Πολλοί κάνουν το λάθος να υποτιμούν τους χριστιανούς και την ικανότητά τους να διαστρεβλώνουν τα πράγματα κατά όπως τους εξυπηρετεί. Και δεν αναφέρομαι στους φανατικούς χριστιανούς που βρίζουν και απειλούν αλλά σε εκείνους που παρουσιάζονται «έντιμοι» ενώ παραβλέπουν τα ιστορικά εγκλήματα της θρησκείας αυτής.
Ακόμη και σήμερα, υπάρχουν «απολογητές και ομολογητές» που μελετούν και παρουσιάζουν επιχειρήματα για να υπερασπιστούν την πίστη τους. Παρακολουθούν τις συζητήσεις γύρω από τη θρησκεία τους και είναι σαφώς καλύτερα οργανωμένοι από τους λεγόμενους «αρχαιολάτρες», οι οποίοι συχνά περιορίζονται σε επιφανειακή γνώση ή υπερβολικές εξιδανικεύσεις της αρχαιότητας. Η «Ορθόδοξη Εκκλησία» στην Ελλάδα διαθέτει σε Μητροπόλεις επίσημα τμήματα κατά «αιρέσεων και παραθρησκειών», ενώ παράλληλα λειτουργούν και ανεπίσημα παρεκκλησιαστικά όργανα που παρακολουθούν και αντιδρούν σε όσα θεωρούν απειλητικά για το δόγμα. Η λεγόμενη ΟΟΔΕ είναι ένα παράδειγμα.
Εδώ όμως θα επισημάνω το πιο μεγάλο λάθος που κάνουν οι χριστιανοί όταν επικρίνουν όσους έχουν ελληνότροπο προσανατολισμό. Μέσα στην χριστιανοκεντρικά διαμορφωμένη τους αντίληψη για τον κόσμο και για τα πάντα, προβαίνουν σε παράλογους συνειρμούς και συγκρίνουν ανόμοιες καταστάσεις. Δεν είναι δυνατόν να γίνει μια συνολική σύγκριση μεταξύ χριστιανισμού και ελληνικής αρχαιότητας. Δεν μπορούν να συγκριθούν ανόμοια πράγματα. Η ελληνική παράδοση δεν περιλαμβάνει μόνο την αρχαία θρησκεία· ήταν ένας ολόκληρος πολιτισμός με ιστορική συνέχεια, πλούτο ιδεών, κοινωνικών και πολιτικών θεσμών, φιλοσοφία και τέχνες.
Ο χριστιανισμός, περιορισμένος και μονοδιάστατος, δεν μπορεί να συγκριθεί σε κλίμακα ή πολυπλοκότητα με έναν τόσο εκτενή πολιτισμό. Ακόμη και η σύγκριση επιμέρους στοιχείων δεν επιτρέπει την εξαγωγή γενικών συμπερασμάτων· τα δύο αυτά συστήματα οργάνωσης της κοινωνίας και της σκέψης είναι ριζικά διαφορετικά ως προς τον χαρακτήρα και τις αξίες τους. Άρα είναι μέγα ατόπημα να γίνεται αντιπαραβολή και σύγκριση του χριστιανισμού με τον ελληνικό πολιτισμό και τον αρχαίο κόσμο.
Έπειτα, η κατανόηση της ελληνικής αρχαιότητας στην Ελλάδα παραμένει δυσχερής. Οι χριστιανοί, εξαιτίας της πίστης τους, αντιμετωπίζουν περιορισμούς στην αντικειμενική προσέγγιση των αρχαίων κειμένων και της ιστορίας. Προσπαθούν να ερμηνεύσουν ως χριστιανικά ή συμβατά με το δόγμα τους όσα στοιχεία τους φαίνονται χρήσιμα, ενώ παράλληλα απορρίπτουν-αγνοούν όσα δεν μπορούν να εκχριστιανίσουν. Οι αρχαιολάτρες, από την άλλη, τείνουν συνήθως να εξιδανικεύουν τα πάντα στην αρχαιότητα, να παραβλέπουν τις σύνθετες και συχνά αντικρουόμενες πτυχές της και να αγνοούν το σύγχρονο περιβάλλον. Το αποτέλεσμα είναι ότι κανείς από τους δύο δεν προσεγγίζει την ελληνικότητα με πλήρη αντικειμενικότητα, αν και για διαφορετικούς λόγους. Αυτό προκαλεί τεράστια αδυναμία στην συγκρότηση και εφαρμογή της ελληνότροπης αντίληψης σε ένα σύγχρονο πλαίσιο.
