Πρέπει να έχουμε υπόψη μας ότι ούτε ο χριστιανισμός θα εξαφανιστεί ούτε το ισλάμ ούτε κάποια άλλη θρησκεία. Αντίθετα θα γεννιούνται συνεχώς νέες. Συνήθως με βάση κάποια από τις παλιές. Εμείς που δεν είμαστε άθεοι άλλα ούτε και θρήσκοι πρέπει να μάθουμε να συνυπάρχουμε μαζί τους.
Για να εξαφανιστεί μια θρησκεία, πρέπει αυτό να γίνει είτε με την πρόοδο και την επιστήμη είτε με την βία όπως έκαναν οι αβρααμικοί (χριστιανιστές και ισλαμιστές) με τις αρχαίες θρησκείες στην Μέση Ανατολή, στην Ευρώπη, στην Αμερική και αλλού. Η βία όμως δεν αποτελεί σήμερα επιλογή.
Πρέπει εκείνοι να μας ανέχονται και εμείς να ανεχόμαστε εκείνους. Εμείς έχουμε δικαίωμα να τους κρίνουμε για την ανοησία τους ειδικά όταν γίνεται πρωτόγονος ο τρόπος που ασκούν την πίστη τους σε κάποιο θεό. Και εκείνοι μπορούν να θεωρούν μέσα στην θρησκοληπτική τους θολούρα και πλάνη ότι εμείς είμαστε οι ανόητοι που δεν πιστεύουμε σε κάποιον από τους θεούς που έκαστος επινόησε ή που λατρεύει τον ίδιο με διαφορετικό δόγμα. Ένα λυπηρό γεγονός, γιατί αποδεικνύει από μόνο του ότι τίποτα το ανώτερο ή θεϊκό δεν έχει η κάθε θρησκεία τους αλλά κάτι το εντελώς ανθρώπινο και επομένως επινοημένο.
Εγώ δεν δέχομαι τον όρο του άθεου ή άθεης. Δεν ετεροπροσδιορίζομαι. Αν δεν είχε επινοηθεί ο θεός δεν θα μιλούσαμε με τέτοιους όρους. Και η χειρότερη επινόηση θεού είναι εκείνος που ο Δημήτρης Λιαντίνης (βλέπε "Γκέμμα") ονόμασε αρχέτυπο του φασισμού, εκείνος που φέρεται να λέει "εγώ είμαι ο θεός σου και δεν θα έχεις άλλον θεό εκτός από εμένα", ο θεός των αβρααμικών μονοθεϊστών.
Σίγουρα όμως δεν είμαι θρησκευόμενη. Όπως είπε πριν αιώνες ο Επίκουρος, δεν πιστεύω ότι κάποιο παντοδύναμο πλάσμα ασχολείται μαζί μου μέσα στην απεραντοσύνη του σύμπαντος. Ούτε κάποιο άλλο πιο παντοδύναμο ασχολείται με το παντοδύναμο που ασχολείται μαζί μου. Ούτε κάποιο άλλο πιο παντοδύναμο ασχολείται με το πιο παντοδύναμο που ασχολείται με το πιο παντοδύναμο που ασχολείται με το παντοδύναμο που ασχολείται μαζί μου. Και ούτω καθεξής.
Ίσως η ανθρωπότητα στο μακρινό μέλλον, αν ακόμη υπάρχει, να κατανοήσει αυτά τα πράγματα. Αυτό προϋποθέτει ωριμότητα, κάτι που οι άνθρωποι δεν διαθέτουν όντας σε νηπιακό στάδιο εξέλιξης και έχοντας ανάγκη να νιώθουν έναν μαγικό παντοδύναμο φίλο να τους νοιάζεται.
©Ἀθηναΐϛ Ξούθου
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου