ΒΑΣΙΛΗΣ ΜΑΡΚΕΖΙΝΗΣ

http://www.youtube.com/watch?v=Lotb4Jo96F8&feature=player_embedded

ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΣΦΑΛΙΣΗ

Μία και το θέμα μας είναι το ΙΚΑ, ας ακουστεί και μία πρόταση για το συνταξιοδοτικό τμήμα.  Πρέπει να υπάρχει  ένα και μοναδικό ασφαλιστικό ταμείο,   με πολλές προαιρετικές σταθερές ασφαλιστικές κλίμακες. Ενσωμάτωση της ψευδεπίγραφου Εργοδοτικής εισφοράς και τυπικά, γιατί ουσιαστικά είναι, στον ακαθάριστο μισθό και απόδοση στο ΙΚΑ το σύνολο,  Εργοδότου  και ασφαλισμένου,  σαν Εισφορά ασφαλισμένου. Αυτό θα ενοποιήσει  τους  δύο κλάδους , αυτοαπασχολούμενων και  εξαρτημένης εργασίας.   Οι κρατήσεις – παροχές,  να είναι  σε όλους  ανάλογες, χωρίς  να μπορούν να παρεισφρήσουν  αλχημείες, εξαιρέσεις, προνόμια και διαφοροποιήσεις όπως τώρα.  Σύνταξη στις άγαμες θυγατέρες, ενίσχυση ορισμένων ταμείων με κοινωνικούς πόρους και  από χαράτσια σε τρίτους, άσχετους προς το ταμείο, που ενισχυόμενο  μετά,  κορδώνει ότι είναι υγιές και δίνει καλές συντάξεις.    Οικονομικά κριτήρια πραγματικά και όχι τεκμαρτά, στις κοινωνικές παροχές,  Ανεργίας, πολυτέκνων, ΕΚΑΣ κλπ    Ειδικά ύστερα από την παρούσα οικονομική κατάσταση και με σκοπό να βοηθηθούν οι έχοντες πραγματική ανάγκη, δεν με βρίσκει αντίθετο.

ΣΚΕΦΤΟΜΑΣΤΕ ΕΛΛΗΝΙΚΑ: ΟΔΗΓΙΕΣ ΠΛΗΡΩΜΗΣ ΔΕΗ

ΣΚΕΦΤΟΜΑΣΤΕ ΕΛΛΗΝΙΚΑ: ΟΔΗΓΙΕΣ ΠΛΗΡΩΜΗΣ ΔΕΗ: ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ: Μας το προώθησαν φίλοι που δουλεύουν σε τράπεζες και νομίζω ότι θα έχει νόημα εάν το κάνουμε μαζικά... Το ακόλουθο κε...

ΒΑΣΙΛΙΚΟΣ ΝΑΥΣΤΑΘΜΟΣ ΣΑΛΑΜΙΝΑΣ 13 - 14 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 1967

 Πως έζησα τα γεγονότα που διαδραματίστηκαν στον ΒΝΣ στις 13&14/12/67

  Υπηρετούσα τότε ως στρατεύσιμος Κελευστής Α/Υ, στην Ναυαρχίδα του στόλου  ΒΠ   ΠΥΡΠΟΛΗΤΗΣ ,  σαν υπόλογος Α/Υ και παράλληλα, υπεύθυνος στο Γ/Κ.  Χρέη Κυβερνήτη  έκανε ο ικανότατος Αξιωματικός Πλωτάρχης τότε,  Θρασύβουλος Καμαρινέας  ΒΝ, ο οποίος παράλληλα ήταν και Διευθυντής του Β Κλάδου, στο επιτελείο του ΑΑΠ , (ερχόταν στο καράβι μόνον στα ταξίδια), Ύπαρχος  ο Υποπλ/ρχος  Σπ. Νικολόπουλος  ΒΝ και  οπλονόμος  ο μόνιμος  Υπαξ/κός  της σχολής του Πόρου,  Σκλαβουνάκος.

 Εκείνες λοιπόν τις ημέρες, είχαμε αποσυρθεί  για επισκευή, σε κάτι συνεργεία εντός του ΒΝΣ , σε ένα μικρό εσωτερικό λιμανάκι .  Όταν  εκδηλώθηκε το αντικίνημα του Βασιλέως,  ο Ύπαρχος δέχθηκε τηλεφώνημα από τον Κυβερνήτη ο οποίος  του είπε τα καθέκαστα  , χωρίς να του διευκρινίσει  ποιόν θα ακολουθήσουμε  και  τον διέταξε  να οπλίσει το ορισμένο άγημα ασφαλείας  του πλοίου, ενισχυμένο  με όσους άνδρες  μπορούσε , και να τρέξει στο Επιτελείο.
 Πράγματι έτσι και έγινε,  τρέχοντας οπλισμένοι με επικεφαλείς  τον Ύπαρχο  και τον Οπλονόμο  ξεκινήσαμε  20 – 25 άνδρες, για  το επιτελείο.  Όπως πηγαίναμε,  ο  Ύπαρχος  μας εξήγησε τι συμβαίνει και προσέθεσε  με έμφαση, ότι εμείς θα μείνουμε πιστοί στον όρκο προς τον Βασιλέα. Φτάνοντας στο επιτελείο, μας περίμενε στην είσοδο,  ο Κυβερνήτης  Καμαρινέας  με το πιστόλι στο χέρι.  Εδώ πρέπει να διευκρινίσω ότι ο Κυβερνήτης μας, πολύ αγαπητός σε όλους μας,  είχε  μία σπουδαία προσωπικότητα που εξέπεμπε τουλάχιστον στο πλήρωμα του πλοίου, παρά την μη συνεχή  παρουσία του σε αυτό, σεβασμό και  προσήλωση στις διαταγές του, ως οφείλαμε άλλωστε.  Αμέσως κατένειμε το ενισχυμένο Άγημα ασφαλείας στις δύο εισόδους του επιτελείου, στην κυρία και στην πίσω,  στο υπόγειο,  που ήταν οι ασύρματοι, στις σκάλες και στα κεφαλόσκαλα.  Προσωπικά επειδή ήμουν τυπικά,  ο  Αρχηγός του Αγήματος και είχα ένα αυτόματο  Thomson και με σκοπό η ένοπλη παρουσία μου, να αποτρέψει κάθε ανεπιθύμητη επίσκεψη η παρέμβαση,  με έβαλε  φρουρό, έξω από το γραφείο  του νέου Αρχηγού  Στόλου Α.Π   Αρχιπλοίαρχο  Μπακόπουλο  ΒΝ που μόλις είχε αντικαταστήσει τον απομακρυθέντα  προηγούμενο Αρχηγό.   Σε κάποια στιγμή ο Κυβερνήτης   ήρθε για να δει  αν ήμουν σε ετοιμότητα.   Όπλισε  μόνος του, το  Thomson  και  αφού  το απασφάλισε , μου είπε  αυστηρά   «Το δάκτυλο στην σκανδάλη ,  μην διστάσεις να πυροβολήσεις, αν δώσω  διαταγή»
 Εδώ πρέπει να σημειώσω ότι κανείς από το άγημα,  ούτε εγώ ,γνώριζα κάποιον Αξιωματικό  οιασδήποτε βαθμίδας, του Επιτελείου, που  αναστατωμένοι  μας κοίταζαν με καχυποψία, αφού  πρώτη φορά μας έβλεπαν και δεν γνώριζαν κανένα.  Αρκετοί  ανεβοκατέβαιναν βιαστικά στις σκάλες, προσπαθώντας να προφθάσουν τον Κυβερνήτη μας που επόπτευε τους πάντες και τα πάντα, για να του εκμαιεύσουν  δύο λόγια η να δηλώσουν την φιλία τους.  
Αυτή η πανέξυπνη κίνηση  που έκανε ο  Πλωτάρχης Καμαρινέας,   να καλέσει το άγημα του πλοίου του,  αντί  να κινητοποιήσει  την υφισταμένη φρουρά  του επιτελείου, αν και είχε την αποκλειστική αρμοδιότητα για αυτό,  σαν Διευθυντής του Β Κλάδου,   ήταν  πιστεύω καθοριστική τις κρίσιμες εκείνες ώρες, για την πορεία των εξελίξεων στον  ΒΝΣ.  Αν είχε ένα βαθμό ακόμη , με τις ικανότητες , την δραστηριότητα και την αποφασιστικότητα που επέδειξε, θα ήταν ο επόμενος  Αρχηγός  Στόλου Α.Π.  
Περίπου  στις  7 μμ   ο νέος Αρχ/γός Στόλου Μπακόπουλος  κάλεσε,  Κυβερνήτες και  ανώτερους αξιωματικούς των ελλιμενισμένων πολεμικών πλοίων  και Υπηρεσιών,  στην μεγάλη αίθουσα εκδηλώσεων του επιτελείου .  Υπήρξαν και ένας – δύο, που  κατέφυγαν σε κάποιες οικίες  για αξιωματικούς που υπήρχαν στον ΒΝΣ.  Τελικά  αφού ήλθαν όλοι,  με κάποια ίσως μικρά παρατράγουδα, τους εξέθεσαν  την κατάσταση,  τους είπαν  ότι  δεν πρέπει να ακολουθήσουν  τον Βασιλέα  και όποιος δεν συμφωνεί να το δηλώσει εκείνη την στιγμή.  Με όλη αυτή την ψυχολογική πίεση, και το  κλίμα που επικρατούσε στην πλειοψηφία των αξ/κών,  τελικά όλοι συμφώνησαν  στην προτροπή  αυτή.    Εμείς μείναμε όλο το βράδυ να φυλάμε το επιτελείο, και δεν χάσαμε την ευκαιρία να προσπαθήσουμε  να εξοικειωθούμε με τον φορητό οπλισμό μας, υπό την καθοδήγηση του Κυβερνήτη μας και του Οπλονόμου . Είναι γνωστό ότι το Ναυτικό ,  υστερεί κάπως στην εκπαίδευση του προσωπικού,   στα φορητά όπλα .
 Την επόμενη  μέρα, ακροβολισμένοι  στην προβλήτα  και  σε  κάτι  υψώματα  με  αραιή  βλάστηση, εκεί κοντά , περιμέναμε   τα  ΒΠ ΔΟΞΑ, ΒΕΛΟΣ, ΑΣΠΙΣ, ΛΟΓΧΗ,  ΝΑΥΑΡΙΝΟ  και  ΣΦΕΝΔΟΝΗ .   Επέστρεφαν υπακούοντας στον νέο Αρχηγό Στόλου, απομακρυσμένα  από την επιρροή  και  τις διαταγές του   Υποναυάρχου  Ροζάκη.  Θυμάμαι ότι προσωπικά ανησύχησα, μήπως  η παρουσία μας,  θορυβήσει τους  αφικνούμενους στασιαστές,  για την ζωή τους  και βάλουν εναντίον μας , με  τον  βαρύ οπλισμό που διέθεταν.  Τελικά οι φόβοι μου δεν επαληθεύτηκαν, τα πλοία έδεσαν ειρηνικά και  μερικά  τζιπ  ήλθαν  να πάρουν  τους  νεοαφιχθέντες  κυβερνήτες για να τους πάνε στο επιτελείο.
Είναι η πρώτη φορά που διηγούμαι , αυτά τα γεγονότα,   με όλες τις λεπτομέρειες που θυμάμαι, ύστερα από  45 χρόνια και με την βοήθεια του αρχείου μου, στο οποίο έχω 22 αντίγραφα Σημάτων,  που  έγιναν εκείνες τις δραματικές ώρες.
 Βασίλειος  Ι.  Βάρσος   Συνταξ/χος  Δ.Υ.          Κηφισιά  6.10.2011
(Γ/Κ=ΓΡΑΦ.ΚΥΒΕΡΝΗΤΟΥ) (Α/Υ=ΑΝΙΧΝΕΥΤΗΣ ΥΠΟΒΡΥΧΙΩΝ)    (ΑΑΠ=ΑΡΧΗΓΕΙΟ ΑΙΓΑΙΟΥ ΠΕΛΑΓΟΥΣ)  (ΒΝΣ=ΒΑΣΙΛΙΚΟΣ ΝΑΥΣΤΑΘΜΟΣ ΣΑΛΑΜΙΝΑΣ) (ΒΠ=ΒΑΣΙΛΙΚΑ ΠΛΟΙΑ) (ΑΠ=ΑΙΓΑΙΟ ΠΕΛΑΓΟΣ)

Η συντριβή του συστήματος και το τέλος του διεστραμμένου «εγώ».

ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΩΣΤΑ ΒΑΞΕΒΑΝΗ, 28.9.2011

Η χαμένη τιμή του χλιδόφτωχου

Η συντριβή του συστήματος και το τέλος του διεστραμμένου «εγώ».

Χειρότερο απ' το βλέμμα ενός δαρμένου σκύλου είναι το βλέμμα ενός ανθρώπου σαν δαρμένου σκύλου. Το βλέμμα του φόβου που δεν τον φιλτράρει η λογική, που δεν τον αναιρεί καμιά ελπίδα. Δεν υπάρχει χειρότερος φόβος απ' τον αόριστο φόβο. Δεν ξέρεις τι πρέπει να φοβάσαι και καταλήγεις να φοβάσαι τα πάντα. Λίγο πριν απ' το τέλος, φοβάσαι τον φόβο σου και καταλήγεις να φοβάσαι τον εαυτό σου.

Γέμισαν οι δρόμοι τέτοια βλέμματα. Άνθρωποι που δεν ξέρουν τι πρέπει να φοβούνται, σαν τα σκυλιά που περιμένουν το χτύπημα. Πού πάμε; Τι θα μας συμβεί; Κανένας δεν μπορεί ν' απαντήσει αλλά και κανένας δεν θέλει. Τι κακό θα συμβεί; Θα χάσουμε τη δουλειά μας, το σπίτι; Θ' αναγκαστούμε να ζήσουμε με λιγότερα; Η τηλεόραση 52 ιντσών δεν θα προσφέρει καμιά απόλαυση; Θ' αναγκαστούμε να ψάχνουμε στα σκουπίδια; Θα είμαστε υποχρεωμένοι να πίνουμε ρετσίνα με τον γείτονα που δεν γνωρίζουμε καν, όπως σ' εκείνες τις ταινίες με τον Ρίζο και τη Βλαχοπούλου; Υπάρχει περίπτωση να χτυπήσει η πόρτα και να είναι ο διπλανός που ζητάει ένα λεμόνι; Ποιο απ' όλα είναι το δικό μας σενάριο;

Δεν είμαι σίγουρος πως η πτώχευση είναι η καταστροφή της Ελλάδας. Προσπαθώ να καταλάβω τι είναι αυτό που θα πτωχεύσει. Η Παιδεία των προσωπικών Πανεπιστημίων και της κομματικής συναλλαγής; Οι εφορίες της διαφθοράς; Τα νοσοκομεία με το φακελάκι; Μήπως θα συντριβεί το πολιτικό μας σύστημα, αυτή η μεγάλη αποθήκη με ψεύτες, φαφλατάδες και ανεπάγγελτους; Θ' αναγκαστεί ο Δημήτρης Ρέππας να γίνει οδοντογιατρός, ο Καραμανλής δικηγόρος και ο Βενιζέλος αδύνατος; Ποια, αλήθεια, είναι η μεγάλη καταστροφή που φοβόμαστε;

 Υπάρχουν πολλά που θα χάσουμε, αλλά δεν ξέρω αν είναι αυτά που δικαιούμαστε και πολύ περισσότερο αυτά που χρειαζόμαστε. Στη γειτονιά μου θα κλείσουν τα 7 καταστήματα μανικιούρ-πεντικιούρ και τα 6 κομμωτήρια και θα μείνει μόνο ο ένας φούρνος που θα πουλάει είδος ανάγκης: ψωμί. Οι κυρίες θα πάψουν να ισορροπούν επικίνδυνα πάνω σε αφόρετες γόβες και τεχνητές επιθυμίες. Οι τράπεζες δεν θα έχουν διακοποδάνεια. Ο Ρέμος δεν θα βρίσκει κανέναν να του ρίξει δυο γαρύφαλλα. Η Φιλιππινέζα δεν θ' αναθρέφει πια τα παιδιά. Οι σύγχρονες μανάδες ίσως δεν θ' αναφωνούν «δεν αντέχω», γιατί θ' ανακαλύψουν τη σημασία και της λέξης και της αντοχής. Τα παιδιά μας, όταν βγάζουν με 10 το λύκειο, θα πηγαίνουν σε κάποια τεχνική σχολή και όχι στο ιδιωτικό Πανεπιστήμιο του Λονδίνου που αναλαμβάνει να βαφτίσει τους κατιμάδες επιστήμονες με το αζημίωτο.

 Ίσως χρησιμοποιούμε το κινητό τηλέφωνο όπως σε όλη την Ευρώπη, για να επικοινωνούμε και όχι για να εξευτελιζόμαστε. Το «ουάου» θα πάψει να είναι το υποκατάστατο του οργασμού στις κουβέντες που ψάχνουν την επιβεβαίωση της ανοησίας. Μπορεί να ψάξουμε περισσότερο τον πραγματικό οργασμό, μαζί με τους κανονικούς ανθρώπους που θα μας κάνουν να τους εκτιμάμε. Θ' αρχίσουμε να αξιολογούμε ποιος είναι ικανός και χρήσιμος και όχι αναγνωρίσιμος.Οι μανάδες δεν θα ζητάνε αυτόγραφο από την Τζούλια για τις κόρες τους.

Πιο πολύ, νομίζω, θα καταστρέψουμε με τα χέρια μας εκείνο το διεστραμμένο «εγώ» που επιμένει να μας αξιολογεί και να μας συγκρίνει με βάση τις πισίνες, τη μάρκα του αυτοκινήτου και τις κακόγουστες καρό ταπετσαρίες που φοράμε επειδή γράφουν Burberry. Μπορεί να μη θέλουμε πια να γίνουμε πλούσιοι, αλλά ουσιαστικοί. Μπορεί ίσως και ν' αγαπηθούμε περισσότερο, ανακαλύπτοντας τη συλλογικότητα και το ενδιαφέρον για μια ζωή που είναι κοινή. Οι επιπόλαιοι θα ξαναγίνουν επιπόλαιοι και δεν θα είναι πια τρέντι.

Οι αγρότες θα επιστρέψουν στα χωράφια. Και οι Ουκρανές, που έτρωγαν τις ψεύτικες επιδοτήσεις, στα σπίτια τους. Στα καφενεία των χωριών θα συζητάνε ξανά ποιο παιδί πρόκοψε και όχι ποιο πήγε σε ριάλιτι. Οι DJs, οι image makers, οι κουρείς σκύλων, ίσως χρειαστεί να βρουν μια άλλη δουλειά.

Το σύστημα της αξιολόγησής μας θ' αλλάξει και ίσως απαιτήσουμε πραγματικά να τιμωρηθούν αυτοί που τα έφαγαν. Παρουσία μας, πάντα. Ίσως δεν ξαναψηφίσουμε εκείνους που μας έφεραν σε αυτήν τη θέση. Και ίσως καταλάβουμε πως τα κοράκια του εξτρεμιστικού καπιταλισμού, που φαίνονταν καναρίνια μέσα από τα κουστούμια και τις τηλεοράσεις, ήταν αυτοί που μας εξαπάτησαν την ώρα που ζαλιζόμασταν με Johnnie Black. Ίσως ψάξουμε για μια πιο δίκαια ζωή, χωρίς να μετράμε την απόδοση δίκιου με τη σύγκριση τραπεζικών λογαριασμών.

Μπορεί ξαφνικά οι καλλιτέχνες ν' αρχίσουν να παράγουν κι αυτοί, πατώντας σε αυτό που είναι ζωή και όχι στις κρατικές επιδοτήσεις, σαν να πουλάνε βαμβάκι, και στις δημόσιες σχέσεις.

Δεν είμαι σίγουρος πως όλα αυτά είναι κακά. Ναι, θα υπάρξουν χιλιάδες άνεργοι. Θα χτυπηθεί το Δημόσιο. Αυτό που βρίζουμε όλοι πως είναι αντιπαραγωγικό, μας ταλαιπωρεί και δεν μας εξυπηρετεί. Θ' απολυθούν κάποιοι απ' αυτούς που μπήκαν με ρουσφέτι, γλείψιμο, αναξιοπρέπεια. Τα επαρχιακά μουσεία της χώρας δεν θα έχουν δέκα κηπουρούς, θα καταργηθούν οι «Οργανισμοί Αναξιοπαθούντων Κορασίδων» και οι «Πολιτιστικοί σύλλογοι για τη σουρεαλιστική προσέγγιση της ζωής του Λάμπρου Κατσώνη». Οι ανύπαντρες κόρες αξιωματικών δεν θα παίρνουν επίδομα. Και όσες απ' αυτές είναι επώνυμες δεν θα είναι «κατά του γάμου από άποψη», για να παίρνουν το επίδομα.

Φοβάμαι, όπως όλοι. Αλλά θέλω και να συντριβεί ένα σύστημα που αναπαράγει τη σαπίλα. Που βαφτίζει Δημοκρατία τον διεφθαρμένο του εαυτό, Δικαιοσύνη την ατιμωρησία του κι ευτυχία την κενότητα και τον ευδαιμονισμό. Φοβάμαι. Γι' αυτό θέλω να τελειώνουμε.

---

ΤΟ ΞΕΠΟΥΛΗΜΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

http://www.youtube.com/watch?v=_6NhzVf0mIM&feature=colike

ΟΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΚΑΡΑΜΕΛΕΣ

Οι τελευταίες καραμέλες

«Μέτρησα τα χρόνια μου και συνειδητοποίησα, ότι μου υπολείπεται
λιγότερος χρόνος ζωής απ' ότι έχω ζήσει έως τώρα...
Αισθάνομαι όπως αυτό το παιδάκι που κέρδισε μια σακούλα καραμέλες: τις
πρώτες τις καταβρόχθισε με λαιμαργία αλλά όταν παρατήρησε ότι του
απέμεναν λίγες, άρχισε να τις γεύεται με βαθιά απόλαυση.