Ιστορικά, ο χριστιανισμός είχε καταστροφική επίδραση στην ελληνική ταυτότητα και τον ελληνικό πολιτισμό. Η έννοια του Έλληνα και η εθνική ταυτότητα του λαού επηρεάστηκαν από την καταστολή των -κατά την ιουδαιοχριστιανική αντίληψη- «ειδωλολατρικών» πρακτικών και την επιβολή νέων θρησκευτικών αξιών. Με αποκλειστική ευθύνη του ιουδαιοχριστιανισμού, η λέξη «Έλλην» απέκτησε επί αιώνες αρνητική χροιά και έννοια, ενώ η ελληνικότητα παραγκωνίστηκε για χάρη ενός νέου ανθελληνικού θρησκευτικού πολιτισμού βασισμένου σε ιουδαιοχριστιανικά κριτήρια.
Η καταστροφική επίδραση αυτή δεν σταμάτησε ποτέ. Η πάλη ανάμεσα στον Έλληνα και στον ελληνόφωνο χριστιανό Ρωμιό συνεχίζεται, καθώς δεν υπήρξε συμφιλίωση ούτε παραδοχή της αλήθειας. Το αφήγημα του «ελληνοχριστιανισμού» είναι ψευδές, αντιφατικό, παραπλανητικό και καταδικασμένο σε αποτυχία. Παρατηρούμε ακόμη και σήμερα μια τρομερή σύγχυση με αλλοπρόσαλλες προσπάθειες να παρουσιαστεί η αρχαιότητα ως προάγγελος ή πρόδρομος του χριστιανισμού, κάτι που δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Πρόκειται για αναδρομική προσαρμογή ιστορικών γεγονότων σε ένα θρησκευτικό αφήγημα.
Η διαφορά ανάμεσα στην ελληνικότητα και τον χριστιανισμό είναι ουσιαστική και δομική. Ο ελληνικός πολιτισμός βασιζόταν στην ανοιχτή αναζήτηση της γνώσης, στην πολυμορφία ιδεών και στην αξιολόγηση του ανθρώπου και της κοινωνίας μέσα από την εμπειρία και τη λογική. Ο χριστιανισμός, από την άλλη, ιδίως ο λεγόμενος «ορθόδοξος» οργανώνεται γύρω από ένα στενό θρησκευτικό δόγμα με καθορισμένες αρχές πίστης και αδιαπραγμάτευτες υποχρεωτικές δοξασίες. Αυτή η θεμελιώδης διαφορά καθιστά οποιαδήποτε ολική σύγκριση αναπόφευκτα αντιεπιστημονική, ακατάλληλη, ανεδαφική και άδικη.
Η ελληνική παράδοση και ο χριστιανισμός δεν είναι ούτε συγγενείς αλλά ούτε και δύο παραλλαγές του ίδιου πράγματος· είναι διαφορετικά συστήματα αξιών, ιστορικών εμπειριών και κοσμοθεωριών. Η ελληνική κληρονομιά αξίζει να μελετάται και να κατανοείται χωρίς παρεμβολές από τα θρησκευτικά συμφέροντα ή τις ιδεολογικές προκαταλήψεις που επέβαλε επί αιώνες ο ιουδαιοχριστιανισμός.
Οι χριστιανοί μπορούν να επικεντρωθούν στην αβρααμική-μεσσιανική θρησκεία τους, αφήνοντας την ελληνική παράδοση να μιλήσει με την αυθεντική της φωνή στον σημερινό κόσμο. Παράλληλα, αντί να επικρίνουν και να επιτίθενται σε εμάς, οι χριστιανοί πρέπει να μάθουν να δέχονται την κριτική, να κάνουν έναν ειλικρινή απολογισμό και αυτοκριτική και να αποδεχθούν όσα εγκληματικά λάθη και πράξεις δικαίως τους καταλογίζονται εις βάρος των Ελλήνων.
©Ἀθηναΐϛ Ξούθου
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου