώσιν υπό των Ρωμαίων (Βυζαντινών) α τε πόλιν οικούντες ουδεμίαν, αλλά όρεσιν ενδιατρίβοντες και χωρίοις δυσπροσίτοις, ων αναχωρούντες τού χειμώνας δια το κρύος και την χιόνα, άπιστόν τινα εν τοις όρεσιν εκείνοις νιφομένην, ευεπιχείρητοι έσεσθαι εδόκουν» (ΙΙ, 474).
Άλλη μαρτυρία για την κάθοδο των Αλβανών στη Θεσσαλία και δυτική Στερεά είναι τού Χαλκοκονδύλη, πού φαίνεται έχει υπ΄ όψη του παλαιότερες πηγές: «Αλβανοί δε ωρμημένοι από Επιδάμνου (Δυρραχίου) και το προς εω βαδίζοντες Θετταλίαν τε υπηγάγοντο σφίσι και τής Μεσογείου Μακεδονίας τα πλέω. Αργυροπολίχνην τε και Καστορίαν. Αφικόμενοι δε επί Θετταλίαν την τε χώραν σφίσιν υποχείριον ποιησάμενοι), και τας πόλεις επιδιελόμενοι, κατά σφας ενέμοντο την χωραν, νομάδες τε όντες και ουδαμί έτι βέβαιον σφών αυτών την οίκησιν ποιούμενοι. Επεί δε και εις Ακαρνανίαν αφικόμενοι γνώμη τού ηγεμόνος Ακαρνανίας αφιεμένης αυτοίς τής χώρας, ενέμοντό τε τήνδε την χώραν» (Ι, 196).
Όσο για την Αχαΐα, εκεί γράφει, πως κατοικούσαν Αλβανοί, στους οποίους είχε επιτρέψει ο αυτοκράτορας να εξουσιάζουν τους τόπους, που τους κατείχαν, ως πατρική κληρονομιά. («Ώκουν άνδρες Αλβανοί, υπό βασιλέως συγχωρηθέντες έρχειν τής πατρώας αυτών χώρας», G. Hertzberg: «Ιστορία τής Ελλάδος από τής λήξεως τού αρχαίου βίου έως σήμερον», μετάφραση: Π. Καρολίδου, τόμ. Α΄, σελ. 555.)
Από τις παραπάνω πηγές εξάγεται, πως οι πρώτοι Αλβανοί που ήρθαν στη Θεσσαλία ήταν νομάδες - κτηνοτρόφοι. Στην αρχή εγκαταστάθηκαν στα βουνά και αποτελούσαν χωριστές κοινότητες (φάρες - πατριές). Με τον καιρό πολλοί απ΄ αυτούς κατέβηκαν στον κάμπο και έγιναν γεωργοί ή ξενοδούλευαν στα φέουδα των βυζαντινών και άλλων αρχόντων τής Θεσσαλίας.
Η παλαιότερη μαρτυρία για κάθοδο Αλβανών στη Θεσσαλία είναι μια επιστολή τού Μαρίνου Σανούδου, που γράφτηκε το 1325 και στην οποία γίνεται λόγος για τους Αλβανούς, που εκτόπισαν τους Βλάχους από τη Θεσσαλία. Άλλη μαρτυρία είναι έγγραφο τού δυνάστη τού Φαναρίου (Θεσσαλίας) με χρονολογία 1342. Από τα όσα γράφει ο Κατακουζηνός, βγαίνει, πως οι πρώτοι Αλβανοί, που εγκαταστάθηκαν στα θεσσαλικά βουνά, ήρθαν γύρω στο 1315. (Βλ. Ιωάν. Χρ. Πούλου: «Η εποίκησις των Αλβανών εις Κορινθίαν», σελ. 14).
Μέσα σε 30 χρόνια οι Αλβανοί, που κατέβηκαν κι εγκαταστάθηκαν στη Θεσσαλία, όχι μόνο πλήθαιναν πολύ, αλλά και με την εργατικότητά, τους, έγιναν περιζήτητοι. Ήταν λιτοδίαιτοι και χωρίς αξιώσεις μισθών. Γι΄ αυτό πρόσφεραν σχεδόν δωρεάν την εργασία τους στα αφεντικά - τσιφλικάδες.
Στη Θεσσαλία, στα χρόνια αυτά οι Βλάχοι αποτελούσαν την πλειοψηφία τού πληθυσμού. Όμως, όταν οι Αλβανοί πλήθαιναν, άρχισαν να εκτοπίζουν από το θεσσαλικό κάμπο τους Βλάχους. Ακόμα πρέπει να έχουμε υπ΄ όψη, πως οι Βενετσάνοι, που κατείχαν τότε τον Πτελεό (Φτελιό) στη νοτιοανατολική μεριά τής Θεσσαλίας, έμειναν ευχαριστημένοι από την αλβανική μετανάστευση, γιατί οι Άλβανοί χρησίμευαν και σαν φύλακες τής ανατολικής Θεσσαλίας από τις επιδρομές των Καταλανών, που ήταν εγκατεστημένοι στα Σάλωνα (Άμφισσα). [«Πλην δε των ποικίλων τούτων μνηστήρων τής κληρονομίας των Αγγέλων (τής Ηπείρου) εναφανίσθησαν τότε το πρώτον εν τη πεδιαδη τής Θεσσαλίας και μεγάλα πλήθη Αλβανών μεταναστών, αποτελεσάντων νέον και ακμαίον στοιχείον τού πληθυσμού αυτής. Οι Αλβανοί εδήουν άπασαν την ύπαιθρον χώραν και επειδή έφερον μεθ΄ εαυτών τας γυναίκας, ο αριθμός αυτών ηυξήθη ταχέως και ήρχισαν αντικαθιστάνοντες τους Βλάχους, οίτινες μέχρι εκείνου τού χρόνου απετέλουν το μέγιστον πλήθος των εγκατοίκων τής Θεσσαλίας, ήτις εξ αυτών είχε ονομασθεί Μεγαλοβλαχία. Οι δε Βενετοί (τού Πτελεού), εφρόνουν, ότι η αλβανική αύτη μετανάστευσις παρείχε το μέγα κέρδος, ότι δι΄ αυτής απησχολούντο οι Καταλάνιοι ούτως, ώστε να ηυκαίρουν να επιτίθενται κατά των γειτόνων των.» Μίλλερ - Λάμπρου: «Η Φραγκοκρατία εν Ελλάδι», τ. Α΄, 354.]
Τόσο από τους Βλάχους, όσο κι από τους Αρβανίτες διακρίνονται οι Καραγκούνηδες τής Θεσσαλίας, των οποίων η γλώσσα περιέχει Λατινικά, Ρουμάνικα και Αρβανίτικα στοιχεία. Από παλαιότερα υπήρχε έντονο Αλβανικό στοιχείο στη Δακία (στη σημερινή Ρουμανία περίπου), οι οποίοι παλινόστησαν κι ύστερα προωθήθηκαν προς τη Θεσσαλία. Αυτή η φυλή, που αποτελεί επιμιξία Αλβανών και Ρουμάνων, είναι πιθανώς οι Καραγκούνηδες. Οι Αλβανορουμάνοι είναι επίσης γνωστοί και ως Αρβανιτόβλαχοι.
Οι Βενετοί έφεραν πολλούς Αλβανούς στην Εύβοια, που ορισμένα σημεία της είχαν ερημώσει από την πανώλη. Παραχώρησαν σ΄ αυτούς χέρσες εκτάσεις να καλλιεργούν με τον όρο να διατηρούν αλόγα και να κατατάσσονται οι νέοι απ΄ αυτούς στο στρατό και να φυλάνε την Εύβοια από τους ληστοπειρατές και άλλους εχθρούς. Το 1363 (8 Ιουνίου) η βενετική Γερουσία διαπιστώνει, ότι «το Νεγρεπόντε (η πόλη) και ολόκληρο το νησί (τής Εύβοιας) έχουν εποικισθεί και τα εισοδήματα από τους φόρους είναι πολύ αυξημένα»· (βλ. Thiriet, Regestes, I, σελ. 105, αρ. 408). Από την Εύβοια οι Αλβανοί μετανάστευσαν στην Άνδρο και σ΄ αλλά νησιά.
Σ΄ όλη λοιπόν την Ελλάδα, από στόμα σε στόμα, διαδόθηκε πως οι Αλβανοί, που φημίζονταν ως καλοί στρατιώτες - πολεμιστές, ήταν καί καλοί καλλιεργητές. Γι΄ αυτό άρχισαν από παντού οι φεουδάρχες να καλούν Αλβανούς καλλιεργητές στα κτήματά τους.
Μιά μαρτυρία ενός Γάλλου γιατρού τής εποχής: «Στην Αράχωβα κατοικούν Έλληνες κι Αρβανίτες μ΄ ένα Τούρκο σούμπαση.» (Spon, περιοδείες 1674-1676).
Οι Αλβανοί σε Πελοπόννησο και Αργοσαρωνικό
Το 1397 60.000 Τούρκοι υπό τον Εγιούπ-Πασά, κατά τους σύγχρονους χρονογράφους, επέδραμαν στην «παλαιάν και ονομαστήν πόλιν τού Άργους πολεμήσαντες έλαβον και υπέρ τας τριάκοντα χιλιάδας αιχμαλώτους λαβόντες εν τη Ασία αποίκους εποίησαν και τα τείχη αυτής χαλάσαντες έρημον κατέλιπον.» Μετά την αποχώρηση των Τούρκων εισέρρευσε πλήθος Αλβανών στον σχεδόν έρημο τόπο, οι οποίοι και την μητρική τους γλώσσα μετέδωσαν και τις πλείστες θέσεις και χωριά μετονόμασαν με τα επώνυμα των προκριτέρων Αλβανικών οικογενειών, τα οποία διατηρήθηκαν μέχρι την πρόσφατη αλλαγή των περισσοτέρων από το σύγχρονο εθνικό ελληνικό κράτος.
Τον καιρό, που κυβερνούσε το Βυζάντιο ο Ιωάννης Καντακουζηνός, ο δεσπότης τού Μυστρά, Μανουήλ Καντακουζηνός, εξ αιτίας, που στην Πελοπόννησο είχε αραιωθεί πολύ ο αγροτικός πληθυσμός από τις επιδρομές των Φράγκων και Τούρκων και σε πολλές περιοχές τα χωράφια και αμπέλια έμειναν ακαλλιέργητα, έστειλε απεσταλμένους στην Αλβανία και κάλεσε 10.000 χιλιάδες Αλβανούς, που ήρθαν με τις οικογένειές τους και εγκαταστάθηκαν στην ύπαιθρο. Ίδρυσαν χωριστούς συνοικισμούς και δούλευαν στα κτήματα των φεουδαρχών για ένα κομμάτι ψωμί.
Ύστερα από μερικά χρόνια, όταν δεσπότης τού Μυστρά ήταν ο Θεόδωρος Α΄ (ο γιος τού αυτοκράτορα τού Βυζαντίου Ιωάννη Ε΄ Παλαιολόγου), ο Θεόδωρος κάλεσε αλλες 10.000 αλβανικές οικογένειες και τις εγκατέστησε στις διάφορες περιοχές τού Δεσποτάτου. (Βλ. Ε. Legrand, «Lettres de l΄empereur Manuel Paleologue», Paris, 1893, σελ. 40-41).
Ο αυτοκράτορας Μανουήλ Παλαιολόγος, στον επιτάφιο προς τον αυτάδελφό του Θεόδωρο Παλαιολόγο, μας δίνει αξιοπρόσεκτες πληροφορίες για την μετοίκηση χιλιάδων Αλβανών στην Πελοπόννησο: «Αλλά και Ιλλυριοί περί μυριάδα αθρόοι μετοικήσαντες άμα παισί και γυναιξί και θρέμμασι τον Ισθμόν κατέλαβον αυτού δε πηξάμενοι τας σκηνάς και τας κλισίας εκτείναντες αυτοί καθ΄ εαυτούς ήσαν άγγελοι. Ούτως εξαίφνης παρεγένοντο· είτα μηδόλως μελλήσαντες πρεσβείαν πάνυ λαμπράν προς όν αφικνούντο πέμψαντες επυθάνοντο τίποτ΄ αν είη το δοκούν εκείνω περί αυτού, και εισιέναι και μείναι και άπερ άν όδε γνοίη πράττειν αυτούς. Ο δε δέχεται τους πρέσβεις ασμένως και καλώς παρ΄ εαυτόν τους εξηγουμένους των άλλων και φιλοφρονησάμενος αυτούς παραγεγονότας δεξιώς άγαν και τής εμφύτου γεύσας γλυκύτητος επισπάται τας εαυτών γνώμας· μήτε δ΄ όμηρα λαβών μήτε εγγύας αιτήσας όρκοις ηρκέσθη τοις παρ΄ αυτών, καίπερ οι πλείους παρήνουν μηδαμώς αυτούς εόξασθαι το τε πλήθος δεδιότες και το έθεσιν ετέροις εκείνους ζην υποπτεύοντες αίτιον σκανδάλου γενήσεσθαι... Κτάται τοιγαρούν στρατιάν τοιαύτην ουκ άπειρον μεν τραυμάτων, αγαθήν δε τα πολέμια» (Λάμπρου: «Παλαιολόγεια και Πελοποννησιακά», τ. Β΄, σ. 41 - 42).
Από τα παραπάνω έχουμε επίσημη ομολογία, πως οι Αλβανοί στα χρόνια αυτά δεν ήρθαν σαν επιδρομείς, αλλά σαν σύμμαχοι. Προσκλήθηκαν από το δεσπότη τής Πελοποννήσου Θεόδωρο Παλαιολόγο και εγκαταστάθηκαν στις ρημαγμένες από τους Φράγκους και Καταλάνους περιοχές. Κι έτσι, εξόν που σαν κτηνοτρόφοι και γεωργοί πρόσφεραν μεγάλες υπηρεσίες, πολλοί απ΄ αυτούς υπηρέτησαν και ως μισθοφόροι τους Παλαιολόγους.
Αργότερα, οι Αρβανίτες τής Πελοποννήσου αντιτάχτηκαν στις εισβολές και επιδρομές των Τούρκων και όταν οι Τούρκοι αποφάσισαν να καταλάβουν την Πελοπόννησο, ήταν σχεδόν οι μόνοι, που αντιστάθηκαν και πολέμησαν.
Όταν διαλύθηκε το Δεσποτάτο τής Ηπείρου, ο Νικηφόρος Δούκας (απόγονος των Αγγέλων Κομνηνών), προσπάθησε να ξαναϊδρύσει το Δεσποτάτο, αλλά οι Αλβανοί το 1358 επιτέθηκαν, τον νίκησαν και ίδρυσαν δικό τους κράτος. Ηγεμόνας τού κράτους αυτού ήταν ο Γκίνης ή Ιωάννης Μπούας (Σπάτας), Αυτός κατέλυσε την Άρτα και την περιοχή της, καθώς και την Αιτωλοακαρνανία και έδιωξε τους Ανδευαγούς από την κεντρική Ελλάδα. Έτσι, ο Αλβανός πρίγκιπας, κατέχοντας τη Ναύπακτο, κρατούσε το ένα από τα κλειδιά τού Κορινθιακού κόλπου.
Την ίδια πάνω κάτω εποχή και ο βασιλιάς τής Αραγωνίας, που εξουσίαζε τα φραγκικά δουκάτα τής ανατολικής κεντρικής Ελλάδος, κάλεσε Αλβανούς και Έλληνες να ΄ρθουν και να εγκατασταθούν στην ανατολική Στερεά, γιατί και στην περιοχή αυτή ο αγροτικός πληθυσμός είχε αραιωθεί πολύ από τις καταπιέσεις, τα θανατικά, τις εισβολές των ξένων στρατών κ.λπ.. Υποσχέθηκε μάλιστα, πώς για δυό χρόνια θα είναι απαλλαγμένοι από τα καθιερωμένα δοσίματα (φόρους σε είδος ή χρήμα).
* * * Οι Αλβανοί επήλυδες, που ασκούσαν ποιμενικό βίο, επεκτάθηκαν στις πεδιάδες τής Ήλιδας, τής Αχαΐας και της Μεσσηνίας, γρήγορα όμως, βρέθηκαν στην ανάγκη να αναζητήσουν καταφύγιο κατά τις θερινές περιόδους σε δροσερότερα μέρη τής Πελοποννήσου κι ιδιαίτερα στην ορεινή Αρκαδία. Στα μέσα τού 15ου αιώνα οι Αλβανοί τής Πελοποννήσου διέθεταν ήδη πάνω από 30.000 άντρες των όπλων.
Ύστερα από διάφορα επεισόδια με τους Τούρκους, ορισμένοι Αλβανοί, φθίνοντος τού 15ου αιώνα, πέρασαν το Αραχναίο (άλλοι πήγαν στη Μάνη) και ξεχύθηκαν στην παραλία τής Ερμιονίδας και τής Τροιζήνας κι από εκεί πέρασαν στα κοντινά -έρημα λόγω των πειρατικών επιδρομών- νησιά, Ύδρα, Σπέτσες και Πόρο. Όλες αυτές οι αλβανικές οικογένειες είχαν ως μητρική γλώσσα την αλβανική, την οποία σχεδόν καθιέρωσαν στα νησιά αυτά, όπως μαρτυρούν εξ άλλου και τα τοπωνύμια, όπως π.χ. Πόρτο Χέλι (χέλι στα αλβανικά σημαίνει οβελός, σούβλα), αλλά και τα ανθρωπωνύμια, όπως Μπότασης (από τις αλβανικές λέξεις bote=άργιλος, χώμα και chi=βροχή).
Σε ένα τουρκικό κατάστιχο περιέχονται ποσοτικά δεδομένα για τον πληθυσμό τής Πελοποννήσου τον 15ο αιώνα, που μας επιτρέπουν να σχηματίσουμε μιά ιδέα για τους οικισμούς τής εποχής εκείνης, τουλάχιστον στη βορειοδυτική ζώνη τής Πελοποννήσου. Πρόκειται για ένα αναλυτικό κατάστιχο τιμαρίων (mufassal defter) τού 1461/1463, το οποίο αναφέρεται σ΄ ένα τμήμα τής σημερινής Αχαΐας και Ηλείας, μας δίνει δηλαδή μιά εικόνα τής περιοχής ακριβώς μετά την κατάκτηση τής χώρας από τους Τούρκους το 1460. Το κατάστιχο αυτό σώζεται στη βιβλιοθήκη «Κύριλλος και Μεθόδιος» τής Σόφιας. (Βλ. P. Assenova - R. Stojkov, Th. Kacori: «Prenoms, noms de famille et noms de localite dans le Nord-Ouest du Peloponnese vers la moitie du XVe siecle», Annuaire de l΄Universite de Sofia. Faculte des Philologies Slaves 68, αρ. 3, 1975, σελ. 213-297. Βλ. επίσης των ιδίων: «Oikonymes et anthroponymes du Peloponnese vers la moitie du XVe siecle», Actes du XVe Congres International des Sciences Onomatiques - Sofia, 1972- Ι, Sofia 1974, sel. 69-72).
Σύμφωνα με το παραπάνω κατάστιχο, οι Έλληνες τής περιοχής ήταν λιγότεροι από τους Αλβανούς: καταμετρούνται 1.742 ελληνικές οικογένειες και 1.836 αλβανικές. Περισσότερα στοιχεία μπορείτε να βρειτε στο βιβλίο τού Βασίλη Παναγιωτόπουλου: «Πληθυσμός και οικισμοί τής Πελοποννήσου, 13ος-18ος αιώνας», (έκδ. Ιστορικό Αρχείο, Εμπορική Τράπεζα τής Ελλάδος, Αθήνα, 1987), απ΄ όπου προέρχονται και οι πιο πάνω συγκεντρωτικοί πίνακες.
Αναλυτικά στοιχεία για όλα τα χωριά τής ΒΔ Πελοποννήσου μπορείτε να δείτε στο Παράρτημα “Α” (κάντε κλίκ εδώ). Στη στήλη (γ) σημειώνονται με το γράμμα Ε τα ελληνικά και με το γράμμα Α τα αλβανικά χωριά. (Για την περιοχή τής Αχαΐας για παράδειγμα, το ποσοστό των οικισμών με αρβανίτικο όνομα είναι 74,5%).
Τέλος Α΄ μέρους άρθρου.
Διαβάστε το Β΄ μέρος τού άρθρου κάνοντας κλικ εδώ.
ΚΑΙ ΤΟΝ ΤΑΤΟΗ,
ΣΤΟ ΧΑΛΑΝΔΡΙ
ΚΑΙ ΤΗ ΛΟΥΤΣΑ...
Οι αλβανικοί μεσαιωνικοί
εποικισμοί στον ελλαδικό χώρο
Αλβανική -κι όχι ελληνική-
η καταγωγή των Αρβανιτών
Κύρια προσπάθεια τής επιχείρησης δημιουργίας ελληνικής εθνικής ταυτότητας από επίσημους και μη φορείς τής Ρωμιοσύνης από τον 19ο αιώνα και εντεύθεν αποτέλεσε η προσπάθεια «απόδειξης» τής φυλετικής καθαρότητας, δηλαδή τής συνέχειας των σημερινών κατοίκων τού ελλαδικού χώρου στο χρόνο και στο χώρο. Εργασίες - μελέτες από κύκλο λογίων τής εποχής, που δημοσιεύτηκαν κατά κόρον σε διάφορα περιοδικά (Παρνασσός, Ελληνομνήμων, κ.ά.), εξακολουθούν δε αυτούσιες ή παρόμοιες να δημοσιεύονται σε εθνικιστικά περιοδικά και ιστοσελίδες ακόμα και σήμερα, αφιερώθηκαν σε μια αγωνιώδη προσπάθεια να αποδοθεί η προέλευση αρβανίτικων, σλάβικων, τούρκικων κ.λπ. λέξεων, ονομάτων και τοπωνυμίων σε δήθεν παραφθορές τής αρχαίας ελληνικής γλώσσας.
Στη νεοελληνική παιδεία στοχοποιήθηκε ο «ανθέλληνας» Φαλμεράγιερ, παρ΄ όλο, που δεν είναι ο μόνος· το σύνολο των περιηγητών (αρχαιολατρών, ιστορικών, απεσταλμένων ξένων κυβερνήσεων κ.λπ.) των μεσαιωνικών χρόνων περιγράφουν την μεγάλη έκταση των εποικισμών στην περιοχή. Απάντηση σε όλους αυτούς επιχείρησε να δώσει ο ιστορικός τής Ρωμιοσύνης, Κ. Παπαρρηγόπουλος (βλ. K. Παπαρρηγόπουλος: Ο “εγκέφαλος” τής απάτης τού “ελληνοχριστιανισμού”) γράφοντας περί τής δήθεν συνέχειας και τής φυλετικής ενότητας των κατοίκων τού ελλαδικού χώρου στη διαδρομή τής Ιστορίας. Η αμφισβήτηση τού κυρίαρχου αυτού ιστοριογραφικού μοντέλου στην επιεικέστερη εκδοχή της επιχειρήθηκε να παρουσιασθεί ως προερχόμενη από ήσσονος αξίας ιστορικούς και στην αυστηρότερη ως εθνική προδοσία.
Καμμία φυλή όμως, ούτε κανένας λαός στις μέρες μας είναι φυλετικά καθαρός. Στον ελλαδικό χώρο ειδικότερα κι εξ αιτίας των βυζαντινών διωγμών, των επιδημιών, των ανεπάλληλων κατακτήσεων και τής πειρατείας, ο αριθμός των ελληνόφωνων Ρωμιών ελαττώθηκε σημαντικά. Έτσι, ο αριθμός των κατοίκων ενισχύθηκε επανειλημμένα στο πέρασμα τής Ιστορίας από ξένους λαούς, στους οποίους τις περισσότερες φορές δόθηκαν από τις εκάστοτε αρχές επί πλέον κίνητρα, προκειμένου να εγκατασταθούν στην περιοχή και να καλύψουν τα πληθυσμιακά κενά.
Θα ξεκινήσουμε στην «Ελεύθερη Έρευνα» την παρουσίαση μιας σειράς μελετών μας σχετικών με τους εποικισμούς (αλβανικών, σλάβικων, τούρκικων κ.ά) στην περιοχή, που εκτείνεται το σημερινό ελληνικό κράτος.
Η αρχή γίνεται με την παρουσίαση των αλβανικών εποικισμών.
Γενικά ιστορικά στοιχεία για τους Αλβανούς
Από τους αρχαίους Έλληνες συγγραφείς γίνεται πολύς λόγος για Ιλλυριούς, που κατοικούσαν από την περιοχή τής Βορείου Ηπείρου μεχρι τη σημερινή Κροατία και Σερβία. Οι Ιλλυριοί αποτελούνταν από διάφορα φύλα, τους Ταυλάντιους, τους Δερρίποες, τούς Δαλματούς, τους Αρδιαίους ή Ουαρδαίους κ.ά., καθώς και το πιο νότιο φύλο, τους Αλβανούς. Από την αρχαιότητα ως τα πρώτα χρόνια τού περασμένου αιώνα οι Αλβανοί ήταν σκλαβωμένοι σε άλλες αυτοκρατορίες και δεν είχαν καταφέρει να σχηματίσουν ενιαίο και ανεξάρτητο βασιλειο. Τον 4ο αιώνα π.Χ., ο βασιλιάς Βάρδυλλις μετάτρεψε την Ιλλυρία σε αξιόλογη τοπική δύναμη. Οι πιο σημαντικές πόλεις των Ιλλυριών ήταν η Σκόδρα (στη σημερινή Αλβανία) και η Ρίζων (στο σημερινό Μαυροβούνιο). Κατά την αρχαιότητα οι Έλληνες είχαν καταλάβει τα παράλια τής Νότιας Ιλλυρίας. Οι αποικίες, που ίδρυσαν κυρίως οι Αθηναίοι, οι Κορίνθιοι και οι Κερκυραίοι στα παράλια τής Ιλλυρίας αναπτύχθηκαν πολύ. Μερικές μάλιστα πόλεις, όπως η Επίδαμνος (σήμερα λέγεται Durrës = Δυρράχιο), η Απολλωνία (Fier), ο Ωρικός (Orikum), η Αυλώνα (Vlora) κι η Εφύρα ήταν ακουστές, γιατί έγιναν κέντρα ανταλλακτικού εμπορίου και αμοιβαίας πολιτιστικής επίδρασης. Στα χρόνια τής μακεδονοκρατίας οι Ιλλυριοί υποτάχτηκαν στους Μακεδόνες και αργότερα στους Ρωμαίους, οπότε σιγά-σιγά εκλατινίστηκαν.
Στη διαδρομή των αιώνων οι Ιλλυριοί είχαν στενές σχέσεις (επικοινωνίες, επιγαμίες) με τους Ηπειρώτες καί πολλές φορές ακολούθησαν την ίδια τύχη. Το αρχαίο όνομα των κατοίκων τής Αλβανίας αν και διατηρήθηκε ως τα βυζαντινά χρόνια, στα νεώτερα ξεχάστηκε. Από τίς πηγές που έφτασαν ως εμάς ξέρουμε, πως ο Έλληνας γεωγράφος Πτολεμαίος τού 2ου μ.Χ. αιώνα μνημονεύει μια αλβανική φυλή, καθώς και μια αλβανική πόλη, την Αλβανόπολη (το σημερινό αλβανικό χωριό λίγο έξω από τα Τίρανα, Άρβανα). Με τον ερχομό των σλαβικών φύλων τον 7ο αιώνα στα Βαλκάνια, πολλά ιλλυρικά φύλα τού βορά εξαφανίστηκαν, ενώ άλλα καταπιέστηκαν και συγχωνεύτηκαν. Έτσι, σταδιακά, το όνομα Ιλλυριοί αντικαταστάθηκε με το όνομα Αλβανοί από τα λίγα φύλα, που επιβίωσαν. Οι Έλληνες τους κατοίκους τής Αλβανίας τους έλεγαν όχι μόνον Αλβανούς, αλλά και Αρβανούς και Αρβανίτες, οι δυτικοί Arbanenses ή Albanenses, ενώ οι Τούρκοι Αρναούτ. Αργότερα πρόβαλε ένα άλλο όνομα, το Σκιπετάρ, που ακόμα οι γλωσσολόγοι δεν κατόρθωσαν να συμφωνήσουν για την ετυμολογία του. Επειδή η Αλβανία κατακτήθηκε από ξένους λαούς, η σημερινή αλβανική γλώσσα έχει πολλές λέξεις ρωμαϊκές - λατινικές, βενετσάνικες, ελληνικές και τουρκικές.
Η Αλβανία στη βυζαντινή περίοδο απο τη μια μεριά με το να είναι τόπος βουνήσιος και άγονος και από την άλλη με το να είναι μακριά από τα τότε εμπορικά κέντρα και σταυροδρόμια έμεινε καθυστερημένη. Η βυζαντινή κυβέρνηση δεν ενδιαφέρθηκε για την Αλβανία, όπως γιά άλλες επαρχίες κι έτσι οι Αλβανοί έμειναν πολύ πίσω. Αποτελούσαν ξεχωριστές κοινωνικές ομάδες, που λέγονταν φάρες. Αρκετοί Αλβανοί πάντως υπηρέτησαν στο βυζαντινό στρατό και πολλοί ήταν στρατιωτικοί και πολιτικοί αξιωματούχοι. Μάλιστα μερικοί απ΄ αυτούς πήραν μεγάλα αξιώματα. Βυζαντινολόγοι δέχονται, πως ο αυτοκράτορας τού Βυζαντίου Αναστάσιος Α΄ ήταν Αλβανός, καθώς και η οικογένεια τού Ιουστινιανού. (Βλ. Ούτε ένας Έλληνας βυζαντινός αυτοκράτορας!)
Όπως και στις άλλες περιοχές τής Βαλκανικής, έτσι και στην Αλβανία σημειώθηκαν μεγάλες εθνογραφικές μεταβολές από την εισβολή διαφόρων φυλών, όπως κυρίως των Σλάβων. Ο αρχαίος πληθυσμός της ανακατώθηκε με τους λαούς που εισέβαλαν από τον 4ο αιώνα κι ύστερα από το βορά στο έδαφός της. Τον 7ο αιώνα εγκαταστάθηκαν στην Αλβανία Σέρβοι καί Βούλγαροι, που με τις επιγαμίες τους με τους ντόπιους άσκησαν μεγάλη επίδραση. Από την εποχή αυτή και μετά η πολιτιστική αλληλεπίδραση Αλβανών και Σλάβων είναι φανερή κι εκδηλώνεται στα διαμορφωθέντα ήθη καί έθιμα. Η Αλβανία για μια ορισμένη εποχή πέρασε και στην κατοχή των Βουλγάρων, τον 11ο όμως αιώνα, ο αυτοκράτορας Βασίλειος έδιωξε τους Βούλγαρους από την Αλβανία.
Στα χρόνια τής παρακμής τού Βυζαντίου, η Αλβανία ξέφυγε από τον έλεγχο τής βυζαντινής κυβέρνησης, οπότε τον 12ο αιώνα σχηματίστηκαν δύο ανεξάρτητα αλβανικά πριγκηπάτα με επικεφαλής τούς αδελφούς Προγγόνη και Γκίνη, ο οποίος λεγόταν από τους βυζαντινούς Ιωάννης Μπούας ή Σπάτας. Αργότερα, όταν σχηματίστηκε η λατινική αυτοκρατορία, η Αλβανία μαζί με την Ήπειρο και τη δυτική κεντρική Ελλάδα ανήκαν στο δεσποτάτο τής Ηπείρου, ενώ ορισμένες μόνον παράλιες πόλεις της ήταν κτήσεις τής Βενετίας. Στα κατοπινά χρόνια, όταν η βαλκανική αναστατώθηκε από ξένες επιδρομές και πολέμους, η Αλβανία είδε να πηγαινοέρχονται στόλοι και στρατοί των εμπολέμων. Ως εκείνη την εποχή δεν είχαν σημειωθεί ομαδικές μετακινήσεις Αλβανών προς τις νοτιότερες περιοχές. Από τα μέσα όμως τού 14ου αιώνα πολλοί Αλβανοί μετακινούνται προς τη Θεσσαλία και στο τέλος τού ίδιου αιώνα και τον 15ο, ακόμα νοτιότερα, στην κεντρική Ελλάδα, Πελοπόννησο, νησιά Αργοσαρωνικού και Αιγαίου. Ο Σπυρίδων Λάμπρου, σε μιά σχετικά σύντομη μελέτη του, θεωρεί τούς Αρβανίτες τής Θεσσαλίας λιγότερους από 10.000, αλλά χαρακτηρίζει μιά μεταγενέστερη εποίκισή τους «έτι πολυπληθεστέρα», («Η ονοματολογία τής Αττικής και η εις την χώραν εποίκισις των Αλβανών», Φιλολογικός Σύλλογος Παρνασσός, Επετηρίας, τόμ. Α΄, σελ. 166, 1897.)
Οι Αλβανοί συνίστανται από δύο διακεκριμένους κλάδους. Τους Γκέγκηδες και τους Τόσκηδες. Οι Γκέγκηδες είναι ψηλοί με σκοτεινό χρώμα τριχών, ενώ οι Τόσκηδες είναι κοντύτεροι, λιγότερο βραχυκέφαλοι και με ανοικτό χρώμα τριχών. Οι αλβανικές αποικίες στην Ελλάδα συνίστανται αποκλειστικά από Τόσκηδες. Ο κλάδος αυτός διαιρείται σε πολλές φατρίες: Τους κυρίως Τόσκηδες, τους Τσάμηδες και τους Λιάπηδες.
* * *
Παλαιότερα υποστηρίχτηκε, πως οι Αλβανοί ήρθαν στην Ελλάδα κι εγκαταστάθηκαν μάλιστα πολλοί στη Μάνη, από τον 8ο και 9ο αιώνα. (Βλ. μελέτη Σ.Γ. Παναγιωτόπουλου, στο περ. «Εβδομάς», τ.4, 1884, σ. 113 και ΚανελλΙδη, στο ίδιο περιοδικό, τ.4, 1887, φύλ. 37, σελ. 1-3, φύλ. 38, σελ. 3 - 4 και φύλ. 39, σελ. 1). Πρίν όμως από αυτούς, ο Σάθας διατύπωσε τη γνώμη, πως οι Αλβανοί είχαν έρθει στην Πελοπόννησο από τον 7ο αιώνα και πως οι αναφερόμενοι από τους βυζαντινούς, Σλάβοι και Άβαροι, ήταν Αλβανοί. («Μνημεία τής ελληνικής ιστoρίας», πρόλογοι τόμ. Ι και ΙV).
Η Ήπειρος, η Θεσσαλία, η Ρούμελη, η Αττική, η Μεγαρίδα, το μεγαλύτερο μέρος τής Βοιωτίας, η Πελοπόννησος (όλη η Αργολίδα και η Κορινθία μέχρι την ανατολική Αχαΐα και τη βόρεια Αρκαδία, οι πλαγιές τού Ταΰγετου -Βαρδούνια-, Κάβο Μαλιά -Βάτικα-, βόρεια Καρύταινα, Πύλος, Κορώνη), η νότια Εύβοια και πολλά νησιά (Άνδρος, όλη η Ύδρα, όλες οι Σπέτσες, όλη η Σαλαμίνα, μέρος τής Αίγινας, καθώς και πολλά νησιά τού Αιγαίου, π.χ. Κέα, Κύθνος, Σκόπελος, Ίος, Σάμος, Κάσος κ.ά.) γέμισαν από Αλβανούς, πολλοί από τους οποίους ακόμα και σήμερα μιλούν την αλβανική (αρβανίτικα). (Βλ. Σπυρ. Λάμπρου: «Η ονοματολογία τής Αττικής και η εις την χώραν εποίκησις των Αλβανών» στην «Επετηρίδα Συλλόγου Παρνασσού», τ. 1, 1896, Μ. Λαμπρινίδου: «Οι Αλβανοί κατά την κυρίως Ελλάδα και την Πελοπόννησον», Αθήνα, 1907, Ιωάννη Χρ. Πούλου: «Η εποίκησις των Αλβανών εις Κορινθίαν», Αθήνα, 1950, Π. Φουρίκη: «Μελέτες και άρθρα», στη «Λαογραφία», τ. 9, 1926, σελ. 507-563, στο περιοδ. «Αθηνά», τ. 40, 1928, σελ. 26-59 και τ. 43, 1931, σελ. 3 και πέρα, στο «Ημερολόγιο Μεγάλης Ελλάδος», 1922, σελ. 404-420), Δ. Πασχάλη: «Οι Αλβανοί εις τας Κυκλάδας», στο «Ημερολόγιο Μεγάλης Ελλάδος», 1934, σελ. 262-282.)
Πλήθος Αλβανών κατέκλυσαν και τα Ιόνια. Σύμφωνα με τον Ουίλλιαμ Μίλλερ, έως το 1470, είχαν έλθει 15.000 στη Λευκάδα από την Ήπειρο και 10.000 στη Ζάκυνθο. («Ιστορία τής Φραγκοκρατίας εν Ελλάδι», τόμ. III, σελ. 47.) Το 1528 ο Αλβανικός πληθυσμός τής Ζακύνθου είχε αυξηθεί στα 17.255 άτομα.
Ο μεσαιωνοδίφης Κ. Σάθας, ανακάλυψε στα αρχεία τής Βενετικής Δημοκρατίας έγγραφα και διατάγματα, που μας μιλούν γι΄ αυτές τις αλβανικές μεταναστεύσεις. Σύμφωνα με αυτά, στις 30.4.1541, αποφασίστηκε από την Βενετική Γερουσία η εγκατάσταση τεσσάρων σωμάτων Αρβανιτών με αρχηγούς τους Παύλο Μπούα, Ρεπούση Μπουζίκα, Γιώργο Γκερμπέση και Αλέξη Γκαμπριέρα στις Βενετικές κτήσεις τής Κρήτης, Ζακύνθου, Κεφαλλονιάς και Κέρκυρας.
Η κατάληξη -ατ είναι αθροιστική και σημαίνει τους οικιστές, όταν τη βρίσκουμε σε ονόματα χωριών, ή ολόκληρη μία φάρα Αρνανιτών. Επικράτησε στην Κεφαλλονιά με τον τύπο -άτα, από τους πρώτους Αρβανίτες εποίκους, που εγκαταστάθηκαν εκεί κατά τις αρχές τού 16ου αιώνα. Στο χάρτη εικονίζεται ένα μέρος τής Κεφαλονιάς· όλα τα τοπωνύμια είναι σε -άτα, εκτός μιάς Παναγιάς και μιάς Αγίας Ευφημίας.
Μέχρι σήμερα συναντάμε στα μέρη αυτά Αρβανίτικα ονόματα. Στην Κρήτη: Κούντουρος, Βρεττός κ.λπ.. Στη Ζάκυνθο: Σιγούρος (Σγούρος ή Σγουρός), Μάτεσης, Δούσμανης, Μάρμορης, Κόκλας κ.λπ.. Στην Κεφαλλονιά υπάρχουν ολόκληρα Αρβανιτοχώρια: Κομποθεκράτα (Κομποθέκρα), Μουζακάτα (Μουζάκι), καθώς και ονόματα, όπως Μενάγιας, Λουκίσιας.
Στην Κεφαλλονιά πρωτοκατέβηκαν οι Αρβανίτες με άδεια τής Βενετσάνικης Διοίκησης τον Μάιο τού 1502 με αρχηγούς τον Γιάννη Σπάτα, Σγούρο Καγκάδη Μπούα, Θόδωρο Μαρκεζίνη, Νικόλα Μενάγια κ.λπ.. (Κ. Σάθα: «Ελληνικά ανέκδοτα», τόμ. Α΄). Ο Θόδωρος Μπούας Γρίβας εποίκισε στα 1502 επίσης, την σχεδόν έρημη κι ακατοίκητη Ιθάκη.
«Ο Μαραθών, αι Πλαταιαί, τα Λεύκτρα, η Σαλαμίς, η Μαντινεία, η Είρα και η Ολυμπία κατοικούνται νυν από Αλβανών και όχι υπό Ελλήνων. Ακόμη και εις τας οδούς των Αθηνών, καίτοι διατελούσης ήδη τόσων χρόνων πρωτευούσης τού Ελληνικού βασιλείου, η Αλβανική γλώσσα ακούεται ακόμη μεταξύ των παιδίων των παιζόντων εις τους δρόμους παρά τον ναόν τού Θησέως και την πύλην τού Αδριανού». (Γεωργίου Φίνλεϋ: «Ιστορία τής ελληνικής επαναστάσεως», μετάφραση: Αλ. Παπαδιαμάντη, τ. Α΄, κεφ. Β΄, σελ. 74, έκδ. «Ίδρυμα τής Βουλής των Ελλήνων», Αθήνα, 2008).
Παρακάτω θα εξετάσουμε τους αλβανικούς αυτούς εποικισμούς αναλυτικότερα.
Γενική παρακμή - ερήμωση τού ελλαδικού χώρου
Στην Αθήνα, οι ανασκαφές τής Αγοράς απέδειξαν, ότι υπήρξαν εκτεταμένες καταστροφές γύρω στο 580 κι ύστερα μια περίοδος πρόχειρων καταλυμάτων, πού διάρκεσε μέχρι το δεύτερο μισό τού 7ου αιώνα, Στή συνέχεια η περιοχή τής Αγοράς εγκαταλείφθηκε τελείως και ο οικισμός περιορίστηκε στην Ακρόπολη και σε ένα μικρό οχυρωμένο περίβολο προς τη βόρεια πλευρά της.
Στην Κόρινθο, πολλοί από τους κατοίκους της κατέφυγαν στην Αίγινα περί το 580, ενώ η βυζαντινή παρουσία διατηρήθηκε στο απρόσιτο φρούριο τής Ακροκορίνθου. Στήν υπόλοιπη Πελοπόννησο όλες οι πόλεις εξαφανίστηκαν. Ο Cyriaco de Pizicolli, γνωστός ως Κυριακός ο Αγκωνίτης, Καλαβρός αρχαιολάτρης περιηγητής τού ιε΄ αιώνα περιγράφει ως εξής τη Σπάρτη: «Είδαμε τα ερείπια μεγάλης πολιτείας, περιφανή αγάλματα, μαρμαρένιους κίονες και επιστύλια σκορπισμένα εδώ κι εκεί στους αγρούς. Από τα μέγιστα κι επιφανέστατα κτίρια απόμειναν το γυμναστήριο από λείο μάρμαρο και πολλά μαρμάρινα βάθρα αγαλμάτων».
Για την κεντρική Ελλάδα οι μαρτυρίες που έχουμε είναι σποραδικές. Στις Βοιωτικές Θήβες δεν υπάρχουν ενδείξεις για ύπαρξη αστικής ζωής ανάμεσα στον 6ο και το δεύτερο μισό τού 9ου αιώνα. Οι Φθιώτιδες Θήβες στη θεσσαλική ακτή καταστράφηκαν στο τέλος τού 6ου ή τον 7ο αιώνα. Ούτε μία παλαιοχριστιανική εκκλησία δεν έμεινε όρθια σε όλη την Ελλάδα με εξαίρεση τη Θεσσαλονίκη και την Πάρο. Δεν υπάρχει κανένα δείγμα οικοδομικής δραστηριότητας ανάμεσα στο 600 περίπου και στα πρώτα χρόνια τού 9ου αιώνα.
Η Θεσσαλονίκη, έδρα τού έπαρχου τού Ιλλυρικού, παρέμεινε σε βυζαντινά χέρια σε όλη τη διάρκεια των σκοτεινών αιώνων. Τα τείχη της, πού πιθανόν χτίστηκαν περί το 450, περιέκλειαν μια σημαντική έκταση: περίπου 1.750 μέτρα από τα ανατολικά προς τα δυτικά και 2.100 μέτρα από βορρά προς νότο. Πέντε φορές πολιορκήθηκε από τους Σλάβους και τους Αβάρους κι επανειλημμένα προσβλήθηκε από το λοιμό και την πείνα.
Πολλές ιστορικές πηγές αναφέρουν πολλαπλά κρούσματα πανώλης σε πολλά μέρη τού ελλαδικού χώρου. Ειδικά τo 746 η πανούκλα, που μεταδόθηκε στην Ελλάδα και την Ιταλία εξολόθρευσε τον ελληνικό πληθυσμό. Ο αυτοκράτορας τού Βυζαντίου, Κωνσταντίνος Πορφυρογέννητος μνημονεύοντας το γεγονός τού λοιμού και κάνοντας λόγο για την τότε κάθοδο των Σλάβων γράφει, πως «εσλαβώθη πάσα η χώρα» («Περί θεμάτων», ΙΙ, 3). (Για τους σλάβικους εποικισμούς στον ελλαδικό χώρο θα παρουσιασθεί ειδική σχετική μελέτη προσεχώς στην «Ελεύθερη Έρευνα».) Στη «λειψανδρία» αναφέρεται κι ο Κ. Παπαρρηγόπουλος στην «Ιστορία τού ελληνικού έθνους» (τόμ. Δ΄, σελ. 391). Το 1348 η πανούκλα, που έμεινε γνωστή στη μεσαιωνική ιστορία σαν μαύρος θάνατος, θέρισε τη Μεσόγειο και ολόκληρη την ηπειρωτική Ευρώπη, από τη Μόσχα ως τη Φλάνδρα. Οι πληθυσμοί των ελληνικών ακτών και των νήσων αποδεκατίστηκαν και πάλι.
Από τον 9ο έως τον 11ο αιώνα υπήρξε θαλασσοκρατία των Αράβων, οπότε η πειρατεία στις ελληνικές θάλασσες είχε λάβει τρομακτικές διαστάσεις. Η Κρήτη έχει μεταβληθεί από το 823 σε ορμητήριο των Αράβων πειρατών, που ερήμωσαν τα νησιά τού Αιγαίου και τις ηπειρωτικές ακτές. Πολιορκήθηκε η Πάτρα. Η Νικόπολη δέχθηκε επίθεση. Η Αίγινα καταστράφηκε. Η Πελοπόννησος λεηλατήθηκε, εξαφανίστηκε η Δημητριάς. Το 904 οι Σαρακηνοί πειρατές κυρίευσαν τη Θεσσαλονίκη κι αιχμαλώτισαν 22.000 ανθώπους.
Ο Λέων Χοιροσφάκτης, πρεσβευτής τού Βυζαντίου στους Άραβες τής Μάλτας, τής Ταρσού και τής Βαγδάτης, υπερηφανευόταν, ότι κατόρθωσε να εξαγοράσει (πέτυχε «αλλάγιον») εκατόν είκοσι χιλιάδες αιχμαλώτους, που είχαν συλληφθεί κατά τις επιδρομές των πειρατών στα εδάφη τής αυτοκρατορίας. Τη θαλασσοκρατία των Αράβων ακολούθησαν οι νορμαδικές επιδρομές και οι σταυροφορίες. Η πειρατική δράση ξανάρχισε ακολουθώντας την πορεία των δραματικών γεγονότων, που συντάραξαν την ανατολική λεκάνη τής Μεσογείου. Έτσι και κατά τον 12ο αιώνα ήταν αβέβαιη η έκβαση τού ταξιδιού στο Αιγαίο. Τότε, η Αττική βρισκόταν στο έλεος των πειρατών, Τούρκων, Λατίνων και Ελλήνων. Οι αυτοκρατορικές φυλακίδες δεν περιπολούσαν πιά στο Σαρωνικό και τον Ευβοϊκό και οι παράκτιες φρουρές ήταν τόσο αραιές, που αδυνατούσαν να αντιμετωπίσουν τις επιδρομές.
Ορμητήρια των κουρσάρων ήταν η Αίγινα, η Σαλαμίνα και η Μάκρη (πρόκειται για την απέναντι τού Λαυρίου, Μακρόνησο, όπου υπήρχε μονή τού Αγίου Γεωργίου). Η Αίγινα είχε ερημωθεί. Οι περισσότεροι κάτοικοι είχαν εγκαταλείψει το νησί κι όσοι απέμειναν συνεργάζονταν με τους πειρατές. Ασύδοτοι αποβιβάζονταν στις ακτές τής Αττικής, απογύμνωναν και αιχμαλώτιζαν τους κατοίκους και ακρωτηρίαζαν ή ρινοκοπούσαν όσους δεν μπορούσαν να προσφέρουν λύτρα. Κλάδευαν τα χέρια των ανθρώπων «σαν ξερόκλαδα». Και γέμισε ο τόπος από «χειροτμήτους» και «ρινοτμήτους». Κι είχαν τόσο αποθρασυνθεί, που εισχωρούσαν και στα μεσόγεια. Οι πειρατικές επιδρομές είχαν ξεκληρίσει τους πληθυσμούς των νησιών και των παραλιακών περιοχών τής ηπειρωτικής Ελλάδας.
Μεταξύ 1480 και 1546 η πόλη των Αθηνών είχε ξεκληρισθεί από επιδημίες, όπως προκύπτει από το ανώνυμο χρονικό τής Οξφόρδης (Ectesis chronica and chronicon Athenarum, London, 1902.) Οι ιστορικοί συμφωνούν: Η Αθήνα είχε απολησμονηθεί εξ αιτίας τού ιστορικού κενού τόσων αιώνων. Ήταν ένα ασήμαντο κάστρο τής φραγκοκρατίας. Ως το τελευταίο τέταρτο τού 17ου αιώνα ήταν σχεδόν ανύπαρκτη για τους ξένους. Όλοι πίστευαν, πως αποτελούσε ένα σωρό ερειπίων, άν δεν είχε ολότελα εξαφανισθεί. Έγραφε το 1675 ο Guillet: «Είχα διαβάσει κι είχα χίλιες φορές ακούσει, πως η Αθήνα ήταν ένας έρημος τόπος» (Guillet, σελ. 211). Αλλά και και πριν 500 ακριβώς χρόνια βρισκόταν στην ίδια τραγική παρακμή. Όταν ο Μιχαήλ Ακομινάτος ανήλθε στο μητροπολιτικό θρόνο των Αθηνών και μπήκε (το 1175) εν πομπή στην πολιτεία είδε στο «κλεινόν άστυ» χαλάσματα και καλυβόσπιτα εδώ κι εκεί σε πανάθλια στενορύμια. Η Αθήνα, γράφει, ήταν «σωρός ερειπίων οικουμένων υπό ανθρώπων πενομένων».
Ο Ολλανδός περιηγητής Favolius περιέγραφε την πόλη των Αθηνών ως «μιά πολίχνη φτωχών ανθρώπων». (Hodoeporiki byzantini lib. III auctore Hugone Favolio - Lovanii (Excudebat Servatius Sassenus, 1563).
Ένα τουρκοχώρι είδε στην Αθήνα και ο Γάλλος ταξιδιώτης Julien Bordier: «Απ΄ αυτή την πανένδοξη πολιτεία δεν έχει απομείνει παρά ένα θλιβερό τουρκοχώρι, που λέγεται Σετίνα και βρίσκεται στα χέρια ενός αγά». (Η Αθήνα ονομαζόταν Σατίνες ή Σετίνες ή Στίνες. Η Ακρόπολη, Κάστρο. O Πειραιάς λεγόταν Πόρτο-Δράκο ή Πόρτο-Λεόνε από το μαρμάρινο λεοντάρι, που άρπαξαν αργότερα οι Βενετοί.)
Ο Γενοβέζος καπετάνιος Francesco - Maria Levanto σημείωνε στο χρονικό του: «Η σημερινή Αθήνα δεν είναι παρά ένας έρημος, άγονος τόπος, κατασπαρμένος με πέτρες». (Prima parte dello specchio del Mare Mediterraneo dal capitan Francesco - Maria Levanto (In Genova, 1664.)
«Η άλλοτε ένδοξη Αθήνα είναι τόσο ερημωμένη, που φαίνεται απίστευτο, ότι υπήρξε κάποτε ένδοξη. Εγώ, τουλάχιστον, δεν είδα πουθενά φοβερότερο τόπο. Ερημιά, ξεραΐλα, αγκαθιές και βάλτοι.» Εντυπώσεις τού Γάλλου πρεσβευτή, D΄ Aramon, όπως τις κατέγραψε ο γραμματικός του, ο ευγενής Jean Chesneau το 1546. (Jean Chesneau: Le voyage de monsieur d΄ Aramon ambassadeur pour le Roy en Levant, escript par un noble homme Jean Chesneau publie et annote par M. Ch. Schefer (Paris, 1887).
Οι Αλβανοί στη Θεσσαλία
Από τις πηγές που έχουμε βγαίνει το συμπέρασμα, πως ο αλβανικός εποικισμός έγινε ειρηνικά. Οι άποικοι Αλβανοί δεν ήρθαν ως κατακτητές, αλλά αναγκάστηκαν να μεταναστεύσουν άλλοι μεν στην Ήπειρο από το Σέρβο βασιλιά Στέφανο Ντουσάν, που τους είχε στρατιώτες του και τους έδωσε κτήματα και άλλοι προσκαλέστηκαν από τους δούκες και κυβερνήτες τής Θεσσαλίας, Στερεάς και Πελοποννήσου, καθώς και από τους Βενετσάνους, για να καλύψουν τα κενά στις αγροτικές περιοχές.
Αποικίζοντας τη Θεσσαλία [ο όρος Θεσσαλία (=Βλαχιά) την εποχή εκείνη περιλάμβανε όλη τη Μέση Ελλάδα με την Αιτωλία και την Ακαρνανία], την Αττική, την Πελοπόννησο με μεγάλες ομάδες (πατριές) Αλβανών, ήθελαν να καλύψουν τις γεωργικές ανάγκες των μερών αυτών, γιατί δεν υπήρχαν εργατικά χέρια για την καλλιέργεια τής γης.
Εκτός από αυτούς τους λόγους όμως, οι Αλβανοί από τα μέσα τού 14ου αιώνα κι έπειτα αντίκριζαν μεγάλες βιωτικές δυσχέρειες. Οι στρατοί, που πέρασαν από τον τόπο τους, το σταμάτημα των ανταλλαγών στη βορειοδυτική Ελλάδα, η εγκατάλειψή τους από τους κυβερνήτες τού Δεσποτάτου τής Ηπείρου και τού Βυζαντίου, δημιούργησαν σε πολλές περιοχές τής Αλβανίας αφάνταστες βιωτικές δυσχέρειες. Αναγκάστηκαν λοιπον ν΄ αφήσουν τα χωριά τους πολλές φάρες και να κατέβουν στη Θεσσαλία και Ήπειρο, για να βρουν τα μέσα τής συντήρησής τους.
Ο Καντακουζηνός, γράφοντας για τις κινήσεις τού εξόριστου Συργιάννη, δίνει αξιοπρόσεκτες πληροφορίες για τους Αλβανούς τής Θεσσαλίας: «Επιβάς (ο Συργιάννης) νεώς επ΄ Εύβοιαν πλεούσης, εκεί απεκομίσθη πρώτον· έπειτα εκείθεν δια Λοκρών και Ακαρνάνων εις Αλβανούς, οι περί την Θετταλίαν οικούσιν αυτόνομοι νομάδες, διεσώθη κατά φιλίαν παλαιαν, ην προς αυτούς ην πεποιημένος, ότε τής εσπερίας εστρατήγει» (II, 450).
Ο ίδιος πιο κάτω κάνοντας λόγο για τις προσπάθειες τού Ανδρόνικου Γ΄ (1333) να φέρει την τάξη στην κυρίως Ελλάδα, γράφει: «Διατριβόντα δε εν Θετταλία βασιλέα, οι τα ορεινά τής Θεσσαλίας νεμόμενοι Αλβανοί αβασίλευτοι Μαλακάσιοι, Μπούιοι και Μεσαρίται από των φυλάρχων προσαγορευόμενοι, περί δισχιλίους καί μύριους όντες, προσεκύνησαν ελθόντες και υπέσχοντο δουλεύσειν. Εδεδοίκεσαν γαρ μη, χειμώνας επελθόντος, διαφθαρώσιν υπό των Ρωμαίων (Βυζαντινών) α τε πόλιν οικούντες ουδεμίαν, αλλά όρεσιν ενδιατρίβοντες και χωρίοις δυσπροσίτοις, ων αναχωρούντες τού χειμώνας δια το κρύος και την χιόνα, άπιστόν τινα εν τοις όρεσιν εκείνοις νιφομένην, ευεπιχείρητοι έσεσθαι εδόκουν» (ΙΙ, 474).
Άλλη μαρτυρία για την κάθοδο των Αλβανών στη Θεσσαλία και δυτική Στερεά είναι τού Χαλκοκονδύλη, πού φαίνεται έχει υπ΄ όψη του παλαιότερες πηγές: «Αλβανοί δε ωρμημένοι από Επιδάμνου (Δυρραχίου) και το προς εω βαδίζοντες Θετταλίαν τε υπηγάγοντο σφίσι και τής Μεσογείου Μακεδονίας τα πλέω. Αργυροπολίχνην τε και Καστορίαν. Αφικόμενοι δε επί Θετταλίαν την τε χώραν σφίσιν υποχείριον ποιησάμενοι), και τας πόλεις επιδιελόμενοι, κατά σφας ενέμοντο την χωραν, νομάδες τε όντες και ουδαμί έτι βέβαιον σφών αυτών την οίκησιν ποιούμενοι. Επεί δε και εις Ακαρνανίαν αφικόμενοι γνώμη τού ηγεμόνος Ακαρνανίας αφιεμένης αυτοίς τής χώρας, ενέμοντό τε τήνδε την χώραν» (Ι, 196).
Όσο για την Αχαΐα, εκεί γράφει, πως κατοικούσαν Αλβανοί, στους οποίους είχε επιτρέψει ο αυτοκράτορας να εξουσιάζουν τους τόπους, που τους κατείχαν, ως πατρική κληρονομιά. («Ώκουν άνδρες Αλβανοί, υπό βασιλέως συγχωρηθέντες έρχειν τής πατρώας αυτών χώρας», G. Hertzberg: «Ιστορία τής Ελλάδος από τής λήξεως τού αρχαίου βίου έως σήμερον», μετάφραση: Π. Καρολίδου, τόμ. Α΄, σελ. 555.)
Από τις παραπάνω πηγές εξάγεται, πως οι πρώτοι Αλβανοί που ήρθαν στη Θεσσαλία ήταν νομάδες - κτηνοτρόφοι. Στην αρχή εγκαταστάθηκαν στα βουνά και αποτελούσαν χωριστές κοινότητες (φάρες - πατριές). Με τον καιρό πολλοί απ΄ αυτούς κατέβηκαν στον κάμπο και έγιναν γεωργοί ή ξενοδούλευαν στα φέουδα των βυζαντινών και άλλων αρχόντων τής Θεσσαλίας.
Η παλαιότερη μαρτυρία για κάθοδο Αλβανών στη Θεσσαλία είναι μια επιστολή τού Μαρίνου Σανούδου, που γράφτηκε το 1325 και στην οποία γίνεται λόγος για τους Αλβανούς, που εκτόπισαν τους Βλάχους από τη Θεσσαλία. Άλλη μαρτυρία είναι έγγραφο τού δυνάστη τού Φαναρίου (Θεσσαλίας) με χρονολογία 1342. Από τα όσα γράφει ο Κατακουζηνός, βγαίνει, πως οι πρώτοι Αλβανοί, που εγκαταστάθηκαν στα θεσσαλικά βουνά, ήρθαν γύρω στο 1315. (Βλ. Ιωάν. Χρ. Πούλου: «Η εποίκησις των Αλβανών εις Κορινθίαν», σελ. 14).
Μέσα σε 30 χρόνια οι Αλβανοί, που κατέβηκαν κι εγκαταστάθηκαν στη Θεσσαλία, όχι μόνο πλήθαιναν πολύ, αλλά και με την εργατικότητά, τους, έγιναν περιζήτητοι. Ήταν λιτοδίαιτοι και χωρίς αξιώσεις μισθών. Γι΄ αυτό πρόσφεραν σχεδόν δωρεάν την εργασία τους στα αφεντικά - τσιφλικάδες.
Στη Θεσσαλία, στα χρόνια αυτά οι Βλάχοι αποτελούσαν την πλειοψηφία τού πληθυσμού. Όμως, όταν οι Αλβανοί πλήθαιναν, άρχισαν να εκτοπίζουν από το θεσσαλικό κάμπο τους Βλάχους. Ακόμα πρέπει να έχουμε υπ΄ όψη, πως οι Βενετσάνοι, που κατείχαν τότε τον Πτελεό (Φτελιό) στη νοτιοανατολική μεριά τής Θεσσαλίας, έμειναν ευχαριστημένοι από την αλβανική μετανάστευση, γιατί οι Άλβανοί χρησίμευαν και σαν φύλακες τής ανατολικής Θεσσαλίας από τις επιδρομές των Καταλανών, που ήταν εγκατεστημένοι στα Σάλωνα (Άμφισσα). [«Πλην δε των ποικίλων τούτων μνηστήρων τής κληρονομίας των Αγγέλων (τής Ηπείρου) εναφανίσθησαν τότε το πρώτον εν τη πεδιαδη τής Θεσσαλίας και μεγάλα πλήθη Αλβανών μεταναστών, αποτελεσάντων νέον και ακμαίον στοιχείον τού πληθυσμού αυτής. Οι Αλβανοί εδήουν άπασαν την ύπαιθρον χώραν και επειδή έφερον μεθ΄ εαυτών τας γυναίκας, ο αριθμός αυτών ηυξήθη ταχέως και ήρχισαν αντικαθιστάνοντες τους Βλάχους, οίτινες μέχρι εκείνου τού χρόνου απετέλουν το μέγιστον πλήθος των εγκατοίκων τής Θεσσαλίας, ήτις εξ αυτών είχε ονομασθεί Μεγαλοβλαχία. Οι δε Βενετοί (τού Πτελεού), εφρόνουν, ότι η αλβανική αύτη μετανάστευσις παρείχε το μέγα κέρδος, ότι δι΄ αυτής απησχολούντο οι Καταλάνιοι ούτως, ώστε να ηυκαίρουν να επιτίθενται κατά των γειτόνων των.» Μίλλερ - Λάμπρου: «Η Φραγκοκρατία εν Ελλάδι», τ. Α΄, 354.]
Τόσο από τους Βλάχους, όσο κι από τους Αρβανίτες διακρίνονται οι Καραγκούνηδες τής Θεσσαλίας, των οποίων η γλώσσα περιέχει Λατινικά, Ρουμάνικα και Αρβανίτικα στοιχεία. Από παλαιότερα υπήρχε έντονο Αλβανικό στοιχείο στη Δακία (στη σημερινή Ρουμανία περίπου), οι οποίοι παλινόστησαν κι ύστερα προωθήθηκαν προς τη Θεσσαλία. Αυτή η φυλή, που αποτελεί επιμιξία Αλβανών και Ρουμάνων, είναι πιθανώς οι Καραγκούνηδες. Οι Αλβανορουμάνοι είναι επίσης γνωστοί και ως Αρβανιτόβλαχοι.
Οι Βενετοί έφεραν πολλούς Αλβανούς στην Εύβοια, που ορισμένα σημεία της είχαν ερημώσει από την πανώλη. Παραχώρησαν σ΄ αυτούς χέρσες εκτάσεις να καλλιεργούν με τον όρο να διατηρούν αλόγα και να κατατάσσονται οι νέοι απ΄ αυτούς στο στρατό και να φυλάνε την Εύβοια από τους ληστοπειρατές και άλλους εχθρούς. Το 1363 (8 Ιουνίου) η βενετική Γερουσία διαπιστώνει, ότι «το Νεγρεπόντε (η πόλη) και ολόκληρο το νησί (τής Εύβοιας) έχουν εποικισθεί και τα εισοδήματα από τους φόρους είναι πολύ αυξημένα»· (βλ. Thiriet, Regestes, I, σελ. 105, αρ. 408). Από την Εύβοια οι Αλβανοί μετανάστευσαν στην Άνδρο και σ΄ αλλά νησιά.
Σ΄ όλη λοιπόν την Ελλάδα, από στόμα σε στόμα, διαδόθηκε πως οι Αλβανοί, που φημίζονταν ως καλοί στρατιώτες - πολεμιστές, ήταν καί καλοί καλλιεργητές. Γι΄ αυτό άρχισαν από παντού οι φεουδάρχες να καλούν Αλβανούς καλλιεργητές στα κτήματά τους.
Μιά μαρτυρία ενός Γάλλου γιατρού τής εποχής: «Στην Αράχωβα κατοικούν Έλληνες κι Αρβανίτες μ΄ ένα Τούρκο σούμπαση.» (Spon, περιοδείες 1674-1676).
Οι Αλβανοί σε Πελοπόννησο και Αργοσαρωνικό
Το 1397 60.000 Τούρκοι υπό τον Εγιούπ-Πασά, κατά τους σύγχρονους χρονογράφους, επέδραμαν στην «παλαιάν και ονομαστήν πόλιν τού Άργους πολεμήσαντες έλαβον και υπέρ τας τριάκοντα χιλιάδας αιχμαλώτους λαβόντες εν τη Ασία αποίκους εποίησαν και τα τείχη αυτής χαλάσαντες έρημον κατέλιπον.» Μετά την αποχώρηση των Τούρκων εισέρρευσε πλήθος Αλβανών στον σχεδόν έρημο τόπο, οι οποίοι και την μητρική τους γλώσσα μετέδωσαν και τις πλείστες θέσεις και χωριά μετονόμασαν με τα επώνυμα των προκριτέρων Αλβανικών οικογενειών, τα οποία διατηρήθηκαν μέχρι την πρόσφατη αλλαγή των περισσοτέρων από το σύγχρονο εθνικό ελληνικό κράτος.
Τον καιρό, που κυβερνούσε το Βυζάντιο ο Ιωάννης Καντακουζηνός, ο δεσπότης τού Μυστρά, Μανουήλ Καντακουζηνός, εξ αιτίας, που στην Πελοπόννησο είχε αραιωθεί πολύ ο αγροτικός πληθυσμός από τις επιδρομές των Φράγκων και Τούρκων και σε πολλές περιοχές τα χωράφια και αμπέλια έμειναν ακαλλιέργητα, έστειλε απεσταλμένους στην Αλβανία και κάλεσε 10.000 χιλιάδες Αλβανούς, που ήρθαν με τις οικογένειές τους και εγκαταστάθηκαν στην ύπαιθρο. Ίδρυσαν χωριστούς συνοικισμούς και δούλευαν στα κτήματα των φεουδαρχών για ένα κομμάτι ψωμί.
Ύστερα από μερικά χρόνια, όταν δεσπότης τού Μυστρά ήταν ο Θεόδωρος Α΄ (ο γιος τού αυτοκράτορα τού Βυζαντίου Ιωάννη Ε΄ Παλαιολόγου), ο Θεόδωρος κάλεσε αλλες 10.000 αλβανικές οικογένειες και τις εγκατέστησε στις διάφορες περιοχές τού Δεσποτάτου. (Βλ. Ε. Legrand, «Lettres de l΄empereur Manuel Paleologue», Paris, 1893, σελ. 40-41).
Ο αυτοκράτορας Μανουήλ Παλαιολόγος, στον επιτάφιο προς τον αυτάδελφό του Θεόδωρο Παλαιολόγο, μας δίνει αξιοπρόσεκτες πληροφορίες για την μετοίκηση χιλιάδων Αλβανών στην Πελοπόννησο: «Αλλά και Ιλλυριοί περί μυριάδα αθρόοι μετοικήσαντες άμα παισί και γυναιξί και θρέμμασι τον Ισθμόν κατέλαβον αυτού δε πηξάμενοι τας σκηνάς και τας κλισίας εκτείναντες αυτοί καθ΄ εαυτούς ήσαν άγγελοι. Ούτως εξαίφνης παρεγένοντο· είτα μηδόλως μελλήσαντες πρεσβείαν πάνυ λαμπράν προς όν αφικνούντο πέμψαντες επυθάνοντο τίποτ΄ αν είη το δοκούν εκείνω περί αυτού, και εισιέναι και μείναι και άπερ άν όδε γνοίη πράττειν αυτούς. Ο δε δέχεται τους πρέσβεις ασμένως και καλώς παρ΄ εαυτόν τους εξηγουμένους των άλλων και φιλοφρονησάμενος αυτούς παραγεγονότας δεξιώς άγαν και τής εμφύτου γεύσας γλυκύτητος επισπάται τας εαυτών γνώμας· μήτε δ΄ όμηρα λαβών μήτε εγγύας αιτήσας όρκοις ηρκέσθη τοις παρ΄ αυτών, καίπερ οι πλείους παρήνουν μηδαμώς αυτούς εόξασθαι το τε πλήθος δεδιότες και το έθεσιν ετέροις εκείνους ζην υποπτεύοντες αίτιον σκανδάλου γενήσεσθαι... Κτάται τοιγαρούν στρατιάν τοιαύτην ουκ άπειρον μεν τραυμάτων, αγαθήν δε τα πολέμια» (Λάμπρου: «Παλαιολόγεια και Πελοποννησιακά», τ. Β΄, σ. 41 - 42).
Από τα παραπάνω έχουμε επίσημη ομολογία, πως οι Αλβανοί στα χρόνια αυτά δεν ήρθαν σαν επιδρομείς, αλλά σαν σύμμαχοι. Προσκλήθηκαν από το δεσπότη τής Πελοποννήσου Θεόδωρο Παλαιολόγο και εγκαταστάθηκαν στις ρημαγμένες από τους Φράγκους και Καταλάνους περιοχές. Κι έτσι, εξόν που σαν κτηνοτρόφοι και γεωργοί πρόσφεραν μεγάλες υπηρεσίες, πολλοί απ΄ αυτούς υπηρέτησαν και ως μισθοφόροι τους Παλαιολόγους.
Αργότερα, οι Αρβανίτες τής Πελοποννήσου αντιτάχτηκαν στις εισβολές και επιδρομές των Τούρκων και όταν οι Τούρκοι αποφάσισαν να καταλάβουν την Πελοπόννησο, ήταν σχεδόν οι μόνοι, που αντιστάθηκαν και πολέμησαν.
Όταν διαλύθηκε το Δεσποτάτο τής Ηπείρου, ο Νικηφόρος Δούκας (απόγονος των Αγγέλων Κομνηνών), προσπάθησε να ξαναϊδρύσει το Δεσποτάτο, αλλά οι Αλβανοί το 1358 επιτέθηκαν, τον νίκησαν και ίδρυσαν δικό τους κράτος. Ηγεμόνας τού κράτους αυτού ήταν ο Γκίνης ή Ιωάννης Μπούας (Σπάτας), Αυτός κατέλυσε την Άρτα και την περιοχή της, καθώς και την Αιτωλοακαρνανία και έδιωξε τους Ανδευαγούς από την κεντρική Ελλάδα. Έτσι, ο Αλβανός πρίγκιπας, κατέχοντας τη Ναύπακτο, κρατούσε το ένα από τα κλειδιά τού Κορινθιακού κόλπου.
Την ίδια πάνω κάτω εποχή και ο βασιλιάς τής Αραγωνίας, που εξουσίαζε τα φραγκικά δουκάτα τής ανατολικής κεντρικής Ελλάδος, κάλεσε Αλβανούς και Έλληνες να ΄ρθουν και να εγκατασταθούν στην ανατολική Στερεά, γιατί και στην περιοχή αυτή ο αγροτικός πληθυσμός είχε αραιωθεί πολύ από τις καταπιέσεις, τα θανατικά, τις εισβολές των ξένων στρατών κ.λπ.. Υποσχέθηκε μάλιστα, πώς για δυό χρόνια θα είναι απαλλαγμένοι από τα καθιερωμένα δοσίματα (φόρους σε είδος ή χρήμα).
* * * Οι Αλβανοί επήλυδες, που ασκούσαν ποιμενικό βίο, επεκτάθηκαν στις πεδιάδες τής Ήλιδας, τής Αχαΐας και της Μεσσηνίας, γρήγορα όμως, βρέθηκαν στην ανάγκη να αναζητήσουν καταφύγιο κατά τις θερινές περιόδους σε δροσερότερα μέρη τής Πελοποννήσου κι ιδιαίτερα στην ορεινή Αρκαδία. Στα μέσα τού 15ου αιώνα οι Αλβανοί τής Πελοποννήσου διέθεταν ήδη πάνω από 30.000 άντρες των όπλων.
Ύστερα από διάφορα επεισόδια με τους Τούρκους, ορισμένοι Αλβανοί, φθίνοντος τού 15ου αιώνα, πέρασαν το Αραχναίο (άλλοι πήγαν στη Μάνη) και ξεχύθηκαν στην παραλία τής Ερμιονίδας και τής Τροιζήνας κι από εκεί πέρασαν στα κοντινά -έρημα λόγω των πειρατικών επιδρομών- νησιά, Ύδρα, Σπέτσες και Πόρο. Όλες αυτές οι αλβανικές οικογένειες είχαν ως μητρική γλώσσα την αλβανική, την οποία σχεδόν καθιέρωσαν στα νησιά αυτά, όπως μαρτυρούν εξ άλλου και τα τοπωνύμια, όπως π.χ. Πόρτο Χέλι (χέλι στα αλβανικά σημαίνει οβελός, σούβλα), αλλά και τα ανθρωπωνύμια, όπως Μπότασης (από τις αλβανικές λέξεις bote=άργιλος, χώμα και chi=βροχή).
Σε ένα τουρκικό κατάστιχο περιέχονται ποσοτικά δεδομένα για τον πληθυσμό τής Πελοποννήσου τον 15ο αιώνα, που μας επιτρέπουν να σχηματίσουμε μιά ιδέα για τους οικισμούς τής εποχής εκείνης, τουλάχιστον στη βορειοδυτική ζώνη τής Πελοποννήσου. Πρόκειται για ένα αναλυτικό κατάστιχο τιμαρίων (mufassal defter) τού 1461/1463, το οποίο αναφέρεται σ΄ ένα τμήμα τής σημερινής Αχαΐας και Ηλείας, μας δίνει δηλαδή μιά εικόνα τής περιοχής ακριβώς μετά την κατάκτηση τής χώρας από τους Τούρκους το 1460. Το κατάστιχο αυτό σώζεται στη βιβλιοθήκη «Κύριλλος και Μεθόδιος» τής Σόφιας. (Βλ. P. Assenova - R. Stojkov, Th. Kacori: «Prenoms, noms de famille et noms de localite dans le Nord-Ouest du Peloponnese vers la moitie du XVe siecle», Annuaire de l΄Universite de Sofia. Faculte des Philologies Slaves 68, αρ. 3, 1975, σελ. 213-297. Βλ. επίσης των ιδίων: «Oikonymes et anthroponymes du Peloponnese vers la moitie du XVe siecle», Actes du XVe Congres International des Sciences Onomatiques - Sofia, 1972- Ι, Sofia 1974, sel. 69-72).
Σύμφωνα με το παραπάνω κατάστιχο, οι Έλληνες τής περιοχής ήταν λιγότεροι από τους Αλβανούς: καταμετρούνται 1.742 ελληνικές οικογένειες και 1.836 αλβανικές. Περισσότερα στοιχεία μπορείτε να βρειτε στο βιβλίο τού Βασίλη Παναγιωτόπουλου: «Πληθυσμός και οικισμοί τής Πελοποννήσου, 13ος-18ος αιώνας», (έκδ. Ιστορικό Αρχείο, Εμπορική Τράπεζα τής Ελλάδος, Αθήνα, 1987), απ΄ όπου προέρχονται και οι πιο πάνω συγκεντρωτικοί πίνακες.
Αναλυτικά στοιχεία για όλα τα χωριά τής ΒΔ Πελοποννήσου μπορείτε να δείτε στο Παράρτημα “Α” (κάντε κλίκ εδώ). Στη στήλη (γ) σημειώνονται με το γράμμα Ε τα ελληνικά και με το γράμμα Α τα αλβανικά χωριά. (Για την περιοχή τής Αχαΐας για παράδειγμα, το ποσοστό των οικισμών με αρβανίτικο όνομα είναι 74,5%).
Τέλος Α΄ μέρους άρθρου.
Διαβάστε το Β΄ μέρος τού άρθρου κάνοντας κλικ εδώ.
Πέμπτη 4 Νοεμβρίου 2010
Τρίτη 2 Νοεμβρίου 2010
ΕΒΔΟΜΗΝΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΟΙΤΑΛΙΚΟ ΠΟΛΕΜΟ
Από δημοσίευμα στην εφημερίδα Ο ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΣ ΘΡΑΚΗΣ στίς 28-10-2010
Αφιέρωμα στους πολεμιστές της Κομοτηνής
70 χρόνια από τον Ελληνοϊταλικό πόλεμο
του Βασίλη Ριτζαλέου*
Ο Ιωάννης Βάρσος (γεν. Αθήνα 1913), απόφοιτος του Παντείου Πανεπιστημίου και έφεδρος αξιωματικός του ελληνικού στρατού, υπηρέτησε στο τρίτο τάγμα του 29ου Συντάγματος Πεζικού Κομοτηνής στη διάρκεια του ελληνοϊταλικού πολέμου (1940-1941). Εκτελώντας χρέη λοχαγού, κρατούσε καθημερινά το πολεμικό ημερολόγιο του τάγματος και φρόντισε για τη φύλαξή του στην Αθήνα μετά τον πόλεμο. Μαζί με άλλα έγγραφα και φωτογραφίες το ημερολόγιο αποτελεί μοναδική πηγή ιστορίας που απόκειται σε μορφή ψηφιακού αντίγραφου στα Γενικά Αρχεία του Κράτους στην Κομοτηνή.
Σύμφωνα με το πολεμικό ημερολόγιο, η συνολική δύναμη του τρίτου τάγματος του 29ου Συντάγματος Πεζικού ήταν 27 αξιωματικοί και 971 οπλίτες. Από την ονομαστική κατάταξη περίπου 100 αξιωματικών και οπλιτών (αφορά ένα από τα πέντε τμήματα του τάγματος), τα 2/3 των ανδρών κατάγονταν από την περιοχή της Ροδόπης και το 1/3 από άλλα μέρη της Ελλάδας (κυρίως από το Ρέθυμνο της Κρήτης). Στη δύναμη αυτή πολέμησαν Χριστιανοί (μεταξύ αυτών και Αρμένιοι), Μουσουλμάνοι και Εβραίοι έμποροι, εργάτες, γεωργοί και επαγγελματίες από την πόλη της Κομοτηνής και τα χωριά Αμβροσία, Αρίσβη, Ασκητές, Ασώματοι, Βυρσίνη, Θρυλόριο, Ίασμος, Καλλιθέα, Κίζαρι, Κρωβύλη, Λοφάριο, Μαρώνεια, Νέο Καβακλή, Νέα Καλλίστη, Παραδημή, Πόρπη, Προσκυνητές, Πρωτάτο, Σάπες, Σμιγάδα, Φανάρι και Χαμηλό.
Η αναχώρηση του τάγματος έγινε με ακμαίο ηθικό και καλό καιρό στις 6.30 το απόγευμα στις 18 Νοεμβρίου 1940. Πρώτος προορισμός το Αμύνταιο της Φλώρινας. Υπήρξε και ένα απρόοπτο στη διαδρομή καθώς το πρώτο τρένο συγκρούστηκε με άλλο χωρίς θύματα. Τέσσερις ημέρες αργότερα πατούσαν σε Αλβανικό έδαφος διανύοντας πορεία 21 χιλιομέτρων και κάτω από αντίξοες καιρικές συνθήκες. Για δέκα περίπου ημέρες, μετακινούνταν συνεχώς σε διάφορα υψώματα κοντά στα αλβανογιουγκοσλαβικά σύνορα. Στις 3 Δεκεμβρίου οι άνδρες του δέχτηκαν την πρώτη επίθεση από το ιταλικό πυροβολικό. Ο Βάρσος γράφει στο ημερολόγιο της μονάδας: «Το Τάγμα μας λάμβανε το πρώτον βάπτισμα του πυρός. Επί ώραν εσυνεχίζετο η εχθρική βολή, χωρίς ουδεμίαν απώλειαν, ούτε τραυματισμόν. Ουδεμία μείωσις του ηθικού των ανδρών». Πρέπει να υπογραμμιστεί πως ο ελληνικός στρατός αγωνιζόταν εναντίον μιας αληθινής πολεμικής μηχανής, με ανώτερο στρατιωτικό εξοπλισμό, άφθονο πολεμικό υλικό, πιο οργανωμένες υγειονομικές υπηρεσίες, καλύτερη σίτιση και υποστήριξη από πολεμική αεροπορία.
Τις επόμενες ημέρες, άλλοτε με βροχή και άλλοτε με πυκνή χιονόπτωση, το τρίτο τάγμα του 29ου Συντάγματος Πεζικού έλαβε μέρος στις επιθέσεις του ελληνικού στρατού για την κατάληψη των υψωμάτων Φίλιππος και Μακεδονία (Πόγραδετς) και του τραπεζοειδούς (Καλυβάτσι-Πόγραδετς) από τις 5 μέχρι και 9 Δεκεμβρίου 1940. Την πρώτη ημέρα των μαχών, το τάγμα είχε τους πρώτους πέντε νεκρούς στο 10ο λόχο: τον λοχία Στ. Κωνσταντίνου και τον στρατιώτη Γιουσούφ Ογλού Οσμάν από την Κομοτηνή, τον στρ. Ευάγγελο Ματσούδη από τον Ίασμο, τον στρ. Κλ. Μανούσο από τα Ανώγεια Ρεθύμνου και τον στρ. Χρ. Νετσκέμη από το χωριό Πεντάλοφος Σουφλίου. Άλλοι 2 δηλώθηκαν ως εξαφανισθέντες και 29 άνδρες τραυματίστηκαν. Οι απώλειες συνεχίστηκαν και τις επόμενες ημέρες χωρίς να κάμψουν το ηθικό των στρατιωτών.
Ενώ οι συγκρούσεις μεταξύ των Ιταλών και των Ελλήνων συνεχίζονταν με σφοδρότητα στην περιοχή για ημέρες, οι άνδρες του τρίτου τάγματος έλαβαν θέσεις προφυλακής μάχης. Από τις 13 Δεκεμβρίου εμφανίστηκαν τα πρώτα κρούσματα «παγοπληξίας» τα οποία αυξήθηκαν τις επόμενες ημέρες εξαιτίας των καιρικών συνθηκών. Είχε φτάσει η ώρα της ανασύνταξης και της ξεκούρασης για τους γενναίους. Στις 19 Δεκεμβρίου, ύστερα από δύο εβδομάδες φονικών συγκρούσεων, οι άνδρες από την Κομοτηνή αναχωρούσαν για την «Πόσνιτσα». Το επόμενο χρονικό διάστημα (περίπου επτά εβδομάδες), το τάγμα οργάνωσε κέντρο αντιστάσεως και δόθηκε ευκαιρία για την εκπαίδευση κυρίως των νεοαφιχθέντων οπλιτών οι οποίοι δεν είχαν την εμπειρία των σκληρών μαχών.
Αυτό το διάστημα ο Βάρσος αλληλογραφούσε με την οικογένεια και τους φίλους του. Διασώθηκαν μόνο κάποιες επιστολές φίλων και συγγενών του, ενώ τα δικά του γράμματα προς τους γονείς του δεν βρέθηκαν στο Αρχείο του. Στις επιστολές των φίλων του κυριαρχεί ο πατριωτισμός, η συγκίνηση και η αγωνία για τη ζωή του, ενώ δεν λείπει και το χιούμορ. Ο Μάριος υπηρετούσε ως οδηγός αυτοκινήτου σε μονάδα εντός του Αλβανικού εδάφους και γράφει στον Βάρσο την προπαραμονή των Χριστουγέννων του 1940: «Αγαπητέ μου Γιάννη, Περνώ καλούτσικα. Κρύο εδώ μπόλικο. Χιόνι άφθονο. Μας επετέθη ένα αεροπλάνο. Κατέβηκε στα 40-50 μέτρα και μας πολυβόλησε. Δεν μας έκανε απολύτως τίποτα. Εγώ πάτησα τη μηχανή και τράβαγα ολοταχώς. Μόνο από την ταχύτητα και τη σχετική ταραχή μου έπεσα σ’ ένα λάκ[κ]ο και έσπασα το σιλανσιέ. Ψιλοπράματα…Τώρα κάνει σαν βομβαρδιστικό αεροπλάνο! Φαντάζομαι να μου φυλάξης κανένα λάφυρο για ανάμνηση. Εγώ σου φύλαξα μια αμυντική χειροβομβίδα για ταμπακιέρα!».
Από τις 11 Φεβρουαρίου 1941 και μέχρι το τέλος του μήνα, το τάγμα άλλαζε συνεχώς θέσεις με νυχτερινή πορεία αρκετών χιλιομέτρων και νοτιοδυτική κατεύθυνση, συχνά κάτω από αντίξοες καιρικές συνθήκες και σε δύσβατο έδαφος. Στις 28 του μήνα, οι άνδρες του δέχτηκαν τα πρώτα αραιά πυρά του ιταλικού πυροβολικού. Τις επόμενες ημέρες, και σε υψόμετρο άνω των 1.000 μέτρων, αυτά τα νέα παιδιά από την πεδιάδα και τα ορεινά χωριά της Ροδόπης, τα Ανώγεια της Κρήτης και άλλες περιοχές ρίχτηκαν ξανά σε μια πολυήμερη αιματηρή σύγκρουση που έφερε λαμπρές νίκες για τους Έλληνες: κατέλαβαν τη στενωπό Κλεισούρας-Τεπελενίου στις 2 Μαρτίου και το χωριό Μετζικοράνη και την περιοχή του στις 7 Μαρτίου. Η πλέον αιματηρή ημέρα ήταν η 10η Μαρτίου 1941, όταν σκοτώθηκαν ή τραυματίστηκαν 134 αξιωματικοί και οπλίτες και άλλοι 8 ήταν αγνοούμενοι κατά την επίθεση για την κατάληψη του υψοδείκτη 1.623. Μπορούμε να υποθέσουμε πως αυτή η στιγμή ήταν η χειρότερη για τους άντρες του τάγματος από την έναρξη του πολέμου. Ωστόσο, από την επομένη και μέχρι τις 20 Μαρτίου, κατάφεραν να ανασυνταχτούν και να αντισταθούν στις συνεχείς αντεπιθέσεις των ιταλικών δυνάμεων.
Ύστερα από τη διακοπή των εχθροπραξιών για μερικές ημέρες, το τάγμα δέχτηκε ξανά ιταλικές επιθέσεις στις 6 Απριλίου και τις επόμενες ημέρες. Πρέπει να υπογραμμιστεί πως οι επιθέσεις σημειώνονταν ταυτόχρονα με τη γερμανική επίθεση στη γραμμή των Οχυρών στη βόρεια Ελλάδα. Στις 14 Απριλίου το τάγμα έχασε πέντε άνδρες οι οποίοι ήταν μάλλον και η τελευταία απώλεια για τη δύναμή του στο πεδίο της μάχης. Την ίδια ημέρα το τάγμα άρχισε ξανά πορείες ακολουθώντας το σύνταγμα ως οπισθοφυλακή. Η μετακίνηση οφείλονταν στην απόφαση της ηγεσίας να συμπτυχθούν οι ελληνικές δυνάμεις. Στο πολεμικό ημερολόγιο γίνεται για πρώτη φορά λόγος πως το ηθικό των ανδρών «δεν ευρίσκεται εις ευχάριστον σημείον». Η απόφαση της ηγεσίας για σύμπτυξη και υποχώρηση και οι πληροφορίες για την προέλαση των γερμανικών δυνάμεων στη Μακεδονία προκάλεσαν πικρία στους φιλότιμους στρατιώτες. Στις 25 Απριλίου ο αγώνας έλαβε και τυπικά τέλος με την απόθεση του οπλισμού των γενναίων. Τις επόμενες ημέρες, άλλοτε οργανωμένα και άλλοτε όχι, ξεκίνησε η επιστροφή των πολεμιστών στην ιδιαίτερη πατρίδα τους. Αυτούς τους πέντε μήνες, οι αξιωματικοί και οι οπλίτες του τρίτου τάγματος του 29ου συντάγματος πεζικού Κομοτηνής επέδειξαν γενναιότητα, πειθαρχία, φιλότιμο και συντροφικότητα.
Στις 6 Μαΐου 1941 το Σύνταγμα διαλύθηκε κατόπιν της διαταγής αρ. 113/4-5-1941. Ο έφεδρος ανθυπολοχαγός Ιωάννης Βάρσος έλαβε φύλλο πορείας για την Αθήνα την παραπάνω ημερομηνία. Για την προσφορά του στην πατρίδα τιμήθηκε με τον Πολεμικό Σταυρό Γ΄ τάξεως και τον Αργυρό Σταυρό Τάγματος Γεωργίου του Α΄ μετά ξιφών (1948). Μετά τον πόλεμο εργάστηκε στην Τράπεζα της Ελλάδος και έφτασε στο βαθμό του Επιθεωρητή. Πέθανε στα 69 του χρόνια το 1982.
