Τρίτη 26 Οκτωβρίου 2010
Παρασκευή 22 Οκτωβρίου 2010
ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΟΥ ΙΙΙ/29 ΣΥΝΤΑΓΜ.ΠΕΖΙΚΟΥ
ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΣΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΧΡΟΝΟΣ ΚΟΜΟΤΗΝΗΣ 29/12/09
Ο Γιώργος Θ. Νεστωράκης θυμάται, ιστορεί και γράφει
Μνήμες απ’ τα παλιά
29.12.2009 Το πολεμικό ημερολόγιο 1940-1941 του 3ου Τάγματος του θρυλικού 29ου Συντάγματος Πεζικού της Κομοτηνής
Τις μέρες αυτές, ο «ΧΡΟΝΟΣ» είχε μια μεγάλη δημοσιογραφική αποκλειστικότητα. Δημοσίευσε αποσπάσματα και φωτογραφίες από ένα σπάνιο και αυθεντικό ιστορικό υλικό.
Πρόκειται για το ιδιόχειρο πολεμικό ημερολόγιο 1940-1941 του 3ου Τάγματος του 29ου Συντάγματος Πεζικού της Κομοτηνής, που τηρούσε καθ’ όλη την διάρκεια της εμπόλεμης περιόδου και συγκεκριμένα από της 17ης Νοεμβρίου 1940 έως και της 5ης Μαίου 1941, ο έφεδρος Λοχαγός αείμνηστος Ιωάννης Βάρσος, ως επιτελής του 3ου Τάγματος.
Το ιστορικό υλικό διέσωσε 70 ολόκληρα χρόνια και απέστειλε στο «ΧΡΟΝΟ» ο υιός του αείμνηστου και γενναίου εκείνου αξιωματικού, καινούριου φίλου μας (έστω και τηλεφωνικά) Βασίλειου Ι. Βάρσου. Το ιστορικό αυτό δημοσίευμα του «Χ» προκάλεσε και όπως ήταν φυσικό, αισθήματα βαθιάς συγκίνησης στο αγνωστικό κοινό και ιδιαίτερα στους λίγους εν ζωή της γενιάς εκείνης των ηρώων του 1940, που αιωνόβιοι σχεδόν βρίσκονται ανάμεσα μας αλλά και στην δική μας γενιά. Και τούτου γιατί ως έφηβοι την εποχή εκείνη του πολέμου, πολεμήσαμε και εμείς στα μετόπισθεν με τον δικό μας τρόπο. Προσωπικά, ας μας επιτραπεί να σημειώσουμε ότι αισθανόμαστε ιδιαίτερη συγκίνηση αλλά και μεγάλη τιμή, αφού όπως μας γράφει σε επιστολή του ο κληρονόμος του πολύτιμου αυτού ιστορικού υλικού κ. Βασίλειος Βάρσος, αφορμή να επικοινωνήσει με τον «ΧΡΟΝΟ», στάθηκε ένα προ 17ετίας (υπάρχει και νεότερο) δικό μας δημοσίευμα, που διάβασε τυχαία πρόσφατα στο διαδίκτυο.
Πράγματι, αρχικά στο φύλλο 8379 της 16ης Νοεμβρίου του 1993 του «ΧΡΟΝΟΥ», έγραψα ένα επετειακό άρθρο με τον τίτλο «Μια …άλλη 17η Νοεμβρίου, αλλά ξεχασμένη από τους Κομοτηναίους» και ήταν και είναι μεγάλη και ιστορική για την πόλη μας η 17η Νοεμβρίου του 1940. Γιατί την ημέρα εκείνη, συγκροτημένο τέλεια και ετοιμοπόλεμο αναχώρησε για το μέτωπο της Βορ. Ηπείρου (Αλβανία) το θρυλικό για τους Κομοτηναίους 29ο Σύνταγμα Πεζικού.
Το Σύνταγμα που έδωσε τις πιο σκληρές και αιματηρές μάχες στο Πόγραδετς, στο Τεπέλενι και όπου αλλού η προσταγή της πατρίδος το καλούσε. Γι’ αυτό και τιμής ένεκεν η πολιτεία το αναβάθμισε σε Ταξιαρχία με την επωνυμία «29η Ταξιαρχία ΠΟΓΡΑΔΕΤΣ».