Δεν έχω πια χρόνο για ατέρμονες συγκεντρώσεις όπου συζητούνται
καταστατικά, νόρμες, διαδικασίες και εσωτερικοί κανονισμοί,
γνωρίζοντας ότι δε θα καταλήξει κανείς πουθενά.

Δεν έχω πια χρόνο για να ανέχομαι παράλογους ανθρώπους που παρά τη
χρονολογική τους ηλικία, δεν έχουν μεγαλώσει.

Δεν έχω πια χρόνο για να λογομαχώ με μετριότητες.
Δε θέλω να βρίσκομαι σε συγκεντρώσεις όπου παρελαύνουν παραφουσκωμένοι εγωισμοί.
Δεν ανέχομαι τους χειριστικούς και τους καιροσκόπους.

Με ενοχλεί η ζήλια και όσοι προσπαθούν να υποτιμήσουν τους ικανότερους
για να οικειοποιηθούν τη θέση τους, το ταλέντο τους και τα επιτεύγματα
τους.

Μισώ να είμαι μάρτυρας των ελαττωμάτων που γεννά η μάχη για ένα
μεγαλοπρεπές αξίωμα. Οι άνθρωποι δεν συζητούν πια για το
περιεχόμενο... μετά βίας για την επικεφαλίδα.

Ο χρόνος μου είναι λίγος για να συζητώ για τους τίτλους, τις
επικεφαλίδες. Θέλω την ουσία, η ψυχή μου βιάζεται... μου μένουν λίγες
καραμέλες στη σακούλα...

Θέλω να ζήσω δίπλα σε πρόσωπα με ανθρώπινη υπόσταση.
Που μπορούν να γελούν με τα λάθη τους.
Που δεν επαίρονται για το θρίαμβό τους.
Που δε θεωρούν τον εαυτό τους εκλεκτό, πριν από την ώρα τους.
Που δεν αποφεύγουν τις ευθύνες τους.
Που υπερασπίζονται την ανθρώπινη αξιοπρέπεια
Και που το μόνο που επιθυμούν είναι να βαδίζουν μαζί με την αλήθεια
και την ειλικρίνεια.

Το ουσιώδες είναι αυτό που αξίζει τον κόπο στη ζωή.

Θέλω να περιτριγυρίζομαι από πρόσωπα που ξέρουν να αγγίζουν την καρδιά
των ανθρώπων...
Άνθρωποι τους οποίους τα σκληρά χτυπήματα της ζωής, τους δίδαξαν πως
μεγαλώνει κανείς με απαλά αγγίγματα στην ψυχή.

Ναι, βιάζομαι, αλλά μόνο για να ζήσω με την ένταση που μόνο η
ωριμότητα μπορεί να σου χαρίσει.
Σκοπεύω να μην πάει χαμένη καμιά από τις καραμέλες που μου
απομένουν... Είμαι σίγουρος ότι ορισμένες θα είναι πιο νόστιμες
απ'όσες έχω ήδη φάει.

Σκοπός μου είναι να φτάσω ως το τέλος ικανοποιημένος και σε ειρήνη με
τη συνείδησή μου και τους αγαπημένους μου.

Εύχομαι και ο δικός σου να είναι ο ίδιος, γιατί με κάποιον τρόπο θα
φτάσεις κι εσύ...»

ΑΝΑΡΤΙΣΗ ΑΠΟ ΔΗΜΗΤΡΗ .ΦΙΛ.....

. . Ξυπνήστε ρε ! . _ . Το Πρώτο Ελεύθερο Δημοκρατικό Μπλογκ της Χώρας: Η επιστολή του φορολογούμενου που προκάλεσε χαμό

. . Ξυπνήστε ρε ! . _ . Το Πρώτο Ελεύθερο Δημοκρατικό Μπλογκ της Χώρας: Η επιστολή του φορολογούμενου που προκάλεσε χαμό: Διαβάστε όλη την επιστολή φορολογούμενου προς την Δ.Ο.Υ. Ξυλοκάστρου με την οποία χαρακτηρίζει παράνομη και αντισυνταγματική συνολική οφειλή...