Υ.Γ. Ευχαριστούμε θερμά τον κ. Βασίλη Βάρσο, κάτοικο Αθηνών, για την παραχώρηση του πολεμικού ημερολογίου, εγγράφων και φωτογραφιών από το αρχείο του πατέρα του και ελπίζουμε πως η πράξη του θα βρει μιμητές στην Κομοτηνή.
* Ο Βασίλης Ριτζαλέος είναι εκπαιδευτικός-διδάκτορας Νεοτέρας ιστορίας του Α.Π.Θ.και εργάζεται στα Γενικά Αρχεία του Κράτους Νομού Ροδόπης με έδρα την Κομοτηνή.
Αφιέρωμα στους πολεμιστές της Κομοτηνής
70 χρόνια από τον Ελληνοϊταλικό πόλεμο
του Βασίλη Ριτζαλέου*
Ο Ιωάννης Βάρσος (γεν. Αθήνα 1913), απόφοιτος του Παντείου Πανεπιστημίου και έφεδρος αξιωματικός του ελληνικού στρατού, υπηρέτησε στο τρίτο τάγμα του 29ου Συντάγματος Πεζικού Κομοτηνής στη διάρκεια του ελληνοϊταλικού πολέμου (1940-1941). Εκτελώντας χρέη λοχαγού, κρατούσε καθημερινά το πολεμικό ημερολόγιο του τάγματος και φρόντισε για τη φύλαξή του στην Αθήνα μετά τον πόλεμο. Μαζί με άλλα έγγραφα και φωτογραφίες το ημερολόγιο αποτελεί μοναδική πηγή ιστορίας που απόκειται σε μορφή ψηφιακού αντίγραφου στα Γενικά Αρχεία του Κράτους στην Κομοτηνή.
Σύμφωνα με το πολεμικό ημερολόγιο, η συνολική δύναμη του τρίτου τάγματος του 29ου Συντάγματος Πεζικού ήταν 27 αξιωματικοί και 971 οπλίτες. Από την ονομαστική κατάταξη περίπου 100 αξιωματικών και οπλιτών (αφορά ένα από τα πέντε τμήματα του τάγματος), τα 2/3 των ανδρών κατάγονταν από την περιοχή της Ροδόπης και το 1/3 από άλλα μέρη της Ελλάδας (κυρίως από το Ρέθυμνο της Κρήτης). Στη δύναμη αυτή πολέμησαν Χριστιανοί (μεταξύ αυτών και Αρμένιοι), Μουσουλμάνοι και Εβραίοι έμποροι, εργάτες, γεωργοί και επαγγελματίες από την πόλη της Κομοτηνής και τα χωριά Αμβροσία, Αρίσβη, Ασκητές, Ασώματοι, Βυρσίνη, Θρυλόριο, Ίασμος, Καλλιθέα, Κίζαρι, Κρωβύλη, Λοφάριο, Μαρώνεια, Νέο Καβακλή, Νέα Καλλίστη, Παραδημή, Πόρπη, Προσκυνητές, Πρωτάτο, Σάπες, Σμιγάδα, Φανάρι και Χαμηλό.
Η αναχώρηση του τάγματος έγινε με ακμαίο ηθικό και καλό καιρό στις 6.30 το απόγευμα στις 18 Νοεμβρίου 1940. Πρώτος προορισμός το Αμύνταιο της Φλώρινας. Υπήρξε και ένα απρόοπτο στη διαδρομή καθώς το πρώτο τρένο συγκρούστηκε με άλλο χωρίς θύματα. Τέσσερις ημέρες αργότερα πατούσαν σε Αλβανικό έδαφος διανύοντας πορεία 21 χιλιομέτρων και κάτω από αντίξοες καιρικές συνθήκες. Για δέκα περίπου ημέρες, μετακινούνταν συνεχώς σε διάφορα υψώματα κοντά στα αλβανογιουγκοσλαβικά σύνορα. Στις 3 Δεκεμβρίου οι άνδρες του δέχτηκαν την πρώτη επίθεση από το ιταλικό πυροβολικό. Ο Βάρσος γράφει στο ημερολόγιο της μονάδας: «Το Τάγμα μας λάμβανε το πρώτον βάπτισμα του πυρός. Επί ώραν εσυνεχίζετο η εχθρική βολή, χωρίς ουδεμίαν απώλειαν, ούτε τραυματισμόν. Ουδεμία μείωσις του ηθικού των ανδρών». Πρέπει να υπογραμμιστεί πως ο ελληνικός στρατός αγωνιζόταν εναντίον μιας αληθινής πολεμικής μηχανής, με ανώτερο στρατιωτικό εξοπλισμό, άφθονο πολεμικό υλικό, πιο οργανωμένες υγειονομικές υπηρεσίες, καλύτερη σίτιση και υποστήριξη από πολεμική αεροπορία.
Τις επόμενες ημέρες, άλλοτε με βροχή και άλλοτε με πυκνή χιονόπτωση, το τρίτο τάγμα του 29ου Συντάγματος Πεζικού έλαβε μέρος στις επιθέσεις του ελληνικού στρατού για την κατάληψη των υψωμάτων Φίλιππος και Μακεδονία (Πόγραδετς) και του τραπεζοειδούς (Καλυβάτσι-Πόγραδετς) από τις 5 μέχρι και 9 Δεκεμβρίου 1940. Την πρώτη ημέρα των μαχών, το τάγμα είχε τους πρώτους πέντε νεκρούς στο 10ο λόχο: τον λοχία Στ. Κωνσταντίνου και τον στρατιώτη Γιουσούφ Ογλού Οσμάν από την Κομοτηνή, τον στρ. Ευάγγελο Ματσούδη από τον Ίασμο, τον στρ. Κλ. Μανούσο από τα Ανώγεια Ρεθύμνου και τον στρ. Χρ. Νετσκέμη από το χωριό Πεντάλοφος Σουφλίου. Άλλοι 2 δηλώθηκαν ως εξαφανισθέντες και 29 άνδρες τραυματίστηκαν. Οι απώλειες συνεχίστηκαν και τις επόμενες ημέρες χωρίς να κάμψουν το ηθικό των στρατιωτών.
Ενώ οι συγκρούσεις μεταξύ των Ιταλών και των Ελλήνων συνεχίζονταν με σφοδρότητα στην περιοχή για ημέρες, οι άνδρες του τρίτου τάγματος έλαβαν θέσεις προφυλακής μάχης. Από τις 13 Δεκεμβρίου εμφανίστηκαν τα πρώτα κρούσματα «παγοπληξίας» τα οποία αυξήθηκαν τις επόμενες ημέρες εξαιτίας των καιρικών συνθηκών. Είχε φτάσει η ώρα της ανασύνταξης και της ξεκούρασης για τους γενναίους. Στις 19 Δεκεμβρίου, ύστερα από δύο εβδομάδες φονικών συγκρούσεων, οι άνδρες από την Κομοτηνή αναχωρούσαν για την «Πόσνιτσα». Το επόμενο χρονικό διάστημα (περίπου επτά εβδομάδες), το τάγμα οργάνωσε κέντρο αντιστάσεως και δόθηκε ευκαιρία για την εκπαίδευση κυρίως των νεοαφιχθέντων οπλιτών οι οποίοι δεν είχαν την εμπειρία των σκληρών μαχών.
Αυτό το διάστημα ο Βάρσος αλληλογραφούσε με την οικογένεια και τους φίλους του. Διασώθηκαν μόνο κάποιες επιστολές φίλων και συγγενών του, ενώ τα δικά του γράμματα προς τους γονείς του δεν βρέθηκαν στο Αρχείο του. Στις επιστολές των φίλων του κυριαρχεί ο πατριωτισμός, η συγκίνηση και η αγωνία για τη ζωή του, ενώ δεν λείπει και το χιούμορ. Ο Μάριος υπηρετούσε ως οδηγός αυτοκινήτου σε μονάδα εντός του Αλβανικού εδάφους και γράφει στον Βάρσο την προπαραμονή των Χριστουγέννων του 1940: «Αγαπητέ μου Γιάννη, Περνώ καλούτσικα. Κρύο εδώ μπόλικο. Χιόνι άφθονο. Μας επετέθη ένα αεροπλάνο. Κατέβηκε στα 40-50 μέτρα και μας πολυβόλησε. Δεν μας έκανε απολύτως τίποτα. Εγώ πάτησα τη μηχανή και τράβαγα ολοταχώς. Μόνο από την ταχύτητα και τη σχετική ταραχή μου έπεσα σ’ ένα λάκ[κ]ο και έσπασα το σιλανσιέ. Ψιλοπράματα…Τώρα κάνει σαν βομβαρδιστικό αεροπλάνο! Φαντάζομαι να μου φυλάξης κανένα λάφυρο για ανάμνηση. Εγώ σου φύλαξα μια αμυντική χειροβομβίδα για ταμπακιέρα!».
Από τις 11 Φεβρουαρίου 1941 και μέχρι το τέλος του μήνα, το τάγμα άλλαζε συνεχώς θέσεις με νυχτερινή πορεία αρκετών χιλιομέτρων και νοτιοδυτική κατεύθυνση, συχνά κάτω από αντίξοες καιρικές συνθήκες και σε δύσβατο έδαφος. Στις 28 του μήνα, οι άνδρες του δέχτηκαν τα πρώτα αραιά πυρά του ιταλικού πυροβολικού. Τις επόμενες ημέρες, και σε υψόμετρο άνω των 1.000 μέτρων, αυτά τα νέα παιδιά από την πεδιάδα και τα ορεινά χωριά της Ροδόπης, τα Ανώγεια της Κρήτης και άλλες περιοχές ρίχτηκαν ξανά σε μια πολυήμερη αιματηρή σύγκρουση που έφερε λαμπρές νίκες για τους Έλληνες: κατέλαβαν τη στενωπό Κλεισούρας-Τεπελενίου στις 2 Μαρτίου και το χωριό Μετζικοράνη και την περιοχή του στις 7 Μαρτίου. Η πλέον αιματηρή ημέρα ήταν η 10η Μαρτίου 1941, όταν σκοτώθηκαν ή τραυματίστηκαν 134 αξιωματικοί και οπλίτες και άλλοι 8 ήταν αγνοούμενοι κατά την επίθεση για την κατάληψη του υψοδείκτη 1.623. Μπορούμε να υποθέσουμε πως αυτή η στιγμή ήταν η χειρότερη για τους άντρες του τάγματος από την έναρξη του πολέμου. Ωστόσο, από την επομένη και μέχρι τις 20 Μαρτίου, κατάφεραν να ανασυνταχτούν και να αντισταθούν στις συνεχείς αντεπιθέσεις των ιταλικών δυνάμεων.
Ύστερα από τη διακοπή των εχθροπραξιών για μερικές ημέρες, το τάγμα δέχτηκε ξανά ιταλικές επιθέσεις στις 6 Απριλίου και τις επόμενες ημέρες. Πρέπει να υπογραμμιστεί πως οι επιθέσεις σημειώνονταν ταυτόχρονα με τη γερμανική επίθεση στη γραμμή των Οχυρών στη βόρεια Ελλάδα. Στις 14 Απριλίου το τάγμα έχασε πέντε άνδρες οι οποίοι ήταν μάλλον και η τελευταία απώλεια για τη δύναμή του στο πεδίο της μάχης. Την ίδια ημέρα το τάγμα άρχισε ξανά πορείες ακολουθώντας το σύνταγμα ως οπισθοφυλακή. Η μετακίνηση οφείλονταν στην απόφαση της ηγεσίας να συμπτυχθούν οι ελληνικές δυνάμεις. Στο πολεμικό ημερολόγιο γίνεται για πρώτη φορά λόγος πως το ηθικό των ανδρών «δεν ευρίσκεται εις ευχάριστον σημείον». Η απόφαση της ηγεσίας για σύμπτυξη και υποχώρηση και οι πληροφορίες για την προέλαση των γερμανικών δυνάμεων στη Μακεδονία προκάλεσαν πικρία στους φιλότιμους στρατιώτες. Στις 25 Απριλίου ο αγώνας έλαβε και τυπικά τέλος με την απόθεση του οπλισμού των γενναίων. Τις επόμενες ημέρες, άλλοτε οργανωμένα και άλλοτε όχι, ξεκίνησε η επιστροφή των πολεμιστών στην ιδιαίτερη πατρίδα τους. Αυτούς τους πέντε μήνες, οι αξιωματικοί και οι οπλίτες του τρίτου τάγματος του 29ου συντάγματος πεζικού Κομοτηνής επέδειξαν γενναιότητα, πειθαρχία, φιλότιμο και συντροφικότητα.
Στις 6 Μαΐου 1941 το Σύνταγμα διαλύθηκε κατόπιν της διαταγής αρ. 113/4-5-1941. Ο έφεδρος ανθυπολοχαγός Ιωάννης Βάρσος έλαβε φύλλο πορείας για την Αθήνα την παραπάνω ημερομηνία. Για την προσφορά του στην πατρίδα τιμήθηκε με τον Πολεμικό Σταυρό Γ΄ τάξεως και τον Αργυρό Σταυρό Τάγματος Γεωργίου του Α΄ μετά ξιφών (1948). Μετά τον πόλεμο εργάστηκε στην Τράπεζα της Ελλάδος και έφτασε στο βαθμό του Επιθεωρητή. Πέθανε στα 69 του χρόνια το 1982.
Υ.Γ. Ευχαριστούμε θερμά τον κ. Βασίλη Βάρσο, κάτοικο Αθηνών, για την παραχώρηση του πολεμικού ημερολογίου, εγγράφων και φωτογραφιών από το αρχείο του πατέρα του και ελπίζουμε πως η πράξη του θα βρει μιμητές στην Κομοτηνή.
* Ο Βασίλης Ριτζαλέος είναι εκπαιδευτικός-διδάκτορας Νεοτέρας ιστορίας του Α.Π.Θ.και εργάζεται στα Γενικά Αρχεία του Κράτους Νομού Ροδόπης με έδρα την Κομοτηνή.
Ο άντρας ο comptuteras
Τρίτη, 27 Μαΐου 2008
Παρακαλείται όποιος δεν διαθέτει αίσθηση του χιούμορ να ΜΗΝ διαβάσει το ακόλουθο κείμενο…lol (laughing out loud)
Η ιστορία που ακολουθεί είναι γραμμένη με καλή διάθεση …
Έχουμε λοιπόν ένα νέο ζευγάρι ας πούμε την Μαρία και τον ….
Η Μαρία είναι μια πολύ όμορφη κοπέλα (όχι δεν είμαι εγώ) αλλά άσχετη με τους υπολογιστές, ερωτεύεται όμως τον φίλο μας που είναι άσσος και ξέρει τα πάντα τόσο για τη χρήση όσο και για τον προγραμματισμό …Η ζωή τους κυλά όμορφα μέχρι που αρχίζει η συμβίωση …
-Μωρό μου που είναι τα cd’s που έφερε χθες ο Κώστας;
-Τι cd’s ;
-Κάτι σπασμένα παιχνίδια …
-Μα καλά αφού είναι σπασμένα τι τα θες και δεν τα πετάς;
. . . ακολουθεί η εξήγηση ότι σπασμένα είναι τα αντιγραμμένα παιχνίδια …
-Μα αγάπη μου είναι νόμιμο αυτό; …
… Η φίλη μας χαμογελά και σκέφτεται πως δεν πειράζει, θα παίξει λίγο το παιδί και το βράδυ θα έρθει στην αγκαλιά της …
Κατά τις 3 το πρωί λοιπόν αφού κουράστηκε να περιμένει πάει στον καλό της για να τον ρωτήσει τι κάνει τέτοια ώρα στο pc …. chatάρω μωρό μου μ’ ένα φίλο από την Αμερική … ξέρεις είναι πιο φτηνό από το τηλέφωνο …
-Τσατάρεις;
-Ναι κάνω chat … μιλάω πως το λένε …
-Αργείς; Γιατί νυστάζω …
-Σε λιγάκι έρχομαι, θέλω να κάνω και λίγο blogging πρώτα …
-Α αυτό το ξέρω …. Χαίρεται η Μαρία … είσαι blogger … τι ωραία ...! αλλά τι σημαίνει blog ;η Τίνα που είναι καθηγήτρια αγγλικών μου είπε ότι δεν υπάρχει τέτοια λέξη αγγλικά…
-Ναι καρδιά μου γιατί είναι νέα λέξη σύνθετη από το web και το log οκ;
-Καλά καλά μου τα εξηγείς άλλη ώρα … και τι σε ρωτά ο φίλος σου;
-Αν με το gimp μπορείς να σώσεις gifάκι..
-Ε; μένει η Μαρία … δηλαδή;
-Μωράκι μου δεν σου λέω για να μην μαθαίνεις…έλα έλα πλάκα σου κάνω. Της δίνει ένα φιλάκι και την στέλνει για ύπνο …
Αύριο είναι Κυριακή … δεν βιαζόμαστε σκέφτεται …
Την επόμενη μέρα που ξυπνά αργά το μεσημέρι … βρίσκει τη Μαρία να κάθεται στο pc !
-Αγαπούλα τι κάνεις στο pc ΜΟΥ; Αν θέλεις να surfaρεις να πάρεις δικό σου pc!
-Κάνω chat απαντά χαρούμενη! Όπως μου έδειξες. Το msn είναι εύκολο! …και το pc ανοιχτό … Η Natasha σου είπε καλημέρα και από ευγένεια της απάντησα, πολύ ευγενική κοπέλα!...
-Οκ αλλά τώρα πήγαινε να μου φτιάξεις ένα καφεδάκι! Ε μωρό μου; Θέλω να ελέγξω τα e-mail μου…
-Οκ του δίνει ένα φιλάκι και πάει στη κουζίνα …όταν τον ακούει να φωνάζει ξαφνικά…
‘’Γμτ με το fishing έλος πια με τα spam μα που την βρήκαν αυτή την διεύθυνση;…’’
-Ταραγμένη η Μαρία μπαίνει στο γραφείο, τον ιερό του χώρο, το άβατο της πληροφορικής και τον ρωτά… τι έγινε καλέ μου πήγαν οι φίλοι σου για ψάρεμα και δεν σου είπαν;
Μην σπάσεις τίποτα σε παρακαλώ !
Τι να της εξηγήσει τώρα … Ας το καλή μου ….απαντά … και συνεχίζει, θα έρθει ένας παλιός συμμαθητής μου το απόγευμα δεν σε πειράζει ε;
-Ποιος;
-Δεν τον ξέρεις, είχαμε χαθεί και βρεθήκαμε στο facebook !!!
Η Μαρία τον κοιτά σοβαρά και του λέει: ‘’Πες μου σε παρακαλώ ότι δεν είσαι hacker!’’
-Μωράκι μου ένας απλός προγραμματιστής είμαι, κώδικα html γράφω και ετοιμάζω ένα java προγραμματάκι στο ΒlueJ...
Η Μαρία είχε πια παραιτηθεί …δεν καταλάβαινε τίποτα…
Το απόγευμα ο παλιός συμμαθητής έφτασε κουβαλώντας μαζί ένα μεγάλο κουτί
Το έφερα το εργαλείο θα καταφέρουμε να chipaρουμε το play station μεγάλε;
-Βεβαίως!
Η συζήτηση κυλά ήσυχα αλλά η Μαρία δεν μπορεί να συμμετέχει ….
-Έκανες overclocking και έκαψες τον επεξεργαστή; Έπρεπε να βάλλεις υδρόψυξη ρε φίλε !Αχ εσείς οι χρήστες!…
Αποχωρεί στην κουζίνα της … όταν ακούει ‘’Εσύ είσαι που γράφεις τα σεντόνια στο blog;’’ … πιάνοντας μόνο την λέξη ‘’σεντόνια’’ μπαίνει μέσα και σχολιάζει …. Είδες που ο φίλος σου βοηθά τη γυναίκα του και απλώνει τα σεντόνια!...
**********
Ο καιρός κυλά και η Μαρία δεν αντέχει ούτε να το βλέπει αυτό το μηχάνημα…
Ο καλός της περνά όλο και περισσότερες ώρες μπροστά στον υπολογιστή του, και δεν της δίνει πια την σημασία που θα ήθελε …
Κάποια μέρα μπροστά στον αγαπημένο της, γυρνά και λέει σε μια φίλη της … :έτσι μου έρχεται να το σπάσω καμιά ώρα ‘’ κι εκείνος της απαντά γλυκά, ναι μωρό μου γιατί χρειάζομαι αναβάθμιση …’’
**********************************
***********************
**************
Υ.Σ. Αν νομίζετε ότι είμαι υπερβολική, θα σας πω απλά ότι έχω ακούσει το 90% από τις ατάκες αυτές … κι αν ήμουν η Μαρία … θα έμενα μαζί του, γιατί προτιμώ το ψηφιακό κέρατο από το κανονικό, γιατί συνήθως ο άντρας ο computeras έχει γκόμενα το pc. Γιατί κατά βάθος είναι καλό παιδί …
Αν ήμουν η Μαρία … θα γινόμουν η Μαρία που είμαι τώρα … Που γυρνάει και ρωτάει; Τι προτιμάς τα adventure ή τα strategy, το blogging ή το chating; Να surfάρεις ή να postάρεις; Που όταν ένας φίλος computeras με συστήνει σε φίλο του γυρνάει και λέει … ‘’δικιά μας είναι’’
**********
Αφιερωμένο στον αδερφό μου και σε όλους τους computerades φίλους μου … που δεν είναι και λίγοι …
Ένα μεγάλο ευχαριστώ στην Αρίστη τη δική μου Beta Tester …
Και σε όσου το διαβάσουν για την κατανόηση τους …
Αναρτήθηκε από Μαρια στις 2:53 π.μ.
Παρακαλείται όποιος δεν διαθέτει αίσθηση του χιούμορ να ΜΗΝ διαβάσει το ακόλουθο κείμενο…lol (laughing out loud)
Η ιστορία που ακολουθεί είναι γραμμένη με καλή διάθεση …
Έχουμε λοιπόν ένα νέο ζευγάρι ας πούμε την Μαρία και τον ….