Την ώρα που χαράσσονται αυτές οι σειρές, ζωντανά και όχι νοερά, έρχονται στο νου μας τα δύσκολα αλλά ένδοξα εκείνα χρόνια.
Την γενική επιστράτευση της 28ης Οκτώβρη 1940 καθώς και την 17η Νοεμβρίου του αυτού έτους, μαζί και με τα γεγονότα που επακολούθησαν, τα ζήσαμε τόσο έντονα, ώστε και σήμερα, ύστερα από 70 χρόνια, να μας συγκλονίζουν, γιατί η γενιά μας, η γενιά των εφήβων του 1940-1941 δεν πήγε βέβαια στην πρώτη γραμμή του πολέμου, πολέμησε όμως, όπως γράφουμε και παραπάνω και αυτή με το δικό της τρόπο.
Συμπολεμήσαμε μαζί και δίπλα με τις μάνες, τις γυναίκες και τα ανήλικα παιδιά των μαχητών, βοηθώντας τους με έργα και τους καλούς μας λόγους, προσμένοντας και ελπίζοντας στην νίκη.
Στο χωράφι, στο σταύλο, στο μαντρί και στο βοσκοτόπι, έπρεπε να αναπληρωθεί ο προστάτης πολεμιστής του μετώπου.
Έπρεπε να δουλευτεί η γη για να καρπίσει, να φροντιστούν τα ζωντανά για να γεννήσουν. Έπρεπε να τραφούν τα γυναικόπαιδα και η εθνική μας οικονομία ν’αυγατίσει. Και όλα αυτά ήταν δουλειά των νέων με τις νουθεσίες των λίγων αστράτευτων γερόντων. Ήταν το δικό μας έργο.
Δική μας φροντίδα επίσης ήταν και καθήκον, να κυματίζει πάντα και κάθε μέρα, η γαλανόλευκη σημαία μας, έτσι ώστε το γαλάζιο και άσπρο χρώμα της Ελλάδος, άφθονο ν’ απλώνεται παντού.
Προσωπικά θυμάμαι ότι έκανα και κάτι περισσότερο από τους συνομήλικους μου και οπωσδήποτε ιδιαίτερο και σπουδαίο για την εποχή. Ήμουν το μοναδικό γυμνασιόπαιδο στο χωριό μου τότε και αυτό, μ’ έκανε «περισπούδαστο». Σ’ εμένα εμπιστευόταν οι μάνες και οι γυναίκες την επιστολογραφία τους με τους αγαπημένους τους στο μέτωπο. Διάβαζα και έγγραφα γράμματα από και προς τους μαχητές του πολέμου στην Αλβανία. Θυμάμαι ότι διάβαζα κάτι έγγραφα δεκάδες, ίσως και εκατοντάδες πολεμικά επιστολικά δελτάρια, με συγκινητικά ανθρώπινα και ηρωικά κυρίως περιεχόμενα. Ιδιαίτερες ήταν οι στιγμές της συσκευασίας και της αναγραφής των ονομάτων των αποστολέων και παραληπτών, στα Χριστουγεννιάτικα δέματα με σπιτικά γλυκά και ζεστά πλεκτά από τις οικογένειες των πολεμιστών. Να και σήμερα ακόμη, ύστερα από 70 χρόνια και με αφορμή το πολεμικό ημερολόγιο 1940-1941 του 3ου Τάγματος του 29ου Συντάγματος Πεζικού στην Αλβανία, πόσο είχε την ευγενή καλοσύνη να μου εμπιστευτεί ολόκληρο, ο κληρονόμος του συντάκτη κ. Βασίλειος Βάρσος, αισθάνομαι τιμή και συγκίνηση .
Η θύμηση των χρόνων εκείνων με συγκλονίζει και τώρα στα γεράματα μου και με κάνει υπερήφανο για τα παιδικά μου πατριωτικά έργα. Τέλος θα πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι η προσήλωση της γενιάς των εφήβων του 1940 στις παραδοσιακές Ελληνικές ηθικές αρχές και αξίες, δηλαδή στο τρίπτυχο : πίστη, πατρίδα, οικογένεια, οφείλεται στην αγωγή και την παιδεία με την οποία γαλουχήθηκε από την πατροπαράδοτη χριστιανική οικογένεια και τους δασκάλους της εποχής.
Τότε είχαμε φωτισμένους δασκάλους και φλογερούς πατριώτες. Ήταν πραγματικοί εραστές της παιδείας και όχι της κοινής δημοσιοϋπαλληλίας. Επίστευαν και δίδασκαν την δημοκρατία του Σωκράτη και του Ισοκράτη. Δυστυχώς σήμερα συμβαίνει το τελείως αντίθετο. Στις μέρες μας, τώρα, πολλοί εκπαιδευτικοί όλων των βαθμίδων και κυρίως οι «δασκαλοπατέρες» του συνδικαλισμού, χάρη των συντεχνιακών τους και άλλων συμφερόντων, όχι μόνον απαξιώνουν τις παραπάνω ηθικές αρχές και αξίες της ζωής, αλλά και τις λοιδορούν.
Με τον ψευδεπίγραφο προοδευτισμό και το πρόσχημα της δημοκρατίας, των δικαιωμάτων των νέων και της ελεύθερης διακίνησης ιδεών στα σχολεία και τα πανεπιστήμια, εκμεταλλεύονται τον ενθουσιασμό και την φυσική παρόρμηση της νεολαίας και την εξωθούν στην ανομία, τους βανδαλισμούς και την βεβήλωση εθνικών μνημείων και συμβόλων ακόμη.
Και τις εκατοντάδες των νεκρών και τους περισσότερους τραυματίες, που ονομαστικά και καθ΄ημέρα τους καταγράφει στο πολεμικό ημερολόγιο 1940-1941 του 29ου Συντάγματος ο αείμνηστος λοχαγός Ιωάννης Βάρσος και οι οποίοι έπεσαν υπέρ πίστεως και πατρίδος, γιατί τους αγνοούμε;
Τι θλιβερό κατάντημα και ηθικός ξεπεσμός της σημερινής Ελληνικής κοινωνίας; Κρίμα!!
Ο Γιώργος Θ. Νεστωράκης θυμάται, ιστορεί και γράφει
Μνήμες απ’ τα παλιά
29.12.2009 Το πολεμικό ημερολόγιο 1940-1941 του 3ου Τάγματος του θρυλικού 29ου Συντάγματος Πεζικού της Κομοτηνής
Τις μέρες αυτές, ο «ΧΡΟΝΟΣ» είχε μια μεγάλη δημοσιογραφική αποκλειστικότητα. Δημοσίευσε αποσπάσματα και φωτογραφίες από ένα σπάνιο και αυθεντικό ιστορικό υλικό.
Πρόκειται για το ιδιόχειρο πολεμικό ημερολόγιο 1940-1941 του 3ου Τάγματος του 29ου Συντάγματος Πεζικού της Κομοτηνής, που τηρούσε καθ’ όλη την διάρκεια της εμπόλεμης περιόδου και συγκεκριμένα από της 17ης Νοεμβρίου 1940 έως και της 5ης Μαίου 1941, ο έφεδρος Λοχαγός αείμνηστος Ιωάννης Βάρσος, ως επιτελής του 3ου Τάγματος.
Το ιστορικό υλικό διέσωσε 70 ολόκληρα χρόνια και απέστειλε στο «ΧΡΟΝΟ» ο υιός του αείμνηστου και γενναίου εκείνου αξιωματικού, καινούριου φίλου μας (έστω και τηλεφωνικά) Βασίλειου Ι. Βάρσου. Το ιστορικό αυτό δημοσίευμα του «Χ» προκάλεσε και όπως ήταν φυσικό, αισθήματα βαθιάς συγκίνησης στο αγνωστικό κοινό και ιδιαίτερα στους λίγους εν ζωή της γενιάς εκείνης των ηρώων του 1940, που αιωνόβιοι σχεδόν βρίσκονται ανάμεσα μας αλλά και στην δική μας γενιά. Και τούτου γιατί ως έφηβοι την εποχή εκείνη του πολέμου, πολεμήσαμε και εμείς στα μετόπισθεν με τον δικό μας τρόπο. Προσωπικά, ας μας επιτραπεί να σημειώσουμε ότι αισθανόμαστε ιδιαίτερη συγκίνηση αλλά και μεγάλη τιμή, αφού όπως μας γράφει σε επιστολή του ο κληρονόμος του πολύτιμου αυτού ιστορικού υλικού κ. Βασίλειος Βάρσος, αφορμή να επικοινωνήσει με τον «ΧΡΟΝΟ», στάθηκε ένα προ 17ετίας (υπάρχει και νεότερο) δικό μας δημοσίευμα, που διάβασε τυχαία πρόσφατα στο διαδίκτυο.
Πράγματι, αρχικά στο φύλλο 8379 της 16ης Νοεμβρίου του 1993 του «ΧΡΟΝΟΥ», έγραψα ένα επετειακό άρθρο με τον τίτλο «Μια …άλλη 17η Νοεμβρίου, αλλά ξεχασμένη από τους Κομοτηναίους» και ήταν και είναι μεγάλη και ιστορική για την πόλη μας η 17η Νοεμβρίου του 1940. Γιατί την ημέρα εκείνη, συγκροτημένο τέλεια και ετοιμοπόλεμο αναχώρησε για το μέτωπο της Βορ. Ηπείρου (Αλβανία) το θρυλικό για τους Κομοτηναίους 29ο Σύνταγμα Πεζικού.
Το Σύνταγμα που έδωσε τις πιο σκληρές και αιματηρές μάχες στο Πόγραδετς, στο Τεπέλενι και όπου αλλού η προσταγή της πατρίδος το καλούσε. Γι’ αυτό και τιμής ένεκεν η πολιτεία το αναβάθμισε σε Ταξιαρχία με την επωνυμία «29η Ταξιαρχία ΠΟΓΡΑΔΕΤΣ».
Την ώρα που χαράσσονται αυτές οι σειρές, ζωντανά και όχι νοερά, έρχονται στο νου μας τα δύσκολα αλλά ένδοξα εκείνα χρόνια.
Την γενική επιστράτευση της 28ης Οκτώβρη 1940 καθώς και την 17η Νοεμβρίου του αυτού έτους, μαζί και με τα γεγονότα που επακολούθησαν, τα ζήσαμε τόσο έντονα, ώστε και σήμερα, ύστερα από 70 χρόνια, να μας συγκλονίζουν, γιατί η γενιά μας, η γενιά των εφήβων του 1940-1941 δεν πήγε βέβαια στην πρώτη γραμμή του πολέμου, πολέμησε όμως, όπως γράφουμε και παραπάνω και αυτή με το δικό της τρόπο.
Συμπολεμήσαμε μαζί και δίπλα με τις μάνες, τις γυναίκες και τα ανήλικα παιδιά των μαχητών, βοηθώντας τους με έργα και τους καλούς μας λόγους, προσμένοντας και ελπίζοντας στην νίκη.
Στο χωράφι, στο σταύλο, στο μαντρί και στο βοσκοτόπι, έπρεπε να αναπληρωθεί ο προστάτης πολεμιστής του μετώπου.
Έπρεπε να δουλευτεί η γη για να καρπίσει, να φροντιστούν τα ζωντανά για να γεννήσουν. Έπρεπε να τραφούν τα γυναικόπαιδα και η εθνική μας οικονομία ν’αυγατίσει. Και όλα αυτά ήταν δουλειά των νέων με τις νουθεσίες των λίγων αστράτευτων γερόντων. Ήταν το δικό μας έργο.
Δική μας φροντίδα επίσης ήταν και καθήκον, να κυματίζει πάντα και κάθε μέρα, η γαλανόλευκη σημαία μας, έτσι ώστε το γαλάζιο και άσπρο χρώμα της Ελλάδος, άφθονο ν’ απλώνεται παντού.
Προσωπικά θυμάμαι ότι έκανα και κάτι περισσότερο από τους συνομήλικους μου και οπωσδήποτε ιδιαίτερο και σπουδαίο για την εποχή. Ήμουν το μοναδικό γυμνασιόπαιδο στο χωριό μου τότε και αυτό, μ’ έκανε «περισπούδαστο». Σ’ εμένα εμπιστευόταν οι μάνες και οι γυναίκες την επιστολογραφία τους με τους αγαπημένους τους στο μέτωπο. Διάβαζα και έγγραφα γράμματα από και προς τους μαχητές του πολέμου στην Αλβανία. Θυμάμαι ότι διάβαζα κάτι έγγραφα δεκάδες, ίσως και εκατοντάδες πολεμικά επιστολικά δελτάρια, με συγκινητικά ανθρώπινα και ηρωικά κυρίως περιεχόμενα. Ιδιαίτερες ήταν οι στιγμές της συσκευασίας και της αναγραφής των ονομάτων των αποστολέων και παραληπτών, στα Χριστουγεννιάτικα δέματα με σπιτικά γλυκά και ζεστά πλεκτά από τις οικογένειες των πολεμιστών. Να και σήμερα ακόμη, ύστερα από 70 χρόνια και με αφορμή το πολεμικό ημερολόγιο 1940-1941 του 3ου Τάγματος του 29ου Συντάγματος Πεζικού στην Αλβανία, πόσο είχε την ευγενή καλοσύνη να μου εμπιστευτεί ολόκληρο, ο κληρονόμος του συντάκτη κ. Βασίλειος Βάρσος, αισθάνομαι τιμή και συγκίνηση .
Η θύμηση των χρόνων εκείνων με συγκλονίζει και τώρα στα γεράματα μου και με κάνει υπερήφανο για τα παιδικά μου πατριωτικά έργα. Τέλος θα πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι η προσήλωση της γενιάς των εφήβων του 1940 στις παραδοσιακές Ελληνικές ηθικές αρχές και αξίες, δηλαδή στο τρίπτυχο : πίστη, πατρίδα, οικογένεια, οφείλεται στην αγωγή και την παιδεία με την οποία γαλουχήθηκε από την πατροπαράδοτη χριστιανική οικογένεια και τους δασκάλους της εποχής.
Τότε είχαμε φωτισμένους δασκάλους και φλογερούς πατριώτες. Ήταν πραγματικοί εραστές της παιδείας και όχι της κοινής δημοσιοϋπαλληλίας. Επίστευαν και δίδασκαν την δημοκρατία του Σωκράτη και του Ισοκράτη. Δυστυχώς σήμερα συμβαίνει το τελείως αντίθετο. Στις μέρες μας, τώρα, πολλοί εκπαιδευτικοί όλων των βαθμίδων και κυρίως οι «δασκαλοπατέρες» του συνδικαλισμού, χάρη των συντεχνιακών τους και άλλων συμφερόντων, όχι μόνον απαξιώνουν τις παραπάνω ηθικές αρχές και αξίες της ζωής, αλλά και τις λοιδορούν.
Με τον ψευδεπίγραφο προοδευτισμό και το πρόσχημα της δημοκρατίας, των δικαιωμάτων των νέων και της ελεύθερης διακίνησης ιδεών στα σχολεία και τα πανεπιστήμια, εκμεταλλεύονται τον ενθουσιασμό και την φυσική παρόρμηση της νεολαίας και την εξωθούν στην ανομία, τους βανδαλισμούς και την βεβήλωση εθνικών μνημείων και συμβόλων ακόμη.
Και τις εκατοντάδες των νεκρών και τους περισσότερους τραυματίες, που ονομαστικά και καθ΄ημέρα τους καταγράφει στο πολεμικό ημερολόγιο 1940-1941 του 29ου Συντάγματος ο αείμνηστος λοχαγός Ιωάννης Βάρσος και οι οποίοι έπεσαν υπέρ πίστεως και πατρίδος, γιατί τους αγνοούμε;
Τι θλιβερό κατάντημα και ηθικός ξεπεσμός της σημερινής Ελληνικής κοινωνίας; Κρίμα!!
Δευτέρα 11 Οκτωβρίου 2010
ΤΟ ΙΣΛΑΝΔΙΚΟ ΜΑΘΗΜΑ
Το ισλανδικό μάθημα
Παύλος Τσίμας, Τα Νέα, 02/10/2010
Την περασμένη Τρίτη, το Κοινοβούλιο της Ισλανδίας αποφάσισε να παραπέμψει σε ειδικό δικαστήριο τον πρώην πρωθυπουργό της χώρας, ενεργοποιώντας, για πρώτη φορά, έναν νόμο περί ευθύνης υπουργών που θεσπίστηκε το 1905! Είχα την τύχη να παρακολουθήσω αυτήν την ιστορική, πιστεύω, ψηφοφορία. Είναι, νομίζω, η πρώτη φορά στην ιστορία που μια δημοκρατία εγκαλεί ποινικά έναν εκλεγμένο άρχοντά της όχι για κάποιο σκάνδαλο, οικονομικής ή ηθικής φύσεως, αλλά για αμέλεια περί την εκτέλεση των καθηκόντων του. Ο πρώην πρωθυπουργός κατηγορήθηκε ότι δεν έκανε ό,τι μπορούσε ώστε να αποφύγει η χώρα του τη χρεοκοπία και την προσφυγή στο ΔΝΤ. Είναι δύσκολο να αποφύγει κανείς τον πειρασμό να μεταφέρει την ισλανδική εμπειρία στα καθ΄ ημάς.
Από το ισλανδικό παράδειγμα, λοιπόν, συγκρατώ τρία ενδιαφέροντα στοιχεία:
Πρώτον, η Εξεταστική Επιτροπή, βάσει του πορίσματος της οποίας έγινε η ψηφοφορία της περασμένης Τρίτης, δεν ήταν μια επιτροπή εκ βουλευτών, διορισμένων από τις ηγεσίες των κομμάτων τους, εγνωσμένου κομματικού πατριωτισμού, με εντολή να προστατεύσουν το συμφέρον του κόμματος και όχι να αναζητήσουν την αλήθεια. Η ισλανδική Βουλή είχε αναθέσει το έργο αυτό σε μια ανεξάρτητη επιτροπή, στην οποία μετείχαν ένας ανώτατος δικαστής, ο συνήγορος του πολίτη και μια διάσημη οικονομολόγος ισλανδικής καταγωγής, που διδάσκει σε αμερικανικό πανεπιστήμιο. Η Επιτροπή, που προσέλαβε 48 εμπειρογνώμονες, είχε πλήρη ανακριτικά δικαιώματα, κάλεσε όλους τους πρώην και εν ενεργεία υπουργούς και πρωθυπουργούς να καταθέσουν (χωρίς κανείς τους να διανοηθεί να στείλει επιστολή), είχε δικαίωμα άρσης του τραπεζικού απορρήτου και πρόσβασης σε κάθε έγγραφο και αρχείο. Εργάστηκε ανενόχλητη επί 15 μήνες, χωρίς καμιά διαρροή στον Τύπο και ξαφνικά, άνευ προαναγγελίας, ένα πρωί, έδωσε στη Βουλή και ταυτόχρονα στη δημοσιότητα το πόρισμά της. Σύμφωνα με αυτό, οι ισλανδικές τράπεζες, μετά την ιδιωτικοποίησή τους, είχαν κυριολεκτικά ληστευθεί από τους ιδιοκτήτες τους και επιπλέον είχαν δημιουργήσει μια απίστευτη τραπεζική φούσκα (με την αξία των τραπεζών να φθάνει στο δεκαπλάσιο του ΑΕΠ της χώρας!) και οι εποπτικές αρχές, κυβέρνηση και κεντρική τράπεζα, απέφευγαν να τις ελέγξουν. Και επιπλέον απέφυγαν και να αντιδράσουν όταν, από το 2006, υπήρχαν σημάδια που προμήνυαν την επικείμενη πτώχευση.
Δεύτερο ενδιαφέρον στοιχείο είναι, νομίζω, η ψηφοφορία η ίδια. Παρ΄ όλο που η ψηφοφορία ήταν κυριολεκτικά δραματική, η συζήτηση κύλησε με εντυπωσιακή ηρεμία, χωρίς διαπληκτισμούς, χωρίς δακρύβρεκτες ομιλίες και τους συνήθεις για εμάς θεατρινισμούς. Και οι βουλευτές ψήφισαν χωρίς κανένα σεβασμό στην κομματική τους προέλευση, χωρίς γραμμή, με αποτέλεσμα να παραπεμφθεί, με δύο ψήφους διαφορά, ο πρώην πρωθυπουργός, αλλά να απαλλαγούν οι τρεις παραπεμπόμενοι υπουργοί, με μία ή δύο ψήφους διαφορά ο καθέναςτους. Τρίτο, φυσικά, και πιο ενδιαφέρον είναι η συζήτηση που όλη αυτή η πρωτοφανής ενέργεια προκαλεί. Μπορεί κανείς να παραπέμπει ένα πολιτικό πρόσωπο όχι για πράξεις αλλά για παραλείψεις; Υπόκεινται σε ποινική αποτίμηση οι καθαρά πολιτικές επιλογές- έστω και αν ήταν, πολιτικά, καταφανώς και εγκληματικά εσφαλμένες;
Ενα μέλος της Επιτροπής που διερεύνησε την υπόθεση μού απάντησε πως αν κάποιος από όλους αυτούς είχε βρει το θάρρος να ζητήσει δημόσια συγγνώμη για τη συμφορά στην οποία οδηγηθήκαμε, να αναγνωρίσει το λάθος του με ειλικρίνεια, τότε δεν θα υπήρχε, ίσως, ανάγκη για άλλες διαδικασίες. Και ο πρόεδρος του κόμματος της Αριστεράς, που ψήφισε υπέρ της παραπομπής, μου απάντησε πως η πολιτική είναι (ή πρέπει να είναι) και παιδαγωγική, και πως η οργή του κόσμου (που από μόνη της είναι επικίνδυνη) μόνον μέσα από μια διαδικασία αλήθειας και κάθαρσης μπορεί να μετασχηματιστεί σε κάτι θετικό.