Η Μαρία είναι μια πολύ όμορφη κοπέλα (όχι δεν είμαι εγώ) αλλά άσχετη με τους υπολογιστές, ερωτεύεται όμως τον φίλο μας που είναι άσσος και ξέρει τα πάντα τόσο για τη χρήση όσο και για τον προγραμματισμό …Η ζωή τους κυλά όμορφα μέχρι που αρχίζει η συμβίωση …
-Μωρό μου που είναι τα cd’s που έφερε χθες ο Κώστας;
-Τι cd’s ;
-Κάτι σπασμένα παιχνίδια …
-Μα καλά αφού είναι σπασμένα τι τα θες και δεν τα πετάς;
. . . ακολουθεί η εξήγηση ότι σπασμένα είναι τα αντιγραμμένα παιχνίδια …
-Μα αγάπη μου είναι νόμιμο αυτό; …
… Η φίλη μας χαμογελά και σκέφτεται πως δεν πειράζει, θα παίξει λίγο το παιδί και το βράδυ θα έρθει στην αγκαλιά της …
Κατά τις 3 το πρωί λοιπόν αφού κουράστηκε να περιμένει πάει στον καλό της για να τον ρωτήσει τι κάνει τέτοια ώρα στο pc …. chatάρω μωρό μου μ’ ένα φίλο από την Αμερική … ξέρεις είναι πιο φτηνό από το τηλέφωνο …
-Τσατάρεις;
-Ναι κάνω chat … μιλάω πως το λένε …
-Αργείς; Γιατί νυστάζω …
-Σε λιγάκι έρχομαι, θέλω να κάνω και λίγο blogging πρώτα …
-Α αυτό το ξέρω …. Χαίρεται η Μαρία … είσαι blogger … τι ωραία ...! αλλά τι σημαίνει blog ;η Τίνα που είναι καθηγήτρια αγγλικών μου είπε ότι δεν υπάρχει τέτοια λέξη αγγλικά…
-Ναι καρδιά μου γιατί είναι νέα λέξη σύνθετη από το web και το log οκ;
-Καλά καλά μου τα εξηγείς άλλη ώρα … και τι σε ρωτά ο φίλος σου;
-Αν με το gimp μπορείς να σώσεις gifάκι..
-Ε; μένει η Μαρία … δηλαδή;
-Μωράκι μου δεν σου λέω για να μην μαθαίνεις…έλα έλα πλάκα σου κάνω. Της δίνει ένα φιλάκι και την στέλνει για ύπνο …
Αύριο είναι Κυριακή … δεν βιαζόμαστε σκέφτεται …
Την επόμενη μέρα που ξυπνά αργά το μεσημέρι … βρίσκει τη Μαρία να κάθεται στο pc !
-Αγαπούλα τι κάνεις στο pc ΜΟΥ; Αν θέλεις να surfaρεις να πάρεις δικό σου pc!
-Κάνω chat απαντά χαρούμενη! Όπως μου έδειξες. Το msn είναι εύκολο! …και το pc ανοιχτό … Η Natasha σου είπε καλημέρα και από ευγένεια της απάντησα, πολύ ευγενική κοπέλα!...
-Οκ αλλά τώρα πήγαινε να μου φτιάξεις ένα καφεδάκι! Ε μωρό μου; Θέλω να ελέγξω τα e-mail μου…
-Οκ του δίνει ένα φιλάκι και πάει στη κουζίνα …όταν τον ακούει να φωνάζει ξαφνικά…
‘’Γμτ με το fishing έλος πια με τα spam μα που την βρήκαν αυτή την διεύθυνση;…’’
-Ταραγμένη η Μαρία μπαίνει στο γραφείο, τον ιερό του χώρο, το άβατο της πληροφορικής και τον ρωτά… τι έγινε καλέ μου πήγαν οι φίλοι σου για ψάρεμα και δεν σου είπαν;
Μην σπάσεις τίποτα σε παρακαλώ !
Τι να της εξηγήσει τώρα … Ας το καλή μου ….απαντά … και συνεχίζει, θα έρθει ένας παλιός συμμαθητής μου το απόγευμα δεν σε πειράζει ε;
-Ποιος;
-Δεν τον ξέρεις, είχαμε χαθεί και βρεθήκαμε στο facebook !!!
Η Μαρία τον κοιτά σοβαρά και του λέει: ‘’Πες μου σε παρακαλώ ότι δεν είσαι hacker!’’
-Μωράκι μου ένας απλός προγραμματιστής είμαι, κώδικα html γράφω και ετοιμάζω ένα java προγραμματάκι στο ΒlueJ...
Η Μαρία είχε πια παραιτηθεί …δεν καταλάβαινε τίποτα…
Το απόγευμα ο παλιός συμμαθητής έφτασε κουβαλώντας μαζί ένα μεγάλο κουτί
Το έφερα το εργαλείο θα καταφέρουμε να chipaρουμε το play station μεγάλε;
-Βεβαίως!
Η συζήτηση κυλά ήσυχα αλλά η Μαρία δεν μπορεί να συμμετέχει ….
-Έκανες overclocking και έκαψες τον επεξεργαστή; Έπρεπε να βάλλεις υδρόψυξη ρε φίλε !Αχ εσείς οι χρήστες!…
Αποχωρεί στην κουζίνα της … όταν ακούει ‘’Εσύ είσαι που γράφεις τα σεντόνια στο blog;’’ … πιάνοντας μόνο την λέξη ‘’σεντόνια’’ μπαίνει μέσα και σχολιάζει …. Είδες που ο φίλος σου βοηθά τη γυναίκα του και απλώνει τα σεντόνια!...
**********
Ο καιρός κυλά και η Μαρία δεν αντέχει ούτε να το βλέπει αυτό το μηχάνημα…
Ο καλός της περνά όλο και περισσότερες ώρες μπροστά στον υπολογιστή του, και δεν της δίνει πια την σημασία που θα ήθελε …
Κάποια μέρα μπροστά στον αγαπημένο της, γυρνά και λέει σε μια φίλη της … :έτσι μου έρχεται να το σπάσω καμιά ώρα ‘’ κι εκείνος της απαντά γλυκά, ναι μωρό μου γιατί χρειάζομαι αναβάθμιση …’’
**********************************
***********************
**************
Υ.Σ. Αν νομίζετε ότι είμαι υπερβολική, θα σας πω απλά ότι έχω ακούσει το 90% από τις ατάκες αυτές … κι αν ήμουν η Μαρία … θα έμενα μαζί του, γιατί προτιμώ το ψηφιακό κέρατο από το κανονικό, γιατί συνήθως ο άντρας ο computeras έχει γκόμενα το pc. Γιατί κατά βάθος είναι καλό παιδί …
Αν ήμουν η Μαρία … θα γινόμουν η Μαρία που είμαι τώρα … Που γυρνάει και ρωτάει; Τι προτιμάς τα adventure ή τα strategy, το blogging ή το chating; Να surfάρεις ή να postάρεις; Που όταν ένας φίλος computeras με συστήνει σε φίλο του γυρνάει και λέει … ‘’δικιά μας είναι’’
**********
Αφιερωμένο στον αδερφό μου και σε όλους τους computerades φίλους μου … που δεν είναι και λίγοι …
Ένα μεγάλο ευχαριστώ στην Αρίστη τη δική μου Beta Tester …
Και σε όσου το διαβάσουν για την κατανόηση τους …
Αναρτήθηκε από Μαρια στις 2:53 π.μ.
Δευτέρα 1 Νοεμβρίου 2010
tromaktiko: ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ & Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΗΣ
tromaktiko: ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ & Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΗΣ: "Τι γλώσσα μου έδωσαν; Eλληνική; Hellenic Quest λέγεται ένα πρόγραμμα ηλεκτρονικής εκμάθησης της Ελληνικής που το CNN άρχισε να διανέμει πα..."
Τρίτη 26 Οκτωβρίου 2010
Παρασκευή 22 Οκτωβρίου 2010
ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΟΥ ΙΙΙ/29 ΣΥΝΤΑΓΜ.ΠΕΖΙΚΟΥ
ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΣΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΧΡΟΝΟΣ ΚΟΜΟΤΗΝΗΣ 29/12/09
Ο Γιώργος Θ. Νεστωράκης θυμάται, ιστορεί και γράφει
Μνήμες απ’ τα παλιά
29.12.2009 Το πολεμικό ημερολόγιο 1940-1941 του 3ου Τάγματος του θρυλικού 29ου Συντάγματος Πεζικού της Κομοτηνής
Τις μέρες αυτές, ο «ΧΡΟΝΟΣ» είχε μια μεγάλη δημοσιογραφική αποκλειστικότητα. Δημοσίευσε αποσπάσματα και φωτογραφίες από ένα σπάνιο και αυθεντικό ιστορικό υλικό.
Πρόκειται για το ιδιόχειρο πολεμικό ημερολόγιο 1940-1941 του 3ου Τάγματος του 29ου Συντάγματος Πεζικού της Κομοτηνής, που τηρούσε καθ’ όλη την διάρκεια της εμπόλεμης περιόδου και συγκεκριμένα από της 17ης Νοεμβρίου 1940 έως και της 5ης Μαίου 1941, ο έφεδρος Λοχαγός αείμνηστος Ιωάννης Βάρσος, ως επιτελής του 3ου Τάγματος.
Το ιστορικό υλικό διέσωσε 70 ολόκληρα χρόνια και απέστειλε στο «ΧΡΟΝΟ» ο υιός του αείμνηστου και γενναίου εκείνου αξιωματικού, καινούριου φίλου μας (έστω και τηλεφωνικά) Βασίλειου Ι. Βάρσου. Το ιστορικό αυτό δημοσίευμα του «Χ» προκάλεσε και όπως ήταν φυσικό, αισθήματα βαθιάς συγκίνησης στο αγνωστικό κοινό και ιδιαίτερα στους λίγους εν ζωή της γενιάς εκείνης των ηρώων του 1940, που αιωνόβιοι σχεδόν βρίσκονται ανάμεσα μας αλλά και στην δική μας γενιά. Και τούτου γιατί ως έφηβοι την εποχή εκείνη του πολέμου, πολεμήσαμε και εμείς στα μετόπισθεν με τον δικό μας τρόπο. Προσωπικά, ας μας επιτραπεί να σημειώσουμε ότι αισθανόμαστε ιδιαίτερη συγκίνηση αλλά και μεγάλη τιμή, αφού όπως μας γράφει σε επιστολή του ο κληρονόμος του πολύτιμου αυτού ιστορικού υλικού κ. Βασίλειος Βάρσος, αφορμή να επικοινωνήσει με τον «ΧΡΟΝΟ», στάθηκε ένα προ 17ετίας (υπάρχει και νεότερο) δικό μας δημοσίευμα, που διάβασε τυχαία πρόσφατα στο διαδίκτυο.
Πράγματι, αρχικά στο φύλλο 8379 της 16ης Νοεμβρίου του 1993 του «ΧΡΟΝΟΥ», έγραψα ένα επετειακό άρθρο με τον τίτλο «Μια …άλλη 17η Νοεμβρίου, αλλά ξεχασμένη από τους Κομοτηναίους» και ήταν και είναι μεγάλη και ιστορική για την πόλη μας η 17η Νοεμβρίου του 1940. Γιατί την ημέρα εκείνη, συγκροτημένο τέλεια και ετοιμοπόλεμο αναχώρησε για το μέτωπο της Βορ. Ηπείρου (Αλβανία) το θρυλικό για τους Κομοτηναίους 29ο Σύνταγμα Πεζικού.
Το Σύνταγμα που έδωσε τις πιο σκληρές και αιματηρές μάχες στο Πόγραδετς, στο Τεπέλενι και όπου αλλού η προσταγή της πατρίδος το καλούσε. Γι’ αυτό και τιμής ένεκεν η πολιτεία το αναβάθμισε σε Ταξιαρχία με την επωνυμία «29η Ταξιαρχία ΠΟΓΡΑΔΕΤΣ».
Την ώρα που χαράσσονται αυτές οι σειρές, ζωντανά και όχι νοερά, έρχονται στο νου μας τα δύσκολα αλλά ένδοξα εκείνα χρόνια.
Την γενική επιστράτευση της 28ης Οκτώβρη 1940 καθώς και την 17η Νοεμβρίου του αυτού έτους, μαζί και με τα γεγονότα που επακολούθησαν, τα ζήσαμε τόσο έντονα, ώστε και σήμερα, ύστερα από 70 χρόνια, να μας συγκλονίζουν, γιατί η γενιά μας, η γενιά των εφήβων του 1940-1941 δεν πήγε βέβαια στην πρώτη γραμμή του πολέμου, πολέμησε όμως, όπως γράφουμε και παραπάνω και αυτή με το δικό της τρόπο.
Συμπολεμήσαμε μαζί και δίπλα με τις μάνες, τις γυναίκες και τα ανήλικα παιδιά των μαχητών, βοηθώντας τους με έργα και τους καλούς μας λόγους, προσμένοντας και ελπίζοντας στην νίκη.
Στο χωράφι, στο σταύλο, στο μαντρί και στο βοσκοτόπι, έπρεπε να αναπληρωθεί ο προστάτης πολεμιστής του μετώπου.
Έπρεπε να δουλευτεί η γη για να καρπίσει, να φροντιστούν τα ζωντανά για να γεννήσουν. Έπρεπε να τραφούν τα γυναικόπαιδα και η εθνική μας οικονομία ν’αυγατίσει. Και όλα αυτά ήταν δουλειά των νέων με τις νουθεσίες των λίγων αστράτευτων γερόντων. Ήταν το δικό μας έργο.
Δική μας φροντίδα επίσης ήταν και καθήκον, να κυματίζει πάντα και κάθε μέρα, η γαλανόλευκη σημαία μας, έτσι ώστε το γαλάζιο και άσπρο χρώμα της Ελλάδος, άφθονο ν’ απλώνεται παντού.
Προσωπικά θυμάμαι ότι έκανα και κάτι περισσότερο από τους συνομήλικους μου και οπωσδήποτε ιδιαίτερο και σπουδαίο για την εποχή. Ήμουν το μοναδικό γυμνασιόπαιδο στο χωριό μου τότε και αυτό, μ’ έκανε «περισπούδαστο». Σ’ εμένα εμπιστευόταν οι μάνες και οι γυναίκες την επιστολογραφία τους με τους αγαπημένους τους στο μέτωπο. Διάβαζα και έγγραφα γράμματα από και προς τους μαχητές του πολέμου στην Αλβανία. Θυμάμαι ότι διάβαζα κάτι έγγραφα δεκάδες, ίσως και εκατοντάδες πολεμικά επιστολικά δελτάρια, με συγκινητικά ανθρώπινα και ηρωικά κυρίως περιεχόμενα. Ιδιαίτερες ήταν οι στιγμές της συσκευασίας και της αναγραφής των ονομάτων των αποστολέων και παραληπτών, στα Χριστουγεννιάτικα δέματα με σπιτικά γλυκά και ζεστά πλεκτά από τις οικογένειες των πολεμιστών. Να και σήμερα ακόμη, ύστερα από 70 χρόνια και με αφορμή το πολεμικό ημερολόγιο 1940-1941 του 3ου Τάγματος του 29ου Συντάγματος Πεζικού στην Αλβανία, πόσο είχε την ευγενή καλοσύνη να μου εμπιστευτεί ολόκληρο, ο κληρονόμος του συντάκτη κ. Βασίλειος Βάρσος, αισθάνομαι τιμή και συγκίνηση .
Η θύμηση των χρόνων εκείνων με συγκλονίζει και τώρα στα γεράματα μου και με κάνει υπερήφανο για τα παιδικά μου πατριωτικά έργα. Τέλος θα πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι η προσήλωση της γενιάς των εφήβων του 1940 στις παραδοσιακές Ελληνικές ηθικές αρχές και αξίες, δηλαδή στο τρίπτυχο : πίστη, πατρίδα, οικογένεια, οφείλεται στην αγωγή και την παιδεία με την οποία γαλουχήθηκε από την πατροπαράδοτη χριστιανική οικογένεια και τους δασκάλους της εποχής.
Τότε είχαμε φωτισμένους δασκάλους και φλογερούς πατριώτες. Ήταν πραγματικοί εραστές της παιδείας και όχι της κοινής δημοσιοϋπαλληλίας. Επίστευαν και δίδασκαν την δημοκρατία του Σωκράτη και του Ισοκράτη. Δυστυχώς σήμερα συμβαίνει το τελείως αντίθετο. Στις μέρες μας, τώρα, πολλοί εκπαιδευτικοί όλων των βαθμίδων και κυρίως οι «δασκαλοπατέρες» του συνδικαλισμού, χάρη των συντεχνιακών τους και άλλων συμφερόντων, όχι μόνον απαξιώνουν τις παραπάνω ηθικές αρχές και αξίες της ζωής, αλλά και τις λοιδορούν.
Με τον ψευδεπίγραφο προοδευτισμό και το πρόσχημα της δημοκρατίας, των δικαιωμάτων των νέων και της ελεύθερης διακίνησης ιδεών στα σχολεία και τα πανεπιστήμια, εκμεταλλεύονται τον ενθουσιασμό και την φυσική παρόρμηση της νεολαίας και την εξωθούν στην ανομία, τους βανδαλισμούς και την βεβήλωση εθνικών μνημείων και συμβόλων ακόμη.
Και τις εκατοντάδες των νεκρών και τους περισσότερους τραυματίες, που ονομαστικά και καθ΄ημέρα τους καταγράφει στο πολεμικό ημερολόγιο 1940-1941 του 29ου Συντάγματος ο αείμνηστος λοχαγός Ιωάννης Βάρσος και οι οποίοι έπεσαν υπέρ πίστεως και πατρίδος, γιατί τους αγνοούμε;
Τι θλιβερό κατάντημα και ηθικός ξεπεσμός της σημερινής Ελληνικής κοινωνίας; Κρίμα!!
Ο Γιώργος Θ. Νεστωράκης θυμάται, ιστορεί και γράφει
Μνήμες απ’ τα παλιά
29.12.2009 Το πολεμικό ημερολόγιο 1940-1941 του 3ου Τάγματος του θρυλικού 29ου Συντάγματος Πεζικού της Κομοτηνής
Τις μέρες αυτές, ο «ΧΡΟΝΟΣ» είχε μια μεγάλη δημοσιογραφική αποκλειστικότητα. Δημοσίευσε αποσπάσματα και φωτογραφίες από ένα σπάνιο και αυθεντικό ιστορικό υλικό.
Πρόκειται για το ιδιόχειρο πολεμικό ημερολόγιο 1940-1941 του 3ου Τάγματος του 29ου Συντάγματος Πεζικού της Κομοτηνής, που τηρούσε καθ’ όλη την διάρκεια της εμπόλεμης περιόδου και συγκεκριμένα από της 17ης Νοεμβρίου 1940 έως και της 5ης Μαίου 1941, ο έφεδρος Λοχαγός αείμνηστος Ιωάννης Βάρσος, ως επιτελής του 3ου Τάγματος.
Το ιστορικό υλικό διέσωσε 70 ολόκληρα χρόνια και απέστειλε στο «ΧΡΟΝΟ» ο υιός του αείμνηστου και γενναίου εκείνου αξιωματικού, καινούριου φίλου μας (έστω και τηλεφωνικά) Βασίλειου Ι. Βάρσου. Το ιστορικό αυτό δημοσίευμα του «Χ» προκάλεσε και όπως ήταν φυσικό, αισθήματα βαθιάς συγκίνησης στο αγνωστικό κοινό και ιδιαίτερα στους λίγους εν ζωή της γενιάς εκείνης των ηρώων του 1940, που αιωνόβιοι σχεδόν βρίσκονται ανάμεσα μας αλλά και στην δική μας γενιά. Και τούτου γιατί ως έφηβοι την εποχή εκείνη του πολέμου, πολεμήσαμε και εμείς στα μετόπισθεν με τον δικό μας τρόπο. Προσωπικά, ας μας επιτραπεί να σημειώσουμε ότι αισθανόμαστε ιδιαίτερη συγκίνηση αλλά και μεγάλη τιμή, αφού όπως μας γράφει σε επιστολή του ο κληρονόμος του πολύτιμου αυτού ιστορικού υλικού κ. Βασίλειος Βάρσος, αφορμή να επικοινωνήσει με τον «ΧΡΟΝΟ», στάθηκε ένα προ 17ετίας (υπάρχει και νεότερο) δικό μας δημοσίευμα, που διάβασε τυχαία πρόσφατα στο διαδίκτυο.
Πράγματι, αρχικά στο φύλλο 8379 της 16ης Νοεμβρίου του 1993 του «ΧΡΟΝΟΥ», έγραψα ένα επετειακό άρθρο με τον τίτλο «Μια …άλλη 17η Νοεμβρίου, αλλά ξεχασμένη από τους Κομοτηναίους» και ήταν και είναι μεγάλη και ιστορική για την πόλη μας η 17η Νοεμβρίου του 1940. Γιατί την ημέρα εκείνη, συγκροτημένο τέλεια και ετοιμοπόλεμο αναχώρησε για το μέτωπο της Βορ. Ηπείρου (Αλβανία) το θρυλικό για τους Κομοτηναίους 29ο Σύνταγμα Πεζικού.
Το Σύνταγμα που έδωσε τις πιο σκληρές και αιματηρές μάχες στο Πόγραδετς, στο Τεπέλενι και όπου αλλού η προσταγή της πατρίδος το καλούσε. Γι’ αυτό και τιμής ένεκεν η πολιτεία το αναβάθμισε σε Ταξιαρχία με την επωνυμία «29η Ταξιαρχία ΠΟΓΡΑΔΕΤΣ».
Την ώρα που χαράσσονται αυτές οι σειρές, ζωντανά και όχι νοερά, έρχονται στο νου μας τα δύσκολα αλλά ένδοξα εκείνα χρόνια.
Την γενική επιστράτευση της 28ης Οκτώβρη 1940 καθώς και την 17η Νοεμβρίου του αυτού έτους, μαζί και με τα γεγονότα που επακολούθησαν, τα ζήσαμε τόσο έντονα, ώστε και σήμερα, ύστερα από 70 χρόνια, να μας συγκλονίζουν, γιατί η γενιά μας, η γενιά των εφήβων του 1940-1941 δεν πήγε βέβαια στην πρώτη γραμμή του πολέμου, πολέμησε όμως, όπως γράφουμε και παραπάνω και αυτή με το δικό της τρόπο.
Συμπολεμήσαμε μαζί και δίπλα με τις μάνες, τις γυναίκες και τα ανήλικα παιδιά των μαχητών, βοηθώντας τους με έργα και τους καλούς μας λόγους, προσμένοντας και ελπίζοντας στην νίκη.
Στο χωράφι, στο σταύλο, στο μαντρί και στο βοσκοτόπι, έπρεπε να αναπληρωθεί ο προστάτης πολεμιστής του μετώπου.
Έπρεπε να δουλευτεί η γη για να καρπίσει, να φροντιστούν τα ζωντανά για να γεννήσουν. Έπρεπε να τραφούν τα γυναικόπαιδα και η εθνική μας οικονομία ν’αυγατίσει. Και όλα αυτά ήταν δουλειά των νέων με τις νουθεσίες των λίγων αστράτευτων γερόντων. Ήταν το δικό μας έργο.
Δική μας φροντίδα επίσης ήταν και καθήκον, να κυματίζει πάντα και κάθε μέρα, η γαλανόλευκη σημαία μας, έτσι ώστε το γαλάζιο και άσπρο χρώμα της Ελλάδος, άφθονο ν’ απλώνεται παντού.
Προσωπικά θυμάμαι ότι έκανα και κάτι περισσότερο από τους συνομήλικους μου και οπωσδήποτε ιδιαίτερο και σπουδαίο για την εποχή. Ήμουν το μοναδικό γυμνασιόπαιδο στο χωριό μου τότε και αυτό, μ’ έκανε «περισπούδαστο». Σ’ εμένα εμπιστευόταν οι μάνες και οι γυναίκες την επιστολογραφία τους με τους αγαπημένους τους στο μέτωπο. Διάβαζα και έγγραφα γράμματα από και προς τους μαχητές του πολέμου στην Αλβανία. Θυμάμαι ότι διάβαζα κάτι έγγραφα δεκάδες, ίσως και εκατοντάδες πολεμικά επιστολικά δελτάρια, με συγκινητικά ανθρώπινα και ηρωικά κυρίως περιεχόμενα. Ιδιαίτερες ήταν οι στιγμές της συσκευασίας και της αναγραφής των ονομάτων των αποστολέων και παραληπτών, στα Χριστουγεννιάτικα δέματα με σπιτικά γλυκά και ζεστά πλεκτά από τις οικογένειες των πολεμιστών. Να και σήμερα ακόμη, ύστερα από 70 χρόνια και με αφορμή το πολεμικό ημερολόγιο 1940-1941 του 3ου Τάγματος του 29ου Συντάγματος Πεζικού στην Αλβανία, πόσο είχε την ευγενή καλοσύνη να μου εμπιστευτεί ολόκληρο, ο κληρονόμος του συντάκτη κ. Βασίλειος Βάρσος, αισθάνομαι τιμή και συγκίνηση .
Η θύμηση των χρόνων εκείνων με συγκλονίζει και τώρα στα γεράματα μου και με κάνει υπερήφανο για τα παιδικά μου πατριωτικά έργα. Τέλος θα πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι η προσήλωση της γενιάς των εφήβων του 1940 στις παραδοσιακές Ελληνικές ηθικές αρχές και αξίες, δηλαδή στο τρίπτυχο : πίστη, πατρίδα, οικογένεια, οφείλεται στην αγωγή και την παιδεία με την οποία γαλουχήθηκε από την πατροπαράδοτη χριστιανική οικογένεια και τους δασκάλους της εποχής.
Τότε είχαμε φωτισμένους δασκάλους και φλογερούς πατριώτες. Ήταν πραγματικοί εραστές της παιδείας και όχι της κοινής δημοσιοϋπαλληλίας. Επίστευαν και δίδασκαν την δημοκρατία του Σωκράτη και του Ισοκράτη. Δυστυχώς σήμερα συμβαίνει το τελείως αντίθετο. Στις μέρες μας, τώρα, πολλοί εκπαιδευτικοί όλων των βαθμίδων και κυρίως οι «δασκαλοπατέρες» του συνδικαλισμού, χάρη των συντεχνιακών τους και άλλων συμφερόντων, όχι μόνον απαξιώνουν τις παραπάνω ηθικές αρχές και αξίες της ζωής, αλλά και τις λοιδορούν.
Με τον ψευδεπίγραφο προοδευτισμό και το πρόσχημα της δημοκρατίας, των δικαιωμάτων των νέων και της ελεύθερης διακίνησης ιδεών στα σχολεία και τα πανεπιστήμια, εκμεταλλεύονται τον ενθουσιασμό και την φυσική παρόρμηση της νεολαίας και την εξωθούν στην ανομία, τους βανδαλισμούς και την βεβήλωση εθνικών μνημείων και συμβόλων ακόμη.
Και τις εκατοντάδες των νεκρών και τους περισσότερους τραυματίες, που ονομαστικά και καθ΄ημέρα τους καταγράφει στο πολεμικό ημερολόγιο 1940-1941 του 29ου Συντάγματος ο αείμνηστος λοχαγός Ιωάννης Βάρσος και οι οποίοι έπεσαν υπέρ πίστεως και πατρίδος, γιατί τους αγνοούμε;
Τι θλιβερό κατάντημα και ηθικός ξεπεσμός της σημερινής Ελληνικής κοινωνίας; Κρίμα!!
Δευτέρα 11 Οκτωβρίου 2010
ΤΟ ΙΣΛΑΝΔΙΚΟ ΜΑΘΗΜΑ
Το ισλανδικό μάθημα
Παύλος Τσίμας, Τα Νέα, 02/10/2010
Την περασμένη Τρίτη, το Κοινοβούλιο της Ισλανδίας αποφάσισε να παραπέμψει σε ειδικό δικαστήριο τον πρώην πρωθυπουργό της χώρας, ενεργοποιώντας, για πρώτη φορά, έναν νόμο περί ευθύνης υπουργών που θεσπίστηκε το 1905! Είχα την τύχη να παρακολουθήσω αυτήν την ιστορική, πιστεύω, ψηφοφορία. Είναι, νομίζω, η πρώτη φορά στην ιστορία που μια δημοκρατία εγκαλεί ποινικά έναν εκλεγμένο άρχοντά της όχι για κάποιο σκάνδαλο, οικονομικής ή ηθικής φύσεως, αλλά για αμέλεια περί την εκτέλεση των καθηκόντων του. Ο πρώην πρωθυπουργός κατηγορήθηκε ότι δεν έκανε ό,τι μπορούσε ώστε να αποφύγει η χώρα του τη χρεοκοπία και την προσφυγή στο ΔΝΤ. Είναι δύσκολο να αποφύγει κανείς τον πειρασμό να μεταφέρει την ισλανδική εμπειρία στα καθ΄ ημάς.
Από το ισλανδικό παράδειγμα, λοιπόν, συγκρατώ τρία ενδιαφέροντα στοιχεία:
Πρώτον, η Εξεταστική Επιτροπή, βάσει του πορίσματος της οποίας έγινε η ψηφοφορία της περασμένης Τρίτης, δεν ήταν μια επιτροπή εκ βουλευτών, διορισμένων από τις ηγεσίες των κομμάτων τους, εγνωσμένου κομματικού πατριωτισμού, με εντολή να προστατεύσουν το συμφέρον του κόμματος και όχι να αναζητήσουν την αλήθεια. Η ισλανδική Βουλή είχε αναθέσει το έργο αυτό σε μια ανεξάρτητη επιτροπή, στην οποία μετείχαν ένας ανώτατος δικαστής, ο συνήγορος του πολίτη και μια διάσημη οικονομολόγος ισλανδικής καταγωγής, που διδάσκει σε αμερικανικό πανεπιστήμιο. Η Επιτροπή, που προσέλαβε 48 εμπειρογνώμονες, είχε πλήρη ανακριτικά δικαιώματα, κάλεσε όλους τους πρώην και εν ενεργεία υπουργούς και πρωθυπουργούς να καταθέσουν (χωρίς κανείς τους να διανοηθεί να στείλει επιστολή), είχε δικαίωμα άρσης του τραπεζικού απορρήτου και πρόσβασης σε κάθε έγγραφο και αρχείο. Εργάστηκε ανενόχλητη επί 15 μήνες, χωρίς καμιά διαρροή στον Τύπο και ξαφνικά, άνευ προαναγγελίας, ένα πρωί, έδωσε στη Βουλή και ταυτόχρονα στη δημοσιότητα το πόρισμά της. Σύμφωνα με αυτό, οι ισλανδικές τράπεζες, μετά την ιδιωτικοποίησή τους, είχαν κυριολεκτικά ληστευθεί από τους ιδιοκτήτες τους και επιπλέον είχαν δημιουργήσει μια απίστευτη τραπεζική φούσκα (με την αξία των τραπεζών να φθάνει στο δεκαπλάσιο του ΑΕΠ της χώρας!) και οι εποπτικές αρχές, κυβέρνηση και κεντρική τράπεζα, απέφευγαν να τις ελέγξουν. Και επιπλέον απέφυγαν και να αντιδράσουν όταν, από το 2006, υπήρχαν σημάδια που προμήνυαν την επικείμενη πτώχευση.
Δεύτερο ενδιαφέρον στοιχείο είναι, νομίζω, η ψηφοφορία η ίδια. Παρ΄ όλο που η ψηφοφορία ήταν κυριολεκτικά δραματική, η συζήτηση κύλησε με εντυπωσιακή ηρεμία, χωρίς διαπληκτισμούς, χωρίς δακρύβρεκτες ομιλίες και τους συνήθεις για εμάς θεατρινισμούς. Και οι βουλευτές ψήφισαν χωρίς κανένα σεβασμό στην κομματική τους προέλευση, χωρίς γραμμή, με αποτέλεσμα να παραπεμφθεί, με δύο ψήφους διαφορά, ο πρώην πρωθυπουργός, αλλά να απαλλαγούν οι τρεις παραπεμπόμενοι υπουργοί, με μία ή δύο ψήφους διαφορά ο καθέναςτους. Τρίτο, φυσικά, και πιο ενδιαφέρον είναι η συζήτηση που όλη αυτή η πρωτοφανής ενέργεια προκαλεί. Μπορεί κανείς να παραπέμπει ένα πολιτικό πρόσωπο όχι για πράξεις αλλά για παραλείψεις; Υπόκεινται σε ποινική αποτίμηση οι καθαρά πολιτικές επιλογές- έστω και αν ήταν, πολιτικά, καταφανώς και εγκληματικά εσφαλμένες;
Ενα μέλος της Επιτροπής που διερεύνησε την υπόθεση μού απάντησε πως αν κάποιος από όλους αυτούς είχε βρει το θάρρος να ζητήσει δημόσια συγγνώμη για τη συμφορά στην οποία οδηγηθήκαμε, να αναγνωρίσει το λάθος του με ειλικρίνεια, τότε δεν θα υπήρχε, ίσως, ανάγκη για άλλες διαδικασίες. Και ο πρόεδρος του κόμματος της Αριστεράς, που ψήφισε υπέρ της παραπομπής, μου απάντησε πως η πολιτική είναι (ή πρέπει να είναι) και παιδαγωγική, και πως η οργή του κόσμου (που από μόνη της είναι επικίνδυνη) μόνον μέσα από μια διαδικασία αλήθειας και κάθαρσης μπορεί να μετασχηματιστεί σε κάτι θετικό.
Τους άκουγα και σκεφτόμουν το καθ΄ ημάς αδιερεύνητο και αδικαίωτο έγκλημα διαρκείας, που μας οδήγησε δανείου υποτελείς στην εξουσία των πιστωτών μας: από το καλοκαίρι του 2007, όταν το δημοσιονομικό καμπανάκι είχε σημάνει, αλλά τα μέτρα δεν ελήφθησαν ποτέ, λόγω ισχνής κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας και ισχνότερου αισθήματος ευθύνης των κυβερνώντων. Και από το φθινόπωρο του 2008, όταν η Ευρώπη βοούσε ότι η Ελλάδα φλερτάρει με τη χρεοκοπία, αλλά εμείς κρύβαμε κάτω από το χαλί, με greek stastics, την αλήθεια, για να περάσει η εκλογική χρονιά. Κι έπειτα, ήταν πολύ αργά...
Παύλος Τσίμας, Τα Νέα, 02/10/2010
Την περασμένη Τρίτη, το Κοινοβούλιο της Ισλανδίας αποφάσισε να παραπέμψει σε ειδικό δικαστήριο τον πρώην πρωθυπουργό της χώρας, ενεργοποιώντας, για πρώτη φορά, έναν νόμο περί ευθύνης υπουργών που θεσπίστηκε το 1905! Είχα την τύχη να παρακολουθήσω αυτήν την ιστορική, πιστεύω, ψηφοφορία. Είναι, νομίζω, η πρώτη φορά στην ιστορία που μια δημοκρατία εγκαλεί ποινικά έναν εκλεγμένο άρχοντά της όχι για κάποιο σκάνδαλο, οικονομικής ή ηθικής φύσεως, αλλά για αμέλεια περί την εκτέλεση των καθηκόντων του. Ο πρώην πρωθυπουργός κατηγορήθηκε ότι δεν έκανε ό,τι μπορούσε ώστε να αποφύγει η χώρα του τη χρεοκοπία και την προσφυγή στο ΔΝΤ. Είναι δύσκολο να αποφύγει κανείς τον πειρασμό να μεταφέρει την ισλανδική εμπειρία στα καθ΄ ημάς.
Από το ισλανδικό παράδειγμα, λοιπόν, συγκρατώ τρία ενδιαφέροντα στοιχεία:
Πρώτον, η Εξεταστική Επιτροπή, βάσει του πορίσματος της οποίας έγινε η ψηφοφορία της περασμένης Τρίτης, δεν ήταν μια επιτροπή εκ βουλευτών, διορισμένων από τις ηγεσίες των κομμάτων τους, εγνωσμένου κομματικού πατριωτισμού, με εντολή να προστατεύσουν το συμφέρον του κόμματος και όχι να αναζητήσουν την αλήθεια. Η ισλανδική Βουλή είχε αναθέσει το έργο αυτό σε μια ανεξάρτητη επιτροπή, στην οποία μετείχαν ένας ανώτατος δικαστής, ο συνήγορος του πολίτη και μια διάσημη οικονομολόγος ισλανδικής καταγωγής, που διδάσκει σε αμερικανικό πανεπιστήμιο. Η Επιτροπή, που προσέλαβε 48 εμπειρογνώμονες, είχε πλήρη ανακριτικά δικαιώματα, κάλεσε όλους τους πρώην και εν ενεργεία υπουργούς και πρωθυπουργούς να καταθέσουν (χωρίς κανείς τους να διανοηθεί να στείλει επιστολή), είχε δικαίωμα άρσης του τραπεζικού απορρήτου και πρόσβασης σε κάθε έγγραφο και αρχείο. Εργάστηκε ανενόχλητη επί 15 μήνες, χωρίς καμιά διαρροή στον Τύπο και ξαφνικά, άνευ προαναγγελίας, ένα πρωί, έδωσε στη Βουλή και ταυτόχρονα στη δημοσιότητα το πόρισμά της. Σύμφωνα με αυτό, οι ισλανδικές τράπεζες, μετά την ιδιωτικοποίησή τους, είχαν κυριολεκτικά ληστευθεί από τους ιδιοκτήτες τους και επιπλέον είχαν δημιουργήσει μια απίστευτη τραπεζική φούσκα (με την αξία των τραπεζών να φθάνει στο δεκαπλάσιο του ΑΕΠ της χώρας!) και οι εποπτικές αρχές, κυβέρνηση και κεντρική τράπεζα, απέφευγαν να τις ελέγξουν. Και επιπλέον απέφυγαν και να αντιδράσουν όταν, από το 2006, υπήρχαν σημάδια που προμήνυαν την επικείμενη πτώχευση.
Δεύτερο ενδιαφέρον στοιχείο είναι, νομίζω, η ψηφοφορία η ίδια. Παρ΄ όλο που η ψηφοφορία ήταν κυριολεκτικά δραματική, η συζήτηση κύλησε με εντυπωσιακή ηρεμία, χωρίς διαπληκτισμούς, χωρίς δακρύβρεκτες ομιλίες και τους συνήθεις για εμάς θεατρινισμούς. Και οι βουλευτές ψήφισαν χωρίς κανένα σεβασμό στην κομματική τους προέλευση, χωρίς γραμμή, με αποτέλεσμα να παραπεμφθεί, με δύο ψήφους διαφορά, ο πρώην πρωθυπουργός, αλλά να απαλλαγούν οι τρεις παραπεμπόμενοι υπουργοί, με μία ή δύο ψήφους διαφορά ο καθέναςτους. Τρίτο, φυσικά, και πιο ενδιαφέρον είναι η συζήτηση που όλη αυτή η πρωτοφανής ενέργεια προκαλεί. Μπορεί κανείς να παραπέμπει ένα πολιτικό πρόσωπο όχι για πράξεις αλλά για παραλείψεις; Υπόκεινται σε ποινική αποτίμηση οι καθαρά πολιτικές επιλογές- έστω και αν ήταν, πολιτικά, καταφανώς και εγκληματικά εσφαλμένες;
Ενα μέλος της Επιτροπής που διερεύνησε την υπόθεση μού απάντησε πως αν κάποιος από όλους αυτούς είχε βρει το θάρρος να ζητήσει δημόσια συγγνώμη για τη συμφορά στην οποία οδηγηθήκαμε, να αναγνωρίσει το λάθος του με ειλικρίνεια, τότε δεν θα υπήρχε, ίσως, ανάγκη για άλλες διαδικασίες. Και ο πρόεδρος του κόμματος της Αριστεράς, που ψήφισε υπέρ της παραπομπής, μου απάντησε πως η πολιτική είναι (ή πρέπει να είναι) και παιδαγωγική, και πως η οργή του κόσμου (που από μόνη της είναι επικίνδυνη) μόνον μέσα από μια διαδικασία αλήθειας και κάθαρσης μπορεί να μετασχηματιστεί σε κάτι θετικό.
Τους άκουγα και σκεφτόμουν το καθ΄ ημάς αδιερεύνητο και αδικαίωτο έγκλημα διαρκείας, που μας οδήγησε δανείου υποτελείς στην εξουσία των πιστωτών μας: από το καλοκαίρι του 2007, όταν το δημοσιονομικό καμπανάκι είχε σημάνει, αλλά τα μέτρα δεν ελήφθησαν ποτέ, λόγω ισχνής κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας και ισχνότερου αισθήματος ευθύνης των κυβερνώντων. Και από το φθινόπωρο του 2008, όταν η Ευρώπη βοούσε ότι η Ελλάδα φλερτάρει με τη χρεοκοπία, αλλά εμείς κρύβαμε κάτω από το χαλί, με greek stastics, την αλήθεια, για να περάσει η εκλογική χρονιά. Κι έπειτα, ήταν πολύ αργά...
Τρίτη 28 Σεπτεμβρίου 2010
Ανάκληση υπογραφής Κων/νου Καραμανλή για αμνησία στην Χούντα
Πως ο Καραμανλής έδωσε αμνηστία στον Παπαδόπουλο!
Δύο ημέρες μετά την ορκωμοσία του, τον Ιούλιο του 1974, ο Καραμανλής, υπέγραψε Προεδρικό Διάταγμα για χορήγηση αμνηστίας. Δύο μήνες μετά ανακάλεσε την υπογραφή του!
Του ΤΑΣΟΥ ΚΟΝΤΟΓΙΑΝΝΙΔΗ (Realnews)26/9/10
ΣΤΙΣ 26 ΙΟΥΛΙΟΥ 1974, δύο ημέρες μετά την ορκωμοσία του ως πρωθυπουργού, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής δέχεται τον υπουργό Αμύνης Ευάγγελο Αβέρωφ στο γραφείο του. Του φέρνει το σχέδιο του Προεδρικού Διατάγματος με το οποίο αμνηστεύονται οι πάντες ακόμα και οι πραξικοπηματίες λέγοντας «Για να τους έχουμε, πρόεδρε, του χεριού μας».
Το υπ'αριθ. 519 Προεδρικό Διάταγμα «περί χορηγήσεως αμνηστίας» το υπογράφει ο Φαίδων Γκιζίκης και εννέα υπουργοί, το οποίο αμνηστεύει όλα «τα καθ' οιονδήποτε τρόπον τελεσθέντα εγκλήματα και προβλεπόμενα και τιμωρούμενα υπό των Διατάξεων του Στρατιωτικού Π.Κ. και το Ν. ΔΞΘ΄/1912 περί καταστάσεως πολιορκίας..».
Μυστική σύσκεψη
Εν ολίγοις, αμνηστεύονταν όλα τα εγκλήματα που διαπράχθηκαν απ' όλες τις πλευρές από τις 21-4-1967 έως τις 26-7-1974. Μία εβδομάδα μετά κι ενώ γίνεται γνωστό ότι η χώρα οδηγείται σε βουλευτικές εκλογές ο Γεώργιος Παπαδόπουλος ο οποίος συνέχισε να διαμένει άνευ λόγου ακόμα σε κατ' οίκον περιορισμό στο Λαγονήσι, συγκαλεί σύσκεψη υπουργών των δικτατορικών κυβερνήσεων.
Η σύσκεψη έγινε στο σπίτι του υπουργού Νίκου Εφέσιου και, αντί του Γ. Παπαδόπουλου παρέστη ο αδελφός του, Κώστας επιθυμία του αδελφού του να συμμετάσχουν στις βουλευτικές εκλογές που θα προκηρυχθούν, με κόμμα του οποίου θα ηγηθεί. Ορισμένοι από τους παριστάμενους διαφώνησαν και πρότειναν να μην πολιτευτούν σ' αυτές τις εκλογές γιατί θα είναι πολωμένες. Πρότειναν να μείνει ο Γ. Παπαδόπουλος «πολύτιμη εφεδρεία» και στις μεθεπόμενες όταν θα έχει φθαρεί ο Κ. Καραμανλής να συμμετάσχουν δυναμικά. Ο Κώστας μετέφερε την πρόταση των πρώην υπουργών στον αδελφό του κι εκείνος συμφώνησε. Λίγες μέρες μετά, ο Κ. Καραμανλής μαθαίνει από ανταπόκριση του ΒΒC ότι ο Γ. Παπαδόπουλος θα ηγηθεί κόμματος για να μετάσχει των εκλογών. Η είδηση τον ανησύχησε, γιατί χαλούσε τα σχέδια του και κάλεσε αμέσως τον υπουργό Δημοσίας Τάξεως Σόλωνα Γκίκα στη νέα του κατοικία στην Ηρώδου Αττικού, στο τεσσάρι διαμέρισμα του φίλου του επιχειρηματία Λεβέντη, όπου είχε μετακομίσει από το ξενοδοχείο «Μεγάλη Βρεταννία», με ισχυρή μάλιστα φρουρά, γιατί υπήρχαν πληροφορίες ότι «χουντικοί σχεδίαζαν να τον απαγάγουν...». Ο Σ. Γκίκας μετά τη συνάντηση με τον Κ. Καραμανλή, πήγε στο υπουργείο, κάλεσε τον υποστράτηγο Νίκο Παν. Πορικό, γενικό επιθεωρητή της Χωροφυλακής και του ανέθεσε τη λεπτή αποστολή να επισκεφθεί τον Γ. Παπαδόπουλο.