Τους άκουγα και σκεφτόμουν το καθ΄ ημάς αδιερεύνητο και αδικαίωτο έγκλημα διαρκείας, που μας οδήγησε δανείου υποτελείς στην εξουσία των πιστωτών μας: από το καλοκαίρι του 2007, όταν το δημοσιονομικό καμπανάκι είχε σημάνει, αλλά τα μέτρα δεν ελήφθησαν ποτέ, λόγω ισχνής κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας και ισχνότερου αισθήματος ευθύνης των κυβερνώντων. Και από το φθινόπωρο του 2008, όταν η Ευρώπη βοούσε ότι η Ελλάδα φλερτάρει με τη χρεοκοπία, αλλά εμείς κρύβαμε κάτω από το χαλί, με greek stastics, την αλήθεια, για να περάσει η εκλογική χρονιά. Κι έπειτα, ήταν πολύ αργά...
Παύλος Τσίμας, Τα Νέα, 02/10/2010
Την περασμένη Τρίτη, το Κοινοβούλιο της Ισλανδίας αποφάσισε να παραπέμψει σε ειδικό δικαστήριο τον πρώην πρωθυπουργό της χώρας, ενεργοποιώντας, για πρώτη φορά, έναν νόμο περί ευθύνης υπουργών που θεσπίστηκε το 1905! Είχα την τύχη να παρακολουθήσω αυτήν την ιστορική, πιστεύω, ψηφοφορία. Είναι, νομίζω, η πρώτη φορά στην ιστορία που μια δημοκρατία εγκαλεί ποινικά έναν εκλεγμένο άρχοντά της όχι για κάποιο σκάνδαλο, οικονομικής ή ηθικής φύσεως, αλλά για αμέλεια περί την εκτέλεση των καθηκόντων του. Ο πρώην πρωθυπουργός κατηγορήθηκε ότι δεν έκανε ό,τι μπορούσε ώστε να αποφύγει η χώρα του τη χρεοκοπία και την προσφυγή στο ΔΝΤ. Είναι δύσκολο να αποφύγει κανείς τον πειρασμό να μεταφέρει την ισλανδική εμπειρία στα καθ΄ ημάς.
Από το ισλανδικό παράδειγμα, λοιπόν, συγκρατώ τρία ενδιαφέροντα στοιχεία:
Πρώτον, η Εξεταστική Επιτροπή, βάσει του πορίσματος της οποίας έγινε η ψηφοφορία της περασμένης Τρίτης, δεν ήταν μια επιτροπή εκ βουλευτών, διορισμένων από τις ηγεσίες των κομμάτων τους, εγνωσμένου κομματικού πατριωτισμού, με εντολή να προστατεύσουν το συμφέρον του κόμματος και όχι να αναζητήσουν την αλήθεια. Η ισλανδική Βουλή είχε αναθέσει το έργο αυτό σε μια ανεξάρτητη επιτροπή, στην οποία μετείχαν ένας ανώτατος δικαστής, ο συνήγορος του πολίτη και μια διάσημη οικονομολόγος ισλανδικής καταγωγής, που διδάσκει σε αμερικανικό πανεπιστήμιο. Η Επιτροπή, που προσέλαβε 48 εμπειρογνώμονες, είχε πλήρη ανακριτικά δικαιώματα, κάλεσε όλους τους πρώην και εν ενεργεία υπουργούς και πρωθυπουργούς να καταθέσουν (χωρίς κανείς τους να διανοηθεί να στείλει επιστολή), είχε δικαίωμα άρσης του τραπεζικού απορρήτου και πρόσβασης σε κάθε έγγραφο και αρχείο. Εργάστηκε ανενόχλητη επί 15 μήνες, χωρίς καμιά διαρροή στον Τύπο και ξαφνικά, άνευ προαναγγελίας, ένα πρωί, έδωσε στη Βουλή και ταυτόχρονα στη δημοσιότητα το πόρισμά της. Σύμφωνα με αυτό, οι ισλανδικές τράπεζες, μετά την ιδιωτικοποίησή τους, είχαν κυριολεκτικά ληστευθεί από τους ιδιοκτήτες τους και επιπλέον είχαν δημιουργήσει μια απίστευτη τραπεζική φούσκα (με την αξία των τραπεζών να φθάνει στο δεκαπλάσιο του ΑΕΠ της χώρας!) και οι εποπτικές αρχές, κυβέρνηση και κεντρική τράπεζα, απέφευγαν να τις ελέγξουν. Και επιπλέον απέφυγαν και να αντιδράσουν όταν, από το 2006, υπήρχαν σημάδια που προμήνυαν την επικείμενη πτώχευση.
Δεύτερο ενδιαφέρον στοιχείο είναι, νομίζω, η ψηφοφορία η ίδια. Παρ΄ όλο που η ψηφοφορία ήταν κυριολεκτικά δραματική, η συζήτηση κύλησε με εντυπωσιακή ηρεμία, χωρίς διαπληκτισμούς, χωρίς δακρύβρεκτες ομιλίες και τους συνήθεις για εμάς θεατρινισμούς. Και οι βουλευτές ψήφισαν χωρίς κανένα σεβασμό στην κομματική τους προέλευση, χωρίς γραμμή, με αποτέλεσμα να παραπεμφθεί, με δύο ψήφους διαφορά, ο πρώην πρωθυπουργός, αλλά να απαλλαγούν οι τρεις παραπεμπόμενοι υπουργοί, με μία ή δύο ψήφους διαφορά ο καθέναςτους. Τρίτο, φυσικά, και πιο ενδιαφέρον είναι η συζήτηση που όλη αυτή η πρωτοφανής ενέργεια προκαλεί. Μπορεί κανείς να παραπέμπει ένα πολιτικό πρόσωπο όχι για πράξεις αλλά για παραλείψεις; Υπόκεινται σε ποινική αποτίμηση οι καθαρά πολιτικές επιλογές- έστω και αν ήταν, πολιτικά, καταφανώς και εγκληματικά εσφαλμένες;
Ενα μέλος της Επιτροπής που διερεύνησε την υπόθεση μού απάντησε πως αν κάποιος από όλους αυτούς είχε βρει το θάρρος να ζητήσει δημόσια συγγνώμη για τη συμφορά στην οποία οδηγηθήκαμε, να αναγνωρίσει το λάθος του με ειλικρίνεια, τότε δεν θα υπήρχε, ίσως, ανάγκη για άλλες διαδικασίες. Και ο πρόεδρος του κόμματος της Αριστεράς, που ψήφισε υπέρ της παραπομπής, μου απάντησε πως η πολιτική είναι (ή πρέπει να είναι) και παιδαγωγική, και πως η οργή του κόσμου (που από μόνη της είναι επικίνδυνη) μόνον μέσα από μια διαδικασία αλήθειας και κάθαρσης μπορεί να μετασχηματιστεί σε κάτι θετικό.
Τους άκουγα και σκεφτόμουν το καθ΄ ημάς αδιερεύνητο και αδικαίωτο έγκλημα διαρκείας, που μας οδήγησε δανείου υποτελείς στην εξουσία των πιστωτών μας: από το καλοκαίρι του 2007, όταν το δημοσιονομικό καμπανάκι είχε σημάνει, αλλά τα μέτρα δεν ελήφθησαν ποτέ, λόγω ισχνής κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας και ισχνότερου αισθήματος ευθύνης των κυβερνώντων. Και από το φθινόπωρο του 2008, όταν η Ευρώπη βοούσε ότι η Ελλάδα φλερτάρει με τη χρεοκοπία, αλλά εμείς κρύβαμε κάτω από το χαλί, με greek stastics, την αλήθεια, για να περάσει η εκλογική χρονιά. Κι έπειτα, ήταν πολύ αργά...
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)