Έως και φυλακή...
Ο Π. Πορικός είπε στον Γ. Παπαδόπουλο. «Κύριε πρόεδρε, σας επισκέπτομαι κατ' εντολήν της κυβερνήσεως. Επιθυμία του πρωθυπουργού είναι να μην προβείτε εις οιανδήποτε δήλωσιν και, βεβαίως να εγκαταλείψετε κάθε σκέψιν καθόδου σας εις τας εκλογάς. Γιατί, εις διαφορετικήν περίπτωσιν, θα υποχρεωθεί και είναι αποφασισμένος να λάβει μέτρα εναντίον σας, έως και φυλακίσεως». Ο Γ. Παπαδόπουλος σηκώθηκε από την πολυθρόνα και είπε: «Πείτε, στρατηγέ, στον κ. Καραμανλή ότι τις αποφάσεις που αφορούν εμένα τις λαμβάνω εγώ και ουδείς τις λαμβάνει δι' εμέ». Η απάντηση του Γ. Παπαδόπουλου έφτασε μέσω Σ. Γκίκα στον Κ. Καραμανλή. Η αντίδραση του ήταν να εκδοθεί στις 3 Οκτωβρίου συντακτική πράξη «...διά την εκδίκασιν πολιτικών εγκλημάτων αναφερομένων εις την εγκαθίδρυσιν του καθεστώτος της 21 ης Απριλίου 1967». Στην ουσία, ανακάλεσε την αμνηστία που είχε παραχωρήσει δύο μήνες πριν και δίκασε τους Απριλιανούς με νόμο αναδρομικής ισχύος παραβιάζοντας το δόγμα «η επικρατήσασα επανάστασις δημιουργεί δίκαιον...», όπως αποφαίνονταν συντεταγμένα όργανα και συνταγματολόγοι. Στις 21-10-74, ο Σ.Γκίκας επιχείρησε να συναντήσει ο ίδιος τον Γ. Παπαδόπουλο στο Λαγονήσι, με 15 λευκά διαβατήρια και την πρόταση, σε όσους επιθυμούν, να πάνε σε χώρα της αρεσκείας τους με τα έξοδα πληρωμένα από το κράτος. Ο Γ. Παπαδόπουλος αρνήθηκε λέγοντας «Εγώ Καραμανλής δεν γίνομαι, να λιποτακτώ στο Παρίσι...». Στον Στυλιανό Παττακό έστειλε δύο ανώτερους αξιωματικούς της Αστυνομίας με λευκά διαβατήρια για την Αργεντινή, ο οποίος αρνήθηκε λέγοντας, «Δεν είμαι εγκληματίας για να φύγω από την πατρίδα μου».
Εξόριστοι στην Κέα
ΣΤΙΣ 6 ΤΟ ΠΡΩΙ της 23ης Οκτωβρίου συλλαμβάνονται και εξορίζονται στην Κέα (ξενοδοχείο «Καρθαία»), οι Γεώργιος Παπαδόπουλος Στυλιανός Παττακός, Νικόλαος Μακαρέζος, Ιωάννης Λαδάς και Μιχαήλ Ρουφογάλης γιατί «αναπτύσσουν συνωμοτικήν δραστηριότητα, προκαλούν ανησυχία και δημιουργούν τας προϋποθέσεις διαταράξεως της ησυχίας και της γαλήνης του λαού...».
Τον Ιανουάριο του '75 υποβάλλεται από τον υπουργό Δικαιοσύνης Κ. Στεφανάκη το περιβόητο Δ' Ψήφισμα, με το οποίο η Βουλή διακηρύσσει ότι «η δημοκρατία ουδέποτε κατελύθη», χαρακτηρίζοντας «πραξικόπημα» την κατάλυση της δημοκρατίας την 21 η Απριλίου 1967 και όχι επανάσταση, η οποία δημιουργεί δίκαιο και έτσι ανοίγει ο δρόμος για την ποινική δίωξη των πρωταίτιων και στελεχών της επτάχρονης δικτατορίας.
Δύο ημέρες μετά την ορκωμοσία του, τον Ιούλιο του 1974, ο Καραμανλής, υπέγραψε Προεδρικό Διάταγμα για χορήγηση αμνηστίας. Δύο μήνες μετά ανακάλεσε την υπογραφή του!
Του ΤΑΣΟΥ ΚΟΝΤΟΓΙΑΝΝΙΔΗ (Realnews)26/9/10
ΣΤΙΣ 26 ΙΟΥΛΙΟΥ 1974, δύο ημέρες μετά την ορκωμοσία του ως πρωθυπουργού, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής δέχεται τον υπουργό Αμύνης Ευάγγελο Αβέρωφ στο γραφείο του. Του φέρνει το σχέδιο του Προεδρικού Διατάγματος με το οποίο αμνηστεύονται οι πάντες ακόμα και οι πραξικοπηματίες λέγοντας «Για να τους έχουμε, πρόεδρε, του χεριού μας».
Το υπ'αριθ. 519 Προεδρικό Διάταγμα «περί χορηγήσεως αμνηστίας» το υπογράφει ο Φαίδων Γκιζίκης και εννέα υπουργοί, το οποίο αμνηστεύει όλα «τα καθ' οιονδήποτε τρόπον τελεσθέντα εγκλήματα και προβλεπόμενα και τιμωρούμενα υπό των Διατάξεων του Στρατιωτικού Π.Κ. και το Ν. ΔΞΘ΄/1912 περί καταστάσεως πολιορκίας..».
Μυστική σύσκεψη
Εν ολίγοις, αμνηστεύονταν όλα τα εγκλήματα που διαπράχθηκαν απ' όλες τις πλευρές από τις 21-4-1967 έως τις 26-7-1974. Μία εβδομάδα μετά κι ενώ γίνεται γνωστό ότι η χώρα οδηγείται σε βουλευτικές εκλογές ο Γεώργιος Παπαδόπουλος ο οποίος συνέχισε να διαμένει άνευ λόγου ακόμα σε κατ' οίκον περιορισμό στο Λαγονήσι, συγκαλεί σύσκεψη υπουργών των δικτατορικών κυβερνήσεων.
Η σύσκεψη έγινε στο σπίτι του υπουργού Νίκου Εφέσιου και, αντί του Γ. Παπαδόπουλου παρέστη ο αδελφός του, Κώστας επιθυμία του αδελφού του να συμμετάσχουν στις βουλευτικές εκλογές που θα προκηρυχθούν, με κόμμα του οποίου θα ηγηθεί. Ορισμένοι από τους παριστάμενους διαφώνησαν και πρότειναν να μην πολιτευτούν σ' αυτές τις εκλογές γιατί θα είναι πολωμένες. Πρότειναν να μείνει ο Γ. Παπαδόπουλος «πολύτιμη εφεδρεία» και στις μεθεπόμενες όταν θα έχει φθαρεί ο Κ. Καραμανλής να συμμετάσχουν δυναμικά. Ο Κώστας μετέφερε την πρόταση των πρώην υπουργών στον αδελφό του κι εκείνος συμφώνησε. Λίγες μέρες μετά, ο Κ. Καραμανλής μαθαίνει από ανταπόκριση του ΒΒC ότι ο Γ. Παπαδόπουλος θα ηγηθεί κόμματος για να μετάσχει των εκλογών. Η είδηση τον ανησύχησε, γιατί χαλούσε τα σχέδια του και κάλεσε αμέσως τον υπουργό Δημοσίας Τάξεως Σόλωνα Γκίκα στη νέα του κατοικία στην Ηρώδου Αττικού, στο τεσσάρι διαμέρισμα του φίλου του επιχειρηματία Λεβέντη, όπου είχε μετακομίσει από το ξενοδοχείο «Μεγάλη Βρεταννία», με ισχυρή μάλιστα φρουρά, γιατί υπήρχαν πληροφορίες ότι «χουντικοί σχεδίαζαν να τον απαγάγουν...». Ο Σ. Γκίκας μετά τη συνάντηση με τον Κ. Καραμανλή, πήγε στο υπουργείο, κάλεσε τον υποστράτηγο Νίκο Παν. Πορικό, γενικό επιθεωρητή της Χωροφυλακής και του ανέθεσε τη λεπτή αποστολή να επισκεφθεί τον Γ. Παπαδόπουλο.
Έως και φυλακή...
Ο Π. Πορικός είπε στον Γ. Παπαδόπουλο. «Κύριε πρόεδρε, σας επισκέπτομαι κατ' εντολήν της κυβερνήσεως. Επιθυμία του πρωθυπουργού είναι να μην προβείτε εις οιανδήποτε δήλωσιν και, βεβαίως να εγκαταλείψετε κάθε σκέψιν καθόδου σας εις τας εκλογάς. Γιατί, εις διαφορετικήν περίπτωσιν, θα υποχρεωθεί και είναι αποφασισμένος να λάβει μέτρα εναντίον σας, έως και φυλακίσεως». Ο Γ. Παπαδόπουλος σηκώθηκε από την πολυθρόνα και είπε: «Πείτε, στρατηγέ, στον κ. Καραμανλή ότι τις αποφάσεις που αφορούν εμένα τις λαμβάνω εγώ και ουδείς τις λαμβάνει δι' εμέ». Η απάντηση του Γ. Παπαδόπουλου έφτασε μέσω Σ. Γκίκα στον Κ. Καραμανλή. Η αντίδραση του ήταν να εκδοθεί στις 3 Οκτωβρίου συντακτική πράξη «...διά την εκδίκασιν πολιτικών εγκλημάτων αναφερομένων εις την εγκαθίδρυσιν του καθεστώτος της 21 ης Απριλίου 1967». Στην ουσία, ανακάλεσε την αμνηστία που είχε παραχωρήσει δύο μήνες πριν και δίκασε τους Απριλιανούς με νόμο αναδρομικής ισχύος παραβιάζοντας το δόγμα «η επικρατήσασα επανάστασις δημιουργεί δίκαιον...», όπως αποφαίνονταν συντεταγμένα όργανα και συνταγματολόγοι. Στις 21-10-74, ο Σ.Γκίκας επιχείρησε να συναντήσει ο ίδιος τον Γ. Παπαδόπουλο στο Λαγονήσι, με 15 λευκά διαβατήρια και την πρόταση, σε όσους επιθυμούν, να πάνε σε χώρα της αρεσκείας τους με τα έξοδα πληρωμένα από το κράτος. Ο Γ. Παπαδόπουλος αρνήθηκε λέγοντας «Εγώ Καραμανλής δεν γίνομαι, να λιποτακτώ στο Παρίσι...». Στον Στυλιανό Παττακό έστειλε δύο ανώτερους αξιωματικούς της Αστυνομίας με λευκά διαβατήρια για την Αργεντινή, ο οποίος αρνήθηκε λέγοντας, «Δεν είμαι εγκληματίας για να φύγω από την πατρίδα μου».
Εξόριστοι στην Κέα
ΣΤΙΣ 6 ΤΟ ΠΡΩΙ της 23ης Οκτωβρίου συλλαμβάνονται και εξορίζονται στην Κέα (ξενοδοχείο «Καρθαία»), οι Γεώργιος Παπαδόπουλος Στυλιανός Παττακός, Νικόλαος Μακαρέζος, Ιωάννης Λαδάς και Μιχαήλ Ρουφογάλης γιατί «αναπτύσσουν συνωμοτικήν δραστηριότητα, προκαλούν ανησυχία και δημιουργούν τας προϋποθέσεις διαταράξεως της ησυχίας και της γαλήνης του λαού...».
Τον Ιανουάριο του '75 υποβάλλεται από τον υπουργό Δικαιοσύνης Κ. Στεφανάκη το περιβόητο Δ' Ψήφισμα, με το οποίο η Βουλή διακηρύσσει ότι «η δημοκρατία ουδέποτε κατελύθη», χαρακτηρίζοντας «πραξικόπημα» την κατάλυση της δημοκρατίας την 21 η Απριλίου 1967 και όχι επανάσταση, η οποία δημιουργεί δίκαιο και έτσι ανοίγει ο δρόμος για την ποινική δίωξη των πρωταίτιων και στελεχών της επτάχρονης δικτατορίας.
Δευτέρα 20 Σεπτεμβρίου 2010
Η πολιτική κατάσταση της Πατρίδας μας.
Αυτοί που μας κυβέρνησαν τα τελευταία πενήντα χρόνια, πρέπει να λογοδοτήσουν για το οικονομικό χάλι της Πατρίδας μας. Ένα δικαστήριο με καμιά εκατοστή κατηγορούμενους και μία - δύο πτέρυγες να περιμένουν ρεζερβέ στο ευαγές ίδρυμα της…… Γυάρου είναι ότι τους αξίζει και μπορεί να κατευνάσει τον θυμό μας. Πρωθυπουργοί, υπουργοί Οικονομικών, πρόεδροι Ασφαλιστικών Ταμείων και Οργανισμών κλπ παρατρεχάμενοι που έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην υπόθεση να συρθούν και να απαντήσουν γιατί ?
-Άφησαν να δημιουργηθεί η φορολογική ασυδοσία
-Έδιναν συντάξεις, χωρίς να προβλέψουν μηχανισμό, που θα ελέγχει αν ο συνταξιούχος είναι εν ζωή.
-Επέτρεψαν μισθούς, μεγαλύτερους από του Προέδρου του Αρ. Πάγου στο Δημόσιο, Οργανισμούς και Ναι ναι Ιδιωτικό τομέα (Και να αφήσουν την παπαρδέλα , ότι δεν μας αφορά ο ιδιωτικός τομέας, διότι ο υπέρογκος μισθός βγαίνει, από το υστέρημα του κοινωνικού συνόλου). Ο μεγάλος μισθός επιβαρύνει την τελική τιμή των παραγομένων προϊόντων που θα ήταν αρκετά φτηνότερα, αν ο παραγωγός δεν χρυσοπλήρωνε κάτι GOLDEN BOYS και κάποιες τηλεπαρουσιάστριες που έχουν καβαλήσει το καλάμι. Όπως το Κράτος επεμβαίνει στον κατώτερο μισθό, να επεμβαίνει και στον ανώτερο.
-Δημιούργησαν εκατοντάδες ασφαλιστικά ταμεία με ανομοιογένεια σε, γενικούς κανονισμούς, σε παροχές και κρατήσεις. Κατέστησαν δε ορισμένα από αυτά επιλεκτικά, αποδέκτες κοινωνικών παροχών . (Διάβαζε να απομυζούν σαν βδέλλες). Έκαναν δε τόσο δαιδαλώδη την ασφαλιστική νομοθεσία που ο πολίτης περιμένει από τηλεοπτικές εκπομπές, να μάθει πως θα πάρει σύνταξη.
- Στους υπαλλήλους της Βουλής έδωσαν παραπάνω 2 – 4 μισθούς ετησίως.
-Μεταβιβάζουν, τμήμα της συντάξεως ορισμένων προνομιούχων συνταξιούχων, στις άγαμες θυγατέρες τους και μετά την ενηλικίωσή τους, για όσο ζουν.(Ανήκω εν δυνάμει, σε αυτή την κατηγορία, αλλά επ ουδενί μπορώ να παραβλέψω την αδικία έναντι του κοινωνικού συνόλου)
-Έκαναν σπατάλες, ενώ χρωστάγαμε, σε άσκοπες άνευ ουσίας διαφημίσεις, δεξιώσεις και υπηρεσιακά ταξίδια με δεκάδες παρατρεχάμενους κυρίως δημοσιογράφους
-Δεν μείωσαν τον αριθμό των Βουλευτών σε 150 - 200
-Δεν κατάργησαν την χρηματοδότηση των κομμάτων
-Δεν απαγόρευσαν την έξαλλη πολυδάπανη πολιτική διαφήμιση και δημιουργία ανεξέλεγκτων δαπανών σε κάθε προεκλογική περίοδο.
-Έκαναν εκλογές όποτε τους βόλευε, χωρίς να σκεφτούν το κόστος κάθε εκλογικής διαδικασίας.
-Δεν έκαναν καταλογισμούς στους βανδάλους καταστροφείς , της Δημόσιας περιουσίας (Σχολεία, πανεπιστήμια κλπ)
-Έβαλαν χέρι στα αποθεματικά των ήδη προβληματικών Ασφαλιστικών Ταμείων, αγοράζοντας ομόλογα με καπέλο προκειμένου να βγάλουν μίζα σαν τον τελευταίο παπατζή απατεώνα.
-Δημιούργησαν το μεγάλο σκάνδαλο ανταλλαγής πολυτίμων κτημάτων για τον Ελληνικό λαό, με αμφιβόλου αξίας ακίνητα και πιθανότατα καταπατημένα .
Για όλα αυτά είμαι τόσο θυμωμένος που αν και οπωσδήποτε θα ψηφίσω, στις προσεχείς δημοτικές εκλογές, δεν πρόκειται να ψηφίσω ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, ούτε κάποιον που θα υποστηριχθεί από αυτά τα κόμματα. Θα αλλάξω γνώμη όταν αναγνωρίσουν τα λάθη τους και υποδείξουν τρόπους συγκεκριμένους που θα αντιστρέψουν την όλη κατάσταση σε όλα τα ανωτέρω σημεία ένα προς ένα.
-Άφησαν να δημιουργηθεί η φορολογική ασυδοσία
-Έδιναν συντάξεις, χωρίς να προβλέψουν μηχανισμό, που θα ελέγχει αν ο συνταξιούχος είναι εν ζωή.
-Επέτρεψαν μισθούς, μεγαλύτερους από του Προέδρου του Αρ. Πάγου στο Δημόσιο, Οργανισμούς και Ναι ναι Ιδιωτικό τομέα (Και να αφήσουν την παπαρδέλα , ότι δεν μας αφορά ο ιδιωτικός τομέας, διότι ο υπέρογκος μισθός βγαίνει, από το υστέρημα του κοινωνικού συνόλου). Ο μεγάλος μισθός επιβαρύνει την τελική τιμή των παραγομένων προϊόντων που θα ήταν αρκετά φτηνότερα, αν ο παραγωγός δεν χρυσοπλήρωνε κάτι GOLDEN BOYS και κάποιες τηλεπαρουσιάστριες που έχουν καβαλήσει το καλάμι. Όπως το Κράτος επεμβαίνει στον κατώτερο μισθό, να επεμβαίνει και στον ανώτερο.
-Δημιούργησαν εκατοντάδες ασφαλιστικά ταμεία με ανομοιογένεια σε, γενικούς κανονισμούς, σε παροχές και κρατήσεις. Κατέστησαν δε ορισμένα από αυτά επιλεκτικά, αποδέκτες κοινωνικών παροχών . (Διάβαζε να απομυζούν σαν βδέλλες). Έκαναν δε τόσο δαιδαλώδη την ασφαλιστική νομοθεσία που ο πολίτης περιμένει από τηλεοπτικές εκπομπές, να μάθει πως θα πάρει σύνταξη.
- Στους υπαλλήλους της Βουλής έδωσαν παραπάνω 2 – 4 μισθούς ετησίως.
-Μεταβιβάζουν, τμήμα της συντάξεως ορισμένων προνομιούχων συνταξιούχων, στις άγαμες θυγατέρες τους και μετά την ενηλικίωσή τους, για όσο ζουν.(Ανήκω εν δυνάμει, σε αυτή την κατηγορία, αλλά επ ουδενί μπορώ να παραβλέψω την αδικία έναντι του κοινωνικού συνόλου)
-Έκαναν σπατάλες, ενώ χρωστάγαμε, σε άσκοπες άνευ ουσίας διαφημίσεις, δεξιώσεις και υπηρεσιακά ταξίδια με δεκάδες παρατρεχάμενους κυρίως δημοσιογράφους
-Δεν μείωσαν τον αριθμό των Βουλευτών σε 150 - 200
-Δεν κατάργησαν την χρηματοδότηση των κομμάτων
-Δεν απαγόρευσαν την έξαλλη πολυδάπανη πολιτική διαφήμιση και δημιουργία ανεξέλεγκτων δαπανών σε κάθε προεκλογική περίοδο.
-Έκαναν εκλογές όποτε τους βόλευε, χωρίς να σκεφτούν το κόστος κάθε εκλογικής διαδικασίας.
-Δεν έκαναν καταλογισμούς στους βανδάλους καταστροφείς , της Δημόσιας περιουσίας (Σχολεία, πανεπιστήμια κλπ)
-Έβαλαν χέρι στα αποθεματικά των ήδη προβληματικών Ασφαλιστικών Ταμείων, αγοράζοντας ομόλογα με καπέλο προκειμένου να βγάλουν μίζα σαν τον τελευταίο παπατζή απατεώνα.
-Δημιούργησαν το μεγάλο σκάνδαλο ανταλλαγής πολυτίμων κτημάτων για τον Ελληνικό λαό, με αμφιβόλου αξίας ακίνητα και πιθανότατα καταπατημένα .
Για όλα αυτά είμαι τόσο θυμωμένος που αν και οπωσδήποτε θα ψηφίσω, στις προσεχείς δημοτικές εκλογές, δεν πρόκειται να ψηφίσω ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, ούτε κάποιον που θα υποστηριχθεί από αυτά τα κόμματα. Θα αλλάξω γνώμη όταν αναγνωρίσουν τα λάθη τους και υποδείξουν τρόπους συγκεκριμένους που θα αντιστρέψουν την όλη κατάσταση σε όλα τα ανωτέρω σημεία ένα προς ένα.